Vilja fá að veiða makrílinn heima

Vestfirskum útgerðarmönnum svíður að þurfa að sigla tímunum saman fram hjá fjöldanum öllum af makríltorfum til þess að komast suður í Breiðafjörð þar sem þeir geta fyrst einbeitt sér að því að veiða makrílinn.

„Já, við þurfum að hoppa margoft yfir lækinn til þess að sækja vatnið,“ segir Sverrir Pétursson, útgerðarstjóri Hraðfrystihússins Gunnvarar í Hnífsdal. Hann vill knýja á um breytingu í þessum efnum enda drjúgur eldsneytisdropinn og tíminn á leiðinni á lögleg mið.

Ástæðan fyrir því að bannað er að veiða makríl þar sem hann heldur sig við Vestfirði er sú að þar er að finna mikilvæg hrygningarsvæði fyrir marga af okkar mikilvægustu stofnum. Páll Halldórsson, skipsstjóri á Páli Pálssyni, segir hins vegar að þessi rök séu byggð á margra ára gömlum rannsóknum.

„Það hefur nú afar mikið breyst á undanförnum árum,“ segir hann. Hann spyr einnig hvort skárra sé að makríllinn éti seiðin en að þau slæðist með makrílaflanum.

Þorsteinn Sigurðsson, sviðsstjóri Nytjastofnasviðs Hafrannsóknastofnunar, segir að því sé ekki að neita að rannsóknargögnin séu komin til ára sinna.

„Þetta er byggt á rannsóknum sem eru unnar á bilinu frá 1976 til 2003 og kannski má segja að það sé bagalegt að ekki sé hægt að vakta miðin betur, sérstaklega þegar svona ágengur fiskur herjar á miðin,“ segir hann. Hann telur hins vegar að breytingarnar hafi ekki orðið verulegar hvað hrygningarsvæðin varðar. Eins hafi vegferð strauma sem bera með sér mikilvægar lirfur ekki breyst.

Spurður hvort Vestfirðingar geti verið bjartsýnir um að þessari ákvörðun, sem tekin var árið 2009, verði breytt segir hann að Hafrannsóknastofnun hafi ekki borist erindi í þá veru sem væri fyrsta skrefið í þá átt. „Ég veit ekki hvort slík beiðni sé til en hún hefur ekki borist okkur,“ segir hann.

Öllum viðmælendum Fréttablaðsins ber þó saman um það að makríllinn sé komin mun norðar en áður.