Ekki strengir um lengri veg

Háspennustrengir verða aldrei lagðir í jörð um lengri veg, þótt vera megi að það verði gert á stuttum köflum, segir forstjóri Hitaveitu Suðurnesja. Bæði er kostnaðurinn of mikill og svo fylgja því ýmis vandamál sem ekki fylgja loftlínum og möstrum. Sagt var frá því í fréttum Stöðvar 2 í gær að Hitaveita Suðurnesja hefði gert samkomulag við Landvernd og Náttúruverndarsamtök Íslands um að leggja háspennustreng í jörð á tveggja kílómetra kafla næst Reykjanesvirkjun á næsta áratug ef rannsóknir á jarðskjálftavirkni og jarðhita leiða í ljós að það sé mögulegt. Kostnaðurinn er ríflega fimmfaldur - um 220 milljónir króna í stað 40 milljóna en Hitaveitumönnum fannst betra að semja en hætta á kæruferli og seinkanir sem gætu leitt til þess að ekki væri hægt að standa við samninga sem gerðir hafa verið við Norðurál á Grundartanga, en þangað hefur orkan verið seld. Ástæða kröfu landverndarsamtakanna er sjónmengun. Júlíus Jónsson, forstjóri Hitaveitu Suðurnesja, segir að á svæðinu séu nokkrir vinsælir ferðamannastaðir eins og Gunnuhver og Vitinn og umhverfi hans. Þar hefði línan sést mest. Það eru þúsundir háspennumastra á landinu og um það verður ekki deilt að víða er nokkur sjónmengun að þeim. En fyrst að þetta er mögulegt að leggja strengi í jörðu er þá líklegt að það verði gert í auknum mæli í framtíðinni, til að mæta umhverfissjónarmiðum? Júlíus segir að slíkt verði aldrei gert á löngum leiðum, kostnaðurinn sé alltof mikill. Þá séu ákveðnir rafmagsfræðilegir þættir sem valdi því að ekki sé hægt að fara mjög langar leiðir með strengi. Það myndist mótstaða í þeim og það sé ekki gott. Þá þurfi að vera sérstakar aðstæður til þess að strengur næst orkuveri sé nauðsynlegur vegna þess að þar sé raskið hvort eð er mest. Aðstæður sé sérstakar á Reykjanesi þar sem viðkvæmasti staðurinn sé í kringum orkuverið. Tæknin sé fyrir hendi en það sé dýrt og verulegir hagsmunir þurfi að vera í húfi til þess að menn geri það.