Fékk heilablæðingu en með hugann við vinnuna

Anna Sigrún er hjúkrunarfræðingur að mennt, var aðstoðarmaður heilbrigðisráðherra á tímabili en starfar nú á skrifstofu forstjóra Landspítalans. Hún hefur því komið að stjórnun, fjárhagsáætlunum og gæðamálum spítalans undanfarin misseri.

„Það var ótrúlega áhugavert að liggja inni á bandarískum spítala og sjá hvernig allt virkar öðruvísi, sumt er betra hjá okkur en annað er betra hjá þeim og ég reyndi að læra eins mikið og ég gat á þessari upplifun minni,“ segir Anna Sigrún en hún fékk heilablæðingu í Harry Potter-tæki í Universal Studios-skemmtigarðinum í Orlando þegar hún var þar á ferð í apríl.

Henni var tjáð strax við komu á bráðamóttöku að sextíu prósent líkur væru á að deyja af völdum slíkrar blæðingar og þrjátíu prósent líkur á alvarlegum fylgikvillum. Anna Sigrún tilheyrir tíu prósentunum sem ná sér að fullu. Hún er loksins komin heim til Íslands eftir óvæntan endi á fríinu en er skipað að hvíla sig næstu mánuðina til að ná fullum þrótti á ný. Hún á þó erfitt með að taka hugann frá vinnunni, meira að segja þegar hún lá alvarlega veik á spítalanum úti.

„Ég fann fyrir algjöru öryggi. Fagmennskan og sérfræðikunnáttan skein af öllu starfsfólki og aðbúnaður var til fyrirmyndar. Þegar ég fann þetta öryggi ákvað ég að láta af stjórninni, sem ég á annars erfitt með, og þá byrjaði ég að skoða það sem við getum lært af bandaríska skipulaginu. Ég tók myndir af öllu sem mér fannst áhugavert; sokkar sem eru hannaðir þannig að fólk detti síður, lyfjaskápar með lásakerfi sem kemur í veg fyrir mistök í lyfjagjöf og einnota nærbuxur sem er augljóslega þægilegasta leiðin fyrir sjúklinga,“ segir Anna Sigrún hlæjandi.

Heppin að vera stödd úti

Hún var á sjúkrahúsi í Gainsville á gjörgæslu sem er sérhæfð fyrir heilaáföll. Þar var pláss fyrir 30 manns. Á Landspítalanum eru 22 pláss fyrir alla gjörgæslusjúklinga.

„Vegna smæðar Íslands getum við aldrei náð sambærilegri sérhæfingu og -þekkingu og í Bandaríkjunum. Það er bara svo einfalt. Í raun og veru er ég ótrúlega heppin að hafa verið stödd úti þegar ég fékk blæðinguna því að aðgerðin sem ég þurfti á að halda er ekki einu sinni framkvæmd hér á landi. Margt gerum við vel, til dæmis í hjartalækningum, en það er ómögulegt fyrir íslenskt heilbrigðiskerfi að bjóða upp á sérhæfingu á öllum sviðum. Lausnin sem ég sé í þeim málum er að flytja inn sérþekkinguna að utan en til þess að svo megi verða verður að búa betur að starfsfólki og mikilvægast er að bæta húsakostinn. Nýbyggingar á Landspítala eru bráðnauðsynlegar fyrir öryggismál til framtíðar.“

Tuttugu milljóna króna reikningur

Anna Sigrún var afar heppin. Bæði varðandi meðferðina en einnig hvað varðar tryggingamál.

„Meðferð er ekki hafin fyrr en ljóst er hvernig verður greitt fyrir hana. Ég var tryggð í gegnum heimilistryggingu hjá VÍS og Visa-kortið sem ég hafði keypt farmiðana á. Þess vegna var hægt að ganga frá greiðslumálum undir eins og hefja meðferð í kjölfarið. Ég þurfti ekki að standa í neinu veseni en við erum að tala um ríflega tuttugu milljóna króna reikning. Sjúklingurinn við hliðina á mér fékk ekki fulla þjónustu vegna tryggingamála og ég ræddi við starfsfólk sem tjáði mér að það valdi oft siðferðilegum klemmum fyrir starfsfólkið. Þarna erum við á Íslandi heppin, við vitum að læknisþjónusta erlendis er alltaf greidd fyrir okkur og því þurfum við ekki að hafa áhyggjur af skertri þjónustu.“ 

Ábyrgðin sett í hendur sjúklinga

Annað sem Anna Sigrún tók eftir úti er að ábyrgðin er í mun meiri mæli sett í hendur sjúklinga varðandi meðferð og kemur það til vegna greiðslukerfisins en einnig vegna aukinna lögsókna gegn heilbrigðisstarfsfólki þar ytra. 

„Ég var stödd í miðjum skemmtigarði, með stelpurnar mínar tvær hjá mér, og var sárþjáð af verkjum í höfði og hálsi. Ég gat varla hugsað heila hugsun. En ég er spurð hvort ég vilji fara í læknaskýlið í garðinum, fara heim eða hringja á sjúkrabíl. Ég valdi auðvitað að hringja á sjúkrabíl. Það er erfitt fyrir alvarlega veika sjúklinga að taka mikilvægar ákvarðanir við þessar kringumstæður og skrifa til dæmis undir ótal samþykktarskjöl. Þetta er afar varhugavert.“ 

Anna Sigrún mun hvíla sig næstu vikurnar. Hún segist uppfull af hugmyndum um smáar sem stærri breytingar á Landspítalanum sem hún hlakkar til að vinna meira með. 

„Jafnvel þótt þetta hafi verið skelfileg lífsreynsla þá verð ég að viðurkenna að þetta var líka ansi áhugavert. Þetta var eiginlega hálfgerð þerapía fyrir mig; ég gat verið með hausinn í vinnunni í stað þess að hafa áhyggjur af lífi mínu.“