Andvökunætur með hótunum og barsmíðum

„Fyrsta viðvörunarbjallan sem hringdi var þegar hann sagði mér að stinga sig ekki í bakið. Ég hafði auðvitað enga fyrirætlun um það og það skyldi ég sko sanna fyrir honum, sanna ást mína,“ segir leikkonan Guðrún Bjarnadóttir. Í opinskárri grein sem hún birtir á vef Kvennablaðsins skýrir hún frá því hvernig hún varð fyrir ítrekuðu ofbeldi af hálfu unnusta síns. Móðir hennar hefði sömuleiðis orðið fyrir ofbeldi af hendi stjúpföður Guðrúnar en það hefði leikkonan aldrei fattað. Ástæðan var sú að stjúpfaðirinn faldi barsmíðarnar vel. Guðrún segist hins vegar hafa áttað sig á því hverju á gekk mörgum árum síðar þegar hún stóð í sömu sporum.

Guðrún fagnar því að hafa skilið við sitt fyrra líf. Hún hafi hitt fyrrum sambýlismann sinn úti á lífinu og heillast af honum. Hins vegar hafi hún fljótlega fengið slæma tilfinningu fyrir honum. Eftir að maðurinn flutti út til hennar þar sem hún var á lokanámi hríðversnaði ástandið.

„Við tóku andvökunætur með hótunum og barsmíðum. Hótanir um líflát, hann gæti drepið mig þarna úti, skorið mig í bita og hent mér í ruslið án þess að nokkur yrði þess var,“ segir Guðrún í greininni. Hún hafi verið vöruð við af vinum og kennarar haft áhyggjur. Hún hafi íhugað að taka sitt eigið líf.

„Mér var farið að líða eins og ruslinu sem hann talaði um að henda. Ég velti stundum fyrir mér á þessum tíma hvort ekki væri best að ég labbaði yfir stóru umferðargötuna og léti bílana taka mig í burt frá sársaukanum sem var innra með mér.“

Sór upp á son sinn

Ofbeldið hélt áfram eftir að parið flutti til Íslands. Eitt kvöldið voru þau saman úti á lífinu og héldu heim saman með svörnu loforði upp á son hans að hann myndi ekki beit Guðrúnu ofbeldi. Hann stóð ekki við loforðið.

„Hann lokaði mig inni í litlu herbergi, sagði mér að afklæðast og úthúðaði svo líkama mínum milli þess sem hann hellti á mig köldu vatni og kýldi mig. Hann hótaði að troða klósettbursta upp í klofið á mér.“

Maðurinn lokaði Guðrúnu inni í herbergi í fjórtán tíma, barði hana og niðurlægði. Hún hafi í kjölfarið sannfært hann um að þau þyrftu að fara út að nærast. Þá tókst henni að flýja upp í bíl skólasystur sinnar. Fór hún á bráðamóttöku og kærði í kjölfarið manninn. Hún segist þó ekki hafa verið nógu sterk til að halda kærunni til streitu.

Guðrún tók við manninum að tveimur mánuðum liðnum eftir að hann fór í áfengis- og reiðimeðferð. Vermirinn var skammgóður því nokkrum mánuðum síðar byrjaði ofbeldið á ný.

Ákvörðun um kæru ætti ekki að liggja hjá brotaþola

„Hann réðst á mig aftur heima hjá okkur og ég hugsaði með mér, ég get ekki aðra svona nótt. Hann kýldi mig ítrekað og braut standlampa úr stáli á bakinu á mér. Ég var það heppin að við vorum nýkomin heim og var því með símann í vasanum.“

Guðrún náði að hringja í lögreglu sem mætti á svæðið. Frá 2008 eru liðin sex ár og segist Guðrún reikna með að eiga erfitt með að treysta karlmönnum á ný. Þó hafi hún nýverið kynnst yndislegum manni.

„Mér líður vel í dag og get ekki verið annað en þakklát fyrir að vera á lífi, honum tókst að beygja mig en ekki buga, ég er sterkari eftir þessa lífsreynslu en óska engri manneskju að upplifa slíka hluti.“

Guðrún telur að ákvörðunin um hvort ofbeldismaður sé kærður eigi ekki að hvíla á brotaþola. Nóg sé á hann lagt fyrir.

„Í mínu tilviki þá var ég ekki nógu sterk til að standa með þeirri ákvörðun, en hefði lögreglan spurt hvort ég yrði samvinnufús (sem er forsenda þess að mál nái fram að ganga) ef þeir kærðu, þá hefði ég klárlega sagt já. En að ég þyrfti að bera hitann og þunga af því, það var mér um megn.“

Grein Guðrúnar í heild sinni má lesa hér.