Ákæruvaldið vaknar

Birna Þórðardóttir skrifar um dómsmál

Loksins, loksins skal réttlætið ná fram að ganga! Loksins er komin fram ákæra vegna hrunsins – hruns íslenska ríkisins, hruns bankanna, hruns íslenskrar siðferðisvitundar. Glæpagengið er fundið!

Ekkert hangs, allt klárt, málatilbúningur, frágangur, uppsetning. Umþóttunar-, endurskoðunar- eða frávísunarréttur þvælist ekki fyrir. Alles klar – sem sagt var. Hinn almenni saksóknari hefur lyft refsivendi sínum og undan honum skal gengið ekki komast.

Þras um möguleg fjárhagstengsl flækist ekki fyrir, enda naumast um slíkt að ræða, ekki fremur en tuð um útflutning eða önnur undanskot illa fengins auðs – nei, ekkert þvælir, né þvælist fyrir. Engum loftbólupýramídum til að dreifa, engir milljarðar í frægum farvegum – hvar sem þeir vegir hafa nú verið lagðir, eða hverjir kynnu að hafa lagt þá.

Nei, þeim er ofbauð framgangsmáti valdhafanna haustið 2008 skal stefnt. Þau, sem ekki sátu hjá þegar búið var að rýja okkur inn að skinninu bæði hvað æru og eignir varðar, skulu nú dregin fyrir hinn réttláta dómara.

Afleiðing hinna mögulegu glæpa skal færð í réttarsali – ekki glæpurinn sjálfur.

Í ákæru er beitt sömu lagagrein er nýtt var eftir átökin á Austurvelli 30. mars 1949 þegar þeir Jón Múli Árnason og Stefán Ögmundsson voru sviptir kjörgengi og kosningarétti fyrir andóf gegn innlimun Íslands í stríðsbandalagið Nató.

Niðurstaðan ein og söm: Misindismennirnir eru þeir er upp standa og benda á glæpagengið. Sendiboðinn skal höggvinn einu sinni sem oftar.

Er Sigurlína, móðir Sölku Völku, gekk í sjóinn um árið, aðfaranótt föstudagsins langa, var aðaláhyggjuefni prófasts hvort hún hefði ekki örugglega átt inni nóg fé hjá Bogensen fyrir útförinni. Þeir eru margir Bogensenarnir, sem hirt hafa fé almennings, í hinni dægilegu umhyggjusemi að leyfa lýðnum að eiga fyrir eigin útför, eða þannig.

Kannski er tími til kominn að grafa annarra grafir en sendiboðanna.

Höfundur er ferðaskipuleggjandi.