Hjartaþræðingartækið bilaði í miðri aðgerð

„Þarna lá ég með þráðinn, sem lá eftir æðakerfinu frá úlnlið og inn að hjarta og beið meðan tæknimenn dreif að til að gera við tækið,“ segir Sigurður Björnsson, viðskipta- og stjórnsýslufræðingur, í grein sem birtist í Fréttablaðinu og á Vísi í morgun.

Með greininni vill Sigurður vekja athygli á slæmum tækjabúnaði og fjársvelti á Landspítalanum. Sigurður segist þó afar ánægður með það starfsfólk spítalans sem annaðist hann þegar hann fór í hjartaaðgerð árið 2012. Hann segir starfsfólið standast samanburð við það besta sem gerist í öðrum löndum og að það hafi komið honum til góðrar heilsu á ný.

Sigurður segir frá því að í desember 2012 hafi hann gengist undir hjartaskurðaðgerð á Landspítalanum. „Ég hafði fyrir þessi veikindi ekki áttað mig á því hve hart hefur verið gengið fram í niðurskurði heilbrigðisþjónustunnar á undangengnum árum. Eftir að hafa verið mjög heilsuhraustur alla tíð og í góðu líkamlegu formi, átti ég þrautagöngu milli margra lækna í heil tvö ár, áður en lagt var í dýrar rannsóknir sem loks leiddu sjúkdóminn í ljós.“

Hann segir orsökina fyrir löngum biðlista í aðgerðina hafa verið gamlan og slæman tækjakost:

„Langur biðlisti var í hjartaþræðingu. Ástæðan var gamall og bilaður tækjabúnaður og skortur á sérfræðingum til að framkvæma þessa aðgerð. Loks komst ég í hjartaþræðinguna, en þá vildi ekki betur til en svo að í miðri aðgerðinni bilaði hjartaþræðingatækið. Þarna lá ég með þráðinn, sem lá eftir æðakerfinu frá úlnlið og inn að hjarta og beið meðan tæknimenn dreif að til að gera við tækið. Umhyggjusamur læknirinn sem stjórnaði aðgerðinni fullvissaði mig um að engin hætta væri á ferðum, en ég get ekki sagt að ég hafi verið rólegur meðan verið var að gera við þræðingatækið. Niðurstaðan eftir hjartaþræðinguna var að ég þurfti að fara í skurðaðgerð.“

Aftur þurfti Sigurður að fara á biðlista, en samt sem áður jókst tiltrú hans á starfsfólk spítalans:

„Margra vikna bið var eftir aðgerð. Ég þurfti að treysta á lyf og bráðamóttöku hjartadeildar ef veikindin ágerðust. Ég veit ekki hvort fólk gerir sér grein fyrir öllum þeim fjölda sérfræðinga sem kemur að jafn stórri aðgerð og ég þurfti að gangast undir. En ég fékk mikið traust á öllu þessu fólki.“

Starfsfólk spítalans var á miklum þönum að sögn Sigurðar, en það hugsaði samt mjög vel um sjúklingana. Sigurður nefnir sérstaklega yfirlækni skurðdeildarinnar, sem hann segir hafa birst á öllum tímum til að líta eftir sjúklingum sínum. Sigurði þótti greinilegt að álagið var mikið, en umhyggjan hafi líka verið mikil. En tækjakostur og húsnæðið var ekki á sama stalli og starfsfólkið:

„Þegar ég vaknaði eftir skurðaðgerðina og opnaði augun, eftir margra klukkutíma svæfingu, sá ég að kerfisloftið fyrir ofan rúmið í herberginu hafði verið rifið niður og við blöstu berar víraflækjur og pípulagnir.

Að lokum fjallar Sigurður um forgangsröðun í stjórnmálunum:

„Ég var mjög bjartsýnn eftir síðustu alþingiskosningar. Það urðu kynslóðaskipti í pólitíkinni og ég bjóst satt að segja við nýrri forgangsröðun. En sú kynslóð stjórnmálamanna sem tekin er við virðist helst þjóna þröngum hagsmunum. Hefur lítinn áhuga á sjúklingum og þeim sem minna mega sín. Kannski hefði fólk í ríkisstjórninni gott af því að dvelja um tíma meðal sjúklinga á Landspítalanum og kynnast á eigin skinni fjársveltinu, sem er að skerða hættulega mikið gæði heilbrigðisþjónustunnar í landinu.“