Samstöðu er þörf

Við viljum öll búa í sanngjörnu samfélagi. Við þráum þjóðfélag jafnréttis, heiðarleika og réttlætis.

Í gegnum tíðina hef ég unnið víða og starfað með alls konar fólki. Það hefur allt borið gæfu til þess að vinna saman að lausn mála með hag heildarinnar að leiðarljósi. Persónulegur ágreiningur eða eiginhagsmunapot hefur ekki átt upp á pallborðið og ef menn hafa verið ósammála um leiðir að settu marki er farið betur yfir málið og fundin ásættanleg lausn. Því voru viðbrigðin mikil þegar sest var í einn hinna bólstruðu en þó óþægilegu stóla á Alþingi Íslendinga í vor.

Verkefnið stóraÍ rúmt ár hefur ríkt neyðarástand á Íslandi. Efnahagskerfið hrundi og allt samfélagið er laskað. Okkar dýrmætasta auðlind, fólkið sjálft, streymir úr landi í leit að bjartari framtíð. Ríkisstjórn Íslands er ekki öfundsverð því verkefnið er risavaxið og gengur hægt. Og það er auðvelt að gagnrýna hana, ekki síst vegna vinnubragða sem eru allt önnur en boðuð voru fyrir kosningar. Almenningur krefst gagnsæis, heiðarleika og hreinskilni frá stjórnvöldum. Engu að síður hefur ríkisstjórnin ítrekað orðið uppvís að því að leyna bæði þjóð og þing upplýsingum og beita blekkingum og er nærtækasta dæmið samningurinn um Icesave sem við vitum nú að var tilbúinn löngu fyrir kosningar. Þá bólar ekkert á margboðaðri skjaldborg um heimilin en aðgerðir „norrænu velferðarstjórnarinnar" hafa reynst henta kúlulánaþegum og afleiðusamningamönnum betur en venjulegu fólki, fólki sem tók húsnæðislán í góðri trú en situr eftir með síhækkandi stökkbreyttan höfuðstól. Leiðrétting á þeim ósköpum er sjálfsögð og réttmæt krafa því allar forsendur hafa brostið og það er ólíðandi að þeir sem komu okkur í þetta klandur fái skuldir sínar afskrifaðar og haldi öllu sínu á meðan heimilum og smærri fyrirtækjum blæðir út.

Er þetta „Nýja Ísland“?Raunveruleg endurreisn mun ekki takast nema með sátt og samstöðu okkar allra. Síðustu misserin hefur ríkt grimmileg valdabarátta, orrusta um það sem eftir er, á milli gamalgróinna stjórnmálaflokka, viðskiptablokka og ættarvelda. Hrægammarnir slást um þrotabúin, bankana og fjölmiðlana og engin fórn virðist of stór. Stundum finnst mér sem verið sé að klambra „Nýja Íslandi" saman úr fúnum spýtum. Gamlir flokksgæðingar eru dubbaðir upp í ný hlutverk innan kerfisins og iðnaðarráðherra vill veita ísbjargarvíkingnum skattaívilnanir á þeim forsendum að ekki megi mismuna fólki. Vinir ráða hvor annan í æðstu stöður innan bankanna sem hafa verið einkavæddir á ný en enginn veit hver á. Á virkilega að halda áfram að útdeila bitlingum til útvaldra? Það mun aldrei skapast sátt um slíka endurreisn.

Við þurfum þjóðstjórnFlest viljum við búa hérna áfram en til þess að það sé vænlegur kostur þarf stórhreingerningu. Það er ósanngjarnt að þeir sem tóku ekki þátt í hrunadansinum þurfi að taka til eftir partíið en tiltekt af þessari stærðargráðu gengur mun betur þegar fleiri taka sér sóp í hendi. Margar hendur eru viljugar til verksins - það þarf bara að þiggja hjálpina.

Alþingi er máttlaust og minnihlutinn er hunsaður af meirihlutanum.

Stjórnarandstaðan er svo iðin við að benda á afglöp ríkisstjórnarinnar. Menn benda hver á annan og ásakanir ganga á víxl á meðan eldarnir loga. Og þannig hefur þetta alltaf verið. Orð eins og „stjórnarandstaða" segir í raun allt sem segja þarf - samvinna við slíkt fólk er óhugsandi. En þetta gengur ekki lengur. Við verðum að koma okkur upp úr skotgröfunum og taka höndum saman. Það mun ekki gerast af sjálfu sér, fólk þarf að ákveða að grafa stríðsöxina. Í sumar skapaðist þverpólitísk samstaða á Alþingi um smíði fyrirvara sem gerðu Icesave-samninginn bærilegri og tryggðu sjálfræði okkar. Þingheimur þarf að finna þann takt aftur og taka upp þau góðu og eðlilegu vinnubrögð sem tíðkast á langflestum vinnustöðum landsins. Ef ekki mun sjóða aftur upp úr á nýju ári og ég óttast að sú bylting verði ekki kennd við búsáhöld.

Samstöðu er þörf. Við viljum öll búa í sanngjörnu samfélagi. Við þráum þjóðfélag jafnréttis, heiðarleika og réttlætis. Látum annað liggja milli hluta um stundarsakir.

Höfundur er þingmaður Hreyfingarinnar.