Segir borðann hafa verið strengdan í kringum sig

„Ég neitaði aldrei fyrirmælum lögreglu,“ sagði Sveinbjörg Vilhjálmsdóttir við aðalmeðferð Gálgahraunsmálsins, þegar sækjandi í Gálgahraunsmálinu spurði hana hvort hún hefði fengið fyrirmæli frá lögreglu. Sveinbjörg er ein þeirra níu sem handtekin voru og ákærð í mótmælunum í Gálgahrauni þann 21. október á síðasta ári.

Þegar dómari gekk á hana um hvort hún hefði fengið tilmæli frá lögreglu um að yfirgefa svæðið sagðist hún kjósa að tjá sig ekki um það. „Ég fór aldrei inn fyrir borðann.“

Sveinbjörg sagðist hafa verið á göngu, töluvert frá vinnusvæðinu, þegar lögreglumaður hafi reynt að stöðva hana. Hún hélt þó áfram og settist niður.

„Það næsta sem ég veit er að það er búið að setja borða í kringum mig og lögreglumenn koma með börur og bera mig í burtu,“ sagði Sveinbjörg. Þó kom fram seinna í máli hennar að „töluverður tími“ hafi liðið frá því að hún settist niður og borðinn hafi verið settur upp í kringum hana.

Einnig hafði komið í ljós við meðferð málsins að vinnusvæðið og þar með lokaða svæðið hafi færst til eftir því sem vegavinnunni miðaði.

Hreyttu í hana ónotum

Hún sagði að erfitt hefði verið að halda sér á börunum svo hún dytti ekki af þeim, þegar verið var að bera hana yfir hraunið. Þá hafi lögreglumaður og lögreglukona hreytt í hana ónotum á leiðinni. Eins og að vonandi myndi hún fá háa sekt og að vonandi hefði hún gaman af því að láta bera sig í gegnum hraunið.

Þegar því hafi verið lokið hafi börurnar verið lagðar niður og þá sagði hún að lögreglukona hafi sagt henni „mjög hrannarlega“ að standa upp. Eftir að hafa legið kyrr svo lengi segist Sveinbjörg ekki hafa náð að bregðast við einn, tveir og þrír. Þá hafi hún verið rifin á fætur og snúið upp á hendurnar á henni.

„Ég sagði: Viljið þið gjöra svo vel að passa það að ég er píanóleikar og hendurnar skipta mig miklu máli. Það var ekkert hlustað á það og mér var hent í bílinn.“

Ákveðin, ekki ofbeldisfull

Fyrsta spurning verjanda Sveinbjargar var hve gömul hún væri og sagðist hún vera 71 árs. „Ertu ofbeldisfull?“ var önnur spurningin.

„Alveg svakalega,“ svaraði Sveinbjörg og hló. „Nei ég er ekki ofbeldisfull. Ég er ákveðin, en ekki ofbeldisfull.“ Sveinbjörg var sett í fangaklefa og sagði hún að tíminn þar hefði virkað eins og heil eilífð.

Lögreglumaður sem kom að handtöku Sveinbjargar sagði hana hafa fengið ítrekuð fyrirmæli og aðvaranir áður en hún hafi verið handtekin. Hann játaði því að mótmælin hafi verið friðsamleg.

„Fenguð þið fyrirmæli um að handtaka þessa friðsamlegu mótmælendur?“ spurði verjandi Sveinbjargar.

„Við fengum fyrirmæli um að handtaka þá sem hlýddu ekki fyrirmælum og viðvörunum.“ Hann sagði að ekki hafi verið snúið upp á hendi Sveinbjargar. Hún hafi neitað að standa upp og þá hafi hún verið reist upp. Þá sagði hann hana hafa gripið í lögreglubíl og ekki viljað sleppa.

Hefði getað gengið

Verjandi sagði hana hafa gripið í bílinn til að halda jafnvægi því þegar fólk á þessum aldri sé reist snögglega upp liggji við að það líði yfir þau.

Því næst spurði verjandi Sveinbjargar hvort nauðsynlegt hafi verið að láta þrjá til fjóra lögreglumenn bera hana. Lögreglumaðurin sagði svo ekki vera.

„Hún hefði getað gengið.“ Verjandinn sagði Sveinbjörgu ekki hafa getað það.

„Gat hún það ekki?“ sagði lögreglumaðurinn. „Hún vildi það ekki. Það er smá munur.“

Gunnsteinn Ólafsson bar næst vitni fyrir hönd Sveinbjargar. Hann varð ekki vitni að sjálfri handtökunni en hann sagðist hafa verið vitni að aðferðum lögreglu við flutning hennar. Hann sagði Sveinbjörgu hafa verið beitta harðræði af hálfu lögreglumanna og að hún hafi rekið upp kvalaróp sem ekki hafi verið uppgerð.