Dómari úrskurði um þörf fyrir þvaglegg

Þurfi lögregla að fá úrskurð dómara áður en þvagsýni er tekið með valdi af fólki sem grunað er um ölvunarakstur mun sá tími sem fer í að afla úrskurðarins gera aðgerðina þýðingarlausa, segir Ólafur Helgi Kjartansson, sýslumaður á Selfossi.

Í tillögum nefndar samgönguráðherra sem unnið hefur að endur­skoðun á umferðarlögum er gert ráð fyrir að lögregla þurfi að afla slíks úrskurðar áður en þvagsýni er tekið með valdi.

Þetta þýðir að óbreyttu að með því að neita að veita þvagsýni getur ökumaður sem grunaður er um ölvun frestað því að gefa sýni, með þeim afleiðingum að sönnunar­gögn geta spillst, segir Ólafur.

Hann segir að nokkrar klukkustundir geti tekið að kalla út dómara, leggja fram skjöl og bíða úrskurðar í málum sem þessum.

Ekki þarf að fá þvagsýni sé ökumaður staðinn að verki við ölvunarakstur. Þá dugar að taka blóðsýni til að sýna fram á ölvunar­ástand ökumannsins fyrir dómi. Leiki hins vegar grunur á að ökumaður hafi ekið undir áhrifum fyrir einhverju síðan þarf að taka bæði blóð- og þvagsýni.

„Það er alveg ljóst að best væri að þurfa aldrei að taka þvagsýni til að sanna að viðkomandi einstak­lingur sé ölvaður,“ segir Ólafur.

Hann segir heppilegra að breyta lögum þannig að hægt verði að nota útreikninga byggða á tveimur blóðprufum til að sýna fram á hver áfengisprósenta í blóði ökumanns var þegar hann sat undir stýri.

Í greinargerð með drögum að frumvarpi að breytingu á umferðar­lögum, sem nefnd samgönguráðherra hefur skilað af sér, segir að þvagrannsókn feli í sér verulegt inngrip í líkama manns, eins og dæmin sanni. Með hliðsjón af 71. grein stjórnarskrárinnar um friðhelgi einkalífsins sé eðlilegt að gera kröfu um úrskurð dómara. Ekki sé of mikið mál, né of tímafrekt, að bíða eftir því ferli.

Nefndin vísar einnig til annarra breytinga sem hún leggur til sem muni fækka þvagsýnatökum. Þar er átt við ákvæði um að þó fíkniefni greinist í þvagi löngu eftir að þeirra er neytt varði það ekki við umferðarlög. brjann@frettabladid.is