Og þeir skoðra og þeir skoða og skora og skora á ný Dagmar Valsdóttir skrifar 13. maí 2026 08:12 Þvílíkur sigur hjá Grindavík á útivelli gegn Tindastól í gærkvöldi. Nú er einn leikur eftir (vonandi) og verður hann í íþróttahúsinu okkar í Grindavík. Þegar við vinnum þann leik þá verðum við Íslandsmeistarar. Það segir svo mikið um okkur Grindvíkinga. Við gefumst ekki upp. Sama hvað hefur gengið á þá stöndum við saman og höldum áfram. Við ætlum að byggja Grindavík upp aftur. Við ætlum að vera með skóla í bænum næsta haust. Við ætlum að halda áfram að taka vel á móti fólki, opna fyrirtæki, skapa atvinnu og líf. Við hjónin ætlum að fara á fullt í sumar, við verðum nýkomin með hjólaleigu og taka á móti gestum eins og Grindvíkingar hafa alltaf gert. Við erum að fara að opna kaffihús á Borgarhrauni 2 og skapa notalegan stað þar sem fólk getur komið saman yfir góðu kaffi í Grindavík. Það er svo margt að gerast. Ný fyrirtæki eru að rísa, fólk er farið að horfa aftur heim og það er von í loftinu. En við þurfum líka að fá að halda áfram. Við Grindvíkingar erum búin að bíða mánuði eftir mánuði eftir svörum og ákvörðunum Þórkötlu og ríkisstjórnarinnar. Alltaf á að bíða aðeins lengur. Á meðan bíður fólk eftir því að fá að lifa aftur eðlilegu lífi. Það sem við skiljum ekki er þetta: Af hverju má fólk ekki fá að leigja gömlu húsin sín og halda þeim við? Af hverju á að leyfa heimilum að grotna niður þegar gömlu eigendurnir vilja hugsa um þau og laga? Við eigum þessi hús. Ríkið keypti þau en við erum líka ríkið, allir Íslendingar. Þetta voru ekki venjuleg fasteignaviðskipti. Fólk þurfti að yfirgefa heimilin sín með mjög skömmum fyrirvara, bjarga börnunum sínum og finna skjól í mikilli óvissu. Ef einhver veit hvernig á að meta aðstæður í Grindavík og bregðast við hættum þá eru það Grindvíkingar. Treystið okkur fyrir okkar eigin lífi. Treystið okkur fyrir börnunum okkar. Treystið okkur til að byggja upp bæinn okkar á ný. Við erum nú þegar byrjuð á því. Það hafa verið byggðir varnargarðar og lögð gríðarleg vinna í að verja samfélagið. Af hverju á þá ekki líka að leyfa fólkinu sjálfu að taka þátt í uppbyggingunni og koma heim? Við erum ekki að biðja um vorkunn. Við erum að biðja um að fá að lifa, fá að halda áfram og fá að snúa til baka. Og nú bið ég alla þá sem standa með okkur Grindvíkingum að sýna það. Sýnið samstöðu. Standið með okkur. Notið myllumerkið #viðErumGrindavík og sýnið að þið treystið okkur til að taka ákvarðanir um okkar eigið líf og okkar eigið samfélag með því að klæðast gulu. Mér finnst við öll ættum að vera í gulu fram að næsta leik, alla daga. Þetta snýst ekki bara um Grindavík. Ef ríkið ætlar að halda áfram að ákveða fyrir fólk hvar það má búa og hvort það megi snúa heim, hvað er þá næst? Hvar stoppar þetta? Við Íslendingar höfum alltaf búið með náttúruöflunum. Fólk býr á snjóflóðasvæðum, við sjávarsíðuna og víða þar sem náttúran getur verið hættuleg. Þegar hætta skapast hefur íslenskt samfélag alltaf treyst fólki til að bregðast við og rýma þegar þess þarf. Grindvíkingar kunna það best. Við vitum hvernig á að bregðast við og hvernig á að verja fjölskyldurnar okkar og gestina okkar. Við hjónin og strákarnir okkar ætlum að búa í Grindavík. Við höfum nú þegar skráð strákana í grunnskólann í haust og við látum ekki ríkisstjórnina eða Þórkötlu leggja pressu á okkur að hætta við. Við eigum ekki að þurfa að lifa við það að einhver annar ákveði hvort við fáum að fara heim til okkar eða ekki. Ef það er ekki hægt að koma með lausn sem leyfir fólki að leigja húsin sín, búa í þeim og senda börnin í skóla í Grindavík, þá er eitthvað verulega rangt við kerfið. Það er ekki eðlilegt að eina lausnin sé alltaf að banna meira, stoppa meira og bíða meira. Fólki var loksins farið að treysta sér til að koma aftur, gista í húsunum sínum, laga þau og halda samfélaginu lifandi. Þá kemur aftur nei. Nei, það má ekki. Nei, við ætlum að stoppa þetta. Nei, við treystum ykkur ekki. En við spyrjum: Af hverju voru þá byggðir varnargarðar? Af hverju var farið í allar þessar framkvæmdir ef markmiðið er ekki að samfélagið fái að lifa áfram? Hvað var ríkisstjórnin að meina þegar hún sagði Grindavík blómlega á ný? Við vitum að það getur komið annað eldgos. Það hafa allir alltaf vitað, þó landris hafi stöðvast og ekkert bendi sérstaklega til annars akkúrat núna. En við vitum líka hvernig á að bregðast við. Við höfum sýnt það aftur og aftur. Þegar rýming þarf að eiga sér stað þá gerist hún hratt og faglega. Það eina sem við biðjum um er að fólk kynni sér málin áður en það dæmir. Ekki bara út frá clickbait eða neikvæðum umræðum á samfélagsmiðlum. Hlustið á vísindamennina sem vinna á svæðinu, fólkið sem hefur margra ára nám að baki og veit hvað það er að tala um. Eina sem ég bið um er að þið hlustið á allar hliðar málsins. Við erum tilbúin.Treystið okkur.Standið með okkur. P.S. Grindvíkingar, öll þið sem hafið kosningarétt í Grindavík, munið að kjósa á laugardaginn. Það skiptir gríðarlega miklu máli að nýta þennan rétt. Við verðum að standa saman og taka ákvarðanir sem eru bestar fyrir Grindavík og framtíð bæjarins okkar. Við gerum þetta saman. Áfram Grindavík.#viðErumGrindavík Höfundur er íbúi í Grindavík. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Ekki kjósa Björgu, konuna mína Tryggvi Hilmarsson Skoðun Borgarlínan er háskaleg tilraun Karólína Jónsdóttir Skoðun Má bjóða þér nokkra milljarða? Róbert Ragnarsson Skoðun Sorp víkur fyrir mannlífi Hjördís Ýr Johnson Skoðun Reykjavík þarf Regínu Alma D. Möller Skoðun Þakklátur fyrir traustið Valdimar Víðisson Skoðun Kynslóðaskipti í Kópavogi María Ellen Steingrímsdóttir Skoðun Umferðinni beint inn í Laugardal og Háaleiti Friðjón R. Friðjónsson Skoðun Af hverju skiptir máli að kjósa í Garðabæ? Bryndís Matthíasdóttir Skoðun Sala á opinberum eignum Sigurður Kristinn Pálsson Skoðun Skoðun Skoðun Botnvarpan, kórallarnir og þögn Hafró Þórólfur Júlían Dagsson skrifar Skoðun Pissandi kýr og hörmungar – Nakba í 78 ár Viðar Hreinsson skrifar Skoðun Til varnar Gísla Marteini og Borgarlínu Ingólfur Harri Hermannsson skrifar Skoðun Fæði, klæði, HÚSNÆÐi Guðmundur Ingi Þóroddsson skrifar Skoðun Umferðinni beint inn í Laugardal og Háaleiti Friðjón R. Friðjónsson skrifar Skoðun Ekki kjósa Björgu, konuna mína Tryggvi Hilmarsson skrifar Skoðun Kynslóðaskipti í Kópavogi María Ellen Steingrímsdóttir skrifar Skoðun Garðabær má ekki staðna Viðar Kristinsson skrifar Skoðun Takk Reykvíkingar – stolt af því sem við áorkuðum saman Ellen Calmon skrifar Skoðun Fólkið í Hveragerði skiptir öllu máli Þorsteinn Hjartarson skrifar Skoðun Af hverju ætti ungt fólk að kjósa 16. maí? Gunnar Pétur Haraldsson skrifar Skoðun Má bjóða þér nokkra milljarða? Róbert Ragnarsson skrifar Skoðun Sem tveggja barna móðir Sigríður Þóra Ásgeirsdóttir skrifar Skoðun Hvernig samfélag er Kópavogur? Jónas Már Torfason skrifar Skoðun Þegar kerfið ver kerfið en ekki borgarana. Reynslusaga Intuens af íslensku stjórnkerfi síðustu þrjú ár Steinunn Erla Thorlacius skrifar Skoðun Óvenju mikið í húfi Skúli Helgason skrifar Skoðun Þakklátur fyrir traustið Valdimar Víðisson skrifar Skoðun Reykjavík sem gerir okkur stolt Pétur Marteinsson skrifar Skoðun Húsnæðisvandinn er mannanna verk Guðbjörg Ingunn Magnúsdóttir skrifar Skoðun Breytum þessu! Jón Guðni Guðmundsson skrifar Skoðun Sorp víkur fyrir mannlífi Hjördís Ýr Johnson skrifar Skoðun Úr vörn í sókn: Reksturinn aldrei sterkari í Hveragerði Lárus Jónsson,Dagný Sif Sigurbjörnsdóttir,Jónas Guðnason skrifar Skoðun Af svifryki, strætó og sjálfstæðum krökkum Kristín Helga Schiöth skrifar Skoðun Gerum Fjarðabyggð spennandi fyrir ungt fólk Anna Þórhildur Kristmundsdóttir,Júlíus Óli Jacobsen,Magnea María Jónudóttir,Þórunn Ólafsdóttir skrifar Skoðun Af hverju skiptir máli að kjósa í Garðabæ? Bryndís Matthíasdóttir skrifar Skoðun Allir íbúar Kópavogs skipta máli Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Our home, our vote, our future Karen María Jónsdóttir skrifar Skoðun Er borgarlínan bókstafsins virði? Ævar Örn Jóhannsson skrifar Skoðun Borgarlínan er háskaleg tilraun Karólína Jónsdóttir skrifar Skoðun Af hverju flytjum við fólkið, í stað þjónustunnar? Sif Huld Albertsdóttir skrifar Sjá meira
Þvílíkur sigur hjá Grindavík á útivelli gegn Tindastól í gærkvöldi. Nú er einn leikur eftir (vonandi) og verður hann í íþróttahúsinu okkar í Grindavík. Þegar við vinnum þann leik þá verðum við Íslandsmeistarar. Það segir svo mikið um okkur Grindvíkinga. Við gefumst ekki upp. Sama hvað hefur gengið á þá stöndum við saman og höldum áfram. Við ætlum að byggja Grindavík upp aftur. Við ætlum að vera með skóla í bænum næsta haust. Við ætlum að halda áfram að taka vel á móti fólki, opna fyrirtæki, skapa atvinnu og líf. Við hjónin ætlum að fara á fullt í sumar, við verðum nýkomin með hjólaleigu og taka á móti gestum eins og Grindvíkingar hafa alltaf gert. Við erum að fara að opna kaffihús á Borgarhrauni 2 og skapa notalegan stað þar sem fólk getur komið saman yfir góðu kaffi í Grindavík. Það er svo margt að gerast. Ný fyrirtæki eru að rísa, fólk er farið að horfa aftur heim og það er von í loftinu. En við þurfum líka að fá að halda áfram. Við Grindvíkingar erum búin að bíða mánuði eftir mánuði eftir svörum og ákvörðunum Þórkötlu og ríkisstjórnarinnar. Alltaf á að bíða aðeins lengur. Á meðan bíður fólk eftir því að fá að lifa aftur eðlilegu lífi. Það sem við skiljum ekki er þetta: Af hverju má fólk ekki fá að leigja gömlu húsin sín og halda þeim við? Af hverju á að leyfa heimilum að grotna niður þegar gömlu eigendurnir vilja hugsa um þau og laga? Við eigum þessi hús. Ríkið keypti þau en við erum líka ríkið, allir Íslendingar. Þetta voru ekki venjuleg fasteignaviðskipti. Fólk þurfti að yfirgefa heimilin sín með mjög skömmum fyrirvara, bjarga börnunum sínum og finna skjól í mikilli óvissu. Ef einhver veit hvernig á að meta aðstæður í Grindavík og bregðast við hættum þá eru það Grindvíkingar. Treystið okkur fyrir okkar eigin lífi. Treystið okkur fyrir börnunum okkar. Treystið okkur til að byggja upp bæinn okkar á ný. Við erum nú þegar byrjuð á því. Það hafa verið byggðir varnargarðar og lögð gríðarleg vinna í að verja samfélagið. Af hverju á þá ekki líka að leyfa fólkinu sjálfu að taka þátt í uppbyggingunni og koma heim? Við erum ekki að biðja um vorkunn. Við erum að biðja um að fá að lifa, fá að halda áfram og fá að snúa til baka. Og nú bið ég alla þá sem standa með okkur Grindvíkingum að sýna það. Sýnið samstöðu. Standið með okkur. Notið myllumerkið #viðErumGrindavík og sýnið að þið treystið okkur til að taka ákvarðanir um okkar eigið líf og okkar eigið samfélag með því að klæðast gulu. Mér finnst við öll ættum að vera í gulu fram að næsta leik, alla daga. Þetta snýst ekki bara um Grindavík. Ef ríkið ætlar að halda áfram að ákveða fyrir fólk hvar það má búa og hvort það megi snúa heim, hvað er þá næst? Hvar stoppar þetta? Við Íslendingar höfum alltaf búið með náttúruöflunum. Fólk býr á snjóflóðasvæðum, við sjávarsíðuna og víða þar sem náttúran getur verið hættuleg. Þegar hætta skapast hefur íslenskt samfélag alltaf treyst fólki til að bregðast við og rýma þegar þess þarf. Grindvíkingar kunna það best. Við vitum hvernig á að bregðast við og hvernig á að verja fjölskyldurnar okkar og gestina okkar. Við hjónin og strákarnir okkar ætlum að búa í Grindavík. Við höfum nú þegar skráð strákana í grunnskólann í haust og við látum ekki ríkisstjórnina eða Þórkötlu leggja pressu á okkur að hætta við. Við eigum ekki að þurfa að lifa við það að einhver annar ákveði hvort við fáum að fara heim til okkar eða ekki. Ef það er ekki hægt að koma með lausn sem leyfir fólki að leigja húsin sín, búa í þeim og senda börnin í skóla í Grindavík, þá er eitthvað verulega rangt við kerfið. Það er ekki eðlilegt að eina lausnin sé alltaf að banna meira, stoppa meira og bíða meira. Fólki var loksins farið að treysta sér til að koma aftur, gista í húsunum sínum, laga þau og halda samfélaginu lifandi. Þá kemur aftur nei. Nei, það má ekki. Nei, við ætlum að stoppa þetta. Nei, við treystum ykkur ekki. En við spyrjum: Af hverju voru þá byggðir varnargarðar? Af hverju var farið í allar þessar framkvæmdir ef markmiðið er ekki að samfélagið fái að lifa áfram? Hvað var ríkisstjórnin að meina þegar hún sagði Grindavík blómlega á ný? Við vitum að það getur komið annað eldgos. Það hafa allir alltaf vitað, þó landris hafi stöðvast og ekkert bendi sérstaklega til annars akkúrat núna. En við vitum líka hvernig á að bregðast við. Við höfum sýnt það aftur og aftur. Þegar rýming þarf að eiga sér stað þá gerist hún hratt og faglega. Það eina sem við biðjum um er að fólk kynni sér málin áður en það dæmir. Ekki bara út frá clickbait eða neikvæðum umræðum á samfélagsmiðlum. Hlustið á vísindamennina sem vinna á svæðinu, fólkið sem hefur margra ára nám að baki og veit hvað það er að tala um. Eina sem ég bið um er að þið hlustið á allar hliðar málsins. Við erum tilbúin.Treystið okkur.Standið með okkur. P.S. Grindvíkingar, öll þið sem hafið kosningarétt í Grindavík, munið að kjósa á laugardaginn. Það skiptir gríðarlega miklu máli að nýta þennan rétt. Við verðum að standa saman og taka ákvarðanir sem eru bestar fyrir Grindavík og framtíð bæjarins okkar. Við gerum þetta saman. Áfram Grindavík.#viðErumGrindavík Höfundur er íbúi í Grindavík.
Skoðun Þegar kerfið ver kerfið en ekki borgarana. Reynslusaga Intuens af íslensku stjórnkerfi síðustu þrjú ár Steinunn Erla Thorlacius skrifar
Skoðun Úr vörn í sókn: Reksturinn aldrei sterkari í Hveragerði Lárus Jónsson,Dagný Sif Sigurbjörnsdóttir,Jónas Guðnason skrifar
Skoðun Gerum Fjarðabyggð spennandi fyrir ungt fólk Anna Þórhildur Kristmundsdóttir,Júlíus Óli Jacobsen,Magnea María Jónudóttir,Þórunn Ólafsdóttir skrifar