Kynslóðaskipti í Kópavogi María Ellen Steingrímsdóttir skrifar 15. maí 2026 08:40 Að stilla upp starfsfólki sveitarfélags upp á móti þjónustuþegum þess er ódýr pólitík. Að stilla af eftirspurn eftir þjónustu með hækkuðum gjaldskrám er ódýr pólitík. Að benda fólki á að flytja í önnur sveitarfélög til að fá viðeigandi lögbunda þjónustu er ódýr pólitík. Að hafna samráði við bæjarbúa og tilkynna ákvarðanir áður en umræða hefur átt sér stað er ódýr pólitík. Að meina starfsfólki og stjórnendum sveitarfélagsins að tjá sig við önnur framboð en sitt eigið er ódýr pólitík. Það er komið nóg af ódýrri pólitík. Viðreisn í Kópavogi boðar breytta tíma. Skipulagsmál fyrir íbúa í umboði íbúa Verktakar í bænum, flokkur Vina Kópavogs, íbúasamtök og húsfélög út um allan bæ hafa öskrað sig hás allt kjörtímabilið eftir áheyrn hjá bænum. Íbúar óttast breytt skipulag sem aldrei var borið undir þá. Verktakar fá ekki að byggja íbúðir sem þeir vita fyrir víst að munu seljast. Að vera kjörinn fulltrúi er ekki grænt ljós frá íbúum til að bjóða upp lóðir til hæstbjóðanda og velja gamla vinnufélaga til samstarfs. Bæjarstjórn starfar fyrir íbúa, í umboði íbúa og þeirra hagsmunir eiga að ganga framar sérhagsmunum. Frelsi til að njóta efri áranna Fólk sem hefur unnið alla sína ævi og komið börnum og barnabörnum á legg, á að hafa frelsi til að velja hvernig efri árin líta út. Hvort sem fólk kýs að fara inn á hjúkrunarheimili eða vera lengur sjálfstætt heima, valið á að vera í höndum fólksins. Biðlistar eftir þjónustu takmarka þetta val og skerða frelsi eldri borgara til að stýra því hvernig þeir kjósa að haga sínu lífi þegar loksins hægist á. Þessu viljum við breyta. Biðliðstar sem árangusmælikvarði Við höfum oft verið spurð að því á seinustu vikum hvernig við ætlum að leggja mat á árangur í rekstri Kópavogsbæjar. Svarið er einfalt: staðan á biðlistum bæjarins eftir þjónustu sem sveitarfélaginu ber samkvæmt lögum að veita, og aldur elstu barna við innritun á leikskóla. Á meðan það eru biðlistar eftir þjónustu þá skiptir minna máli hversu mikill rekstrarafgangur er hjá bænum.Þetta eru fjármunir íbúa og þeim ber að verja í þjónustu við íbúa. Sanngjarnar gjaldskrár Okkur finnst eðlilegt að fólk greiði fyrir þá þjónustu sem það þarf að nota. Okkur finnst ekki eðlilegt að gjaldskrár bæjarins séu nýttar til að stilla af eftirspurn eftir þjónustu. Sitjandi meirihluti hefur sagt opinberlega að gjaldskrá leikskóla hafi verið hækkuð viljandi til fá foreldra til að stytta dvöl barna og þar með draga úr eftirspurn eftir þjónustu.Lögbundin þjónusta eða ekki, þá eru þetta ámælisverð vinnubrögð og léleg skilaboð til eigin útsvarsgreiðenda og fólksins sem ætlar að halda samfélaginu okkar uppi á næstu árum og áratugum. Það er ekki eðlilegt að fólk með eitt barn greiði tæplega 60.000 krónur fyrir eitt barn í átta tíma á dag og tæplega 100.000 krónur fyrir tvö börn, með fullum systkinaafslætti. Við ætlum að lækka gjaldskrá leikskólanna aftur, vegna þess að það er sanngjarnt. Virðing við starfsumhverfi kennara Það er ekki eðlilegt að leikskólastarfsfólk óttist um framtíð síns starfsumhverfis og sjái fyrir sér að neyðast til að yfirgefa sveitarfélagið sé létt á gjaldskrá leikskóla. Stjórnendur sveitarfélaga bera ábyrgð á því að tryggja starfsaðstæður síns starfsfólks samhliða því sem þeim ber skylda til að tryggja sanngjarna gjaldtöku fyrir veitta þjónustu. Eitt þarf ekki og á ekki að útiloka annað. Víða um land hefur tekist að stórbæta starfsaðstæður í leikskólum án þess að stórhækka álögur á heimilin.Fordæmin eru víða og við vitum vel að leikskólakerfið verður dýrara í rekstri fyrir bæinn ef við lækkum aftur leikskólagjöldin. Það þarf að fjölga stöðugildum og bjóða bætt kjör fyrir starfsfólk kennara til að viðhalda þeim árangri sem náðst hefur í þessum málum. Það kostar peninga. Og það er bara allt í lagi. Leikskólakerfið er grunnforsenda þess að fjölskyldur geti og vilji setjast að í bænum og við verðum fyrir miklum tekjumissi til framtíðar þegar ungar barnafjölskyldur sniðganga sveitarfélagið eins og tölurnar sýna að er að gerast núna. Það er fjárfesting að viðhalda góðu starfsumhverfi á leikskólunum og það er fjárfesting í því að laða ungar fjölskyldur að í bæinn. Og þetta er fjárfesting sem er í forgangi hjá Viðreisn í Kópavogi. Börn og ungmenni í forgang Viðreisn út um allt land setur börn og ungmenni í forgang. Ástæðurnar eru af ýmsum toga og rökstuðningurinn nær víða en kjarninn er þessi: Börn þurfa stuðning, þau þurfa þorp, þau þurfa samfélag sem heldur utan um þau. Með því að taka utan um börnin okkar og ungmennin okkar þá erum við líka að létta á foreldrum. Og það skiptir öllu máli. Það skiptir öllu máli að foreldrar, stærsti hluti útsvars- og fasteignagjaldagreiðenda í hverju sveitarfélagi, upplifi það að þeir fjármunir sem þeir greiða til sveitarfélagsins skili þeim í léttari lífi. Léttara líf foreldra felst í þeirri fullvissu um að börnin þeirra fái viðunandi menntun, að þau hafi gott aðgengi að sérfræðiaðstoð um leið og þörfin kemur upp og að það sé öruggt og auðvelt að sækja allskonar frístundir í nærumhverfi. Fjölskyldur í forgang Fjölskyldur í forgang er lykilatriði í að létta á öllum aldurshópum í Kópavogi og sætta stríðandi fylkingar innan bæjarins. Með því að sinna barnafjölskyldunum okkar almennilega og láta ekki okkar elstu og bestu íbúa hanga á biðlistum, léttum við á miðaldra hvunndagshetjum sem sinna báðum kynslóðum eftir bestu getu og leyfum þeim að njóta beggja kynslóða en ekki þjóta á milli stofnanna. Viðreisn í Kópavogi stendur með öllum fjölskyldum, af öllum stærðum, gerðum og aldursbilum. Höfundur er oddviti Viðreisnar í Kópavogi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Fullveldi þjóðar og fullveldi ríkis Þorsteinn Siglaugsson Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson Skoðun ,,Taktu lyfin þín“ Ása Lind Finnbogadóttir Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson Skoðun Tæknilausnir og lesblindir Guðmundur S. Johnsen Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson Skoðun Skoðun Skoðun Fullveldi þjóðar og fullveldi ríkis Þorsteinn Siglaugsson skrifar Skoðun ,,Taktu lyfin þín“ Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Kúvending eða ferð til fjár? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hinsegin fólk á vinnumarkaði – Frá tölum til aðgerða Kolbrún Halldórsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin er heimskur, síljúgandi siðblindingi Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ein borg, minna kerfi og betri nýting fjármuna Sölvi Breiðfjörð skrifar Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir skrifar Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson skrifar Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir skrifar Skoðun Tæknilausnir og lesblindir Guðmundur S. Johnsen skrifar Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé skrifar Skoðun Réttmæt kjörskrárvinnsla Haukur Arnþórsson skrifar Skoðun Látum ekki sumarið koma okkur aftur á óvart í Kópavogi Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir skrifar Skoðun Já er uppgjöf og Nei er ekki nóg Ágústa Árnadóttir skrifar Skoðun Hversu lengi eigum við að bíða? Kristín María Birgisdóttir skrifar Skoðun Akkeri og trygging fyrir Ísland Gunnar Örn Gunnarsson skrifar Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Hörmuleg húsnæðisstaða ungs fólks á Íslandi Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Mannréttindi eru ekki gjöf stjórnvalda Jón Þorsteinn Sigurðsson skrifar Skoðun Heilsuspillandi aðbúnaður fanga er dýrt stjórnunarlegt fúsk Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun 29. ágúst ‒ Fullveldið endurheimt? Jean-Rémi Chareyre skrifar Skoðun Fyrsta jáið skiptir máli Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar Skoðun Endalok einkalífsins: Hið alsjáandi auga Finnur Ágúst Ingimundarson skrifar Sjá meira
Að stilla upp starfsfólki sveitarfélags upp á móti þjónustuþegum þess er ódýr pólitík. Að stilla af eftirspurn eftir þjónustu með hækkuðum gjaldskrám er ódýr pólitík. Að benda fólki á að flytja í önnur sveitarfélög til að fá viðeigandi lögbunda þjónustu er ódýr pólitík. Að hafna samráði við bæjarbúa og tilkynna ákvarðanir áður en umræða hefur átt sér stað er ódýr pólitík. Að meina starfsfólki og stjórnendum sveitarfélagsins að tjá sig við önnur framboð en sitt eigið er ódýr pólitík. Það er komið nóg af ódýrri pólitík. Viðreisn í Kópavogi boðar breytta tíma. Skipulagsmál fyrir íbúa í umboði íbúa Verktakar í bænum, flokkur Vina Kópavogs, íbúasamtök og húsfélög út um allan bæ hafa öskrað sig hás allt kjörtímabilið eftir áheyrn hjá bænum. Íbúar óttast breytt skipulag sem aldrei var borið undir þá. Verktakar fá ekki að byggja íbúðir sem þeir vita fyrir víst að munu seljast. Að vera kjörinn fulltrúi er ekki grænt ljós frá íbúum til að bjóða upp lóðir til hæstbjóðanda og velja gamla vinnufélaga til samstarfs. Bæjarstjórn starfar fyrir íbúa, í umboði íbúa og þeirra hagsmunir eiga að ganga framar sérhagsmunum. Frelsi til að njóta efri áranna Fólk sem hefur unnið alla sína ævi og komið börnum og barnabörnum á legg, á að hafa frelsi til að velja hvernig efri árin líta út. Hvort sem fólk kýs að fara inn á hjúkrunarheimili eða vera lengur sjálfstætt heima, valið á að vera í höndum fólksins. Biðlistar eftir þjónustu takmarka þetta val og skerða frelsi eldri borgara til að stýra því hvernig þeir kjósa að haga sínu lífi þegar loksins hægist á. Þessu viljum við breyta. Biðliðstar sem árangusmælikvarði Við höfum oft verið spurð að því á seinustu vikum hvernig við ætlum að leggja mat á árangur í rekstri Kópavogsbæjar. Svarið er einfalt: staðan á biðlistum bæjarins eftir þjónustu sem sveitarfélaginu ber samkvæmt lögum að veita, og aldur elstu barna við innritun á leikskóla. Á meðan það eru biðlistar eftir þjónustu þá skiptir minna máli hversu mikill rekstrarafgangur er hjá bænum.Þetta eru fjármunir íbúa og þeim ber að verja í þjónustu við íbúa. Sanngjarnar gjaldskrár Okkur finnst eðlilegt að fólk greiði fyrir þá þjónustu sem það þarf að nota. Okkur finnst ekki eðlilegt að gjaldskrár bæjarins séu nýttar til að stilla af eftirspurn eftir þjónustu. Sitjandi meirihluti hefur sagt opinberlega að gjaldskrá leikskóla hafi verið hækkuð viljandi til fá foreldra til að stytta dvöl barna og þar með draga úr eftirspurn eftir þjónustu.Lögbundin þjónusta eða ekki, þá eru þetta ámælisverð vinnubrögð og léleg skilaboð til eigin útsvarsgreiðenda og fólksins sem ætlar að halda samfélaginu okkar uppi á næstu árum og áratugum. Það er ekki eðlilegt að fólk með eitt barn greiði tæplega 60.000 krónur fyrir eitt barn í átta tíma á dag og tæplega 100.000 krónur fyrir tvö börn, með fullum systkinaafslætti. Við ætlum að lækka gjaldskrá leikskólanna aftur, vegna þess að það er sanngjarnt. Virðing við starfsumhverfi kennara Það er ekki eðlilegt að leikskólastarfsfólk óttist um framtíð síns starfsumhverfis og sjái fyrir sér að neyðast til að yfirgefa sveitarfélagið sé létt á gjaldskrá leikskóla. Stjórnendur sveitarfélaga bera ábyrgð á því að tryggja starfsaðstæður síns starfsfólks samhliða því sem þeim ber skylda til að tryggja sanngjarna gjaldtöku fyrir veitta þjónustu. Eitt þarf ekki og á ekki að útiloka annað. Víða um land hefur tekist að stórbæta starfsaðstæður í leikskólum án þess að stórhækka álögur á heimilin.Fordæmin eru víða og við vitum vel að leikskólakerfið verður dýrara í rekstri fyrir bæinn ef við lækkum aftur leikskólagjöldin. Það þarf að fjölga stöðugildum og bjóða bætt kjör fyrir starfsfólk kennara til að viðhalda þeim árangri sem náðst hefur í þessum málum. Það kostar peninga. Og það er bara allt í lagi. Leikskólakerfið er grunnforsenda þess að fjölskyldur geti og vilji setjast að í bænum og við verðum fyrir miklum tekjumissi til framtíðar þegar ungar barnafjölskyldur sniðganga sveitarfélagið eins og tölurnar sýna að er að gerast núna. Það er fjárfesting að viðhalda góðu starfsumhverfi á leikskólunum og það er fjárfesting í því að laða ungar fjölskyldur að í bæinn. Og þetta er fjárfesting sem er í forgangi hjá Viðreisn í Kópavogi. Börn og ungmenni í forgang Viðreisn út um allt land setur börn og ungmenni í forgang. Ástæðurnar eru af ýmsum toga og rökstuðningurinn nær víða en kjarninn er þessi: Börn þurfa stuðning, þau þurfa þorp, þau þurfa samfélag sem heldur utan um þau. Með því að taka utan um börnin okkar og ungmennin okkar þá erum við líka að létta á foreldrum. Og það skiptir öllu máli. Það skiptir öllu máli að foreldrar, stærsti hluti útsvars- og fasteignagjaldagreiðenda í hverju sveitarfélagi, upplifi það að þeir fjármunir sem þeir greiða til sveitarfélagsins skili þeim í léttari lífi. Léttara líf foreldra felst í þeirri fullvissu um að börnin þeirra fái viðunandi menntun, að þau hafi gott aðgengi að sérfræðiaðstoð um leið og þörfin kemur upp og að það sé öruggt og auðvelt að sækja allskonar frístundir í nærumhverfi. Fjölskyldur í forgang Fjölskyldur í forgang er lykilatriði í að létta á öllum aldurshópum í Kópavogi og sætta stríðandi fylkingar innan bæjarins. Með því að sinna barnafjölskyldunum okkar almennilega og láta ekki okkar elstu og bestu íbúa hanga á biðlistum, léttum við á miðaldra hvunndagshetjum sem sinna báðum kynslóðum eftir bestu getu og leyfum þeim að njóta beggja kynslóða en ekki þjóta á milli stofnanna. Viðreisn í Kópavogi stendur með öllum fjölskyldum, af öllum stærðum, gerðum og aldursbilum. Höfundur er oddviti Viðreisnar í Kópavogi.
Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar
Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar
Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar
Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar