Af meintu brjálæði og píningu

Þorbjörg Helga Vigfús­dóttir borgarfulltrúi skrifaði um skatta í Fréttablaðið í vikunni. Þar kemur nú lítið nýtt fram þegar kemur að skattaumræðu. Klisjurnar eru þarna allar: vinnuletjandi, meiri skattsvik og „minnka umsvif“ hagkerfisins (hvað sem það nú þýðir). Hægrimenn hafa löngum talið skatta af hinu illa. Frjálshyggjufélagið kallar þannig skattatillögur ríkisstjórnarinnar „tilræði“ við landsmenn.

Þessar þrepaskiptu tillögur ríkisstjórnarinnar kallar Þorbjörg skattpíningu sem muni dýpka kreppuna. Hvergi er nefnt hvað þetta raunverulega þýðir fyrir skattborgara þessa lands enda virðist það ekki vera áhugamál hægrimanna að upplýsa fólk. Þjóðarbúið fór nærri því á hausinn og því þarf að stoppa upp í 170 milljarða gat. Rétt um 32 þúsund króna viðbótarskattur á þann sem hefur milljón í mánaðarlaun og 17 þúsund krónur á þann sem hefur 600 þúsund eru banatilræðin sem hrópað er yfir.

Það er líka vert að halda því til haga að þeir sem hafa minna en 300 þúsund krónur greiða minna en áður ef breytingarnar ná fram að ganga.

Þorbjörg lýkur greiningu sinni svona: „Líklega er skattpíningin ekki búin enn. Ríkisstjórnin íhugar að heimila sveitarstjórnum að hækka útsvarið til að nýta „ónýtta tekjustofna“. Ónýttir tekjustofnar er annað notalegt nafn sem vinstri menn nota um aukna skattheimtu af íbúum sveitarfélaga. Í dag er hámarksprósenta útsvars, sem er 13,03%, nýtt af mörgum sveitarfélögum en hækkun hennar ef af verður bætist við þær hækkanir sem nú standa til hjá ríkisstjórninni. Mikilvægt er að allir skilji hvaða stefna er tekin og þá skiptir máli að kalla hlutina sínum réttu nöfnum.“

Já, það er svo sannarlega mikil­vægt að allir skilji málin. Það væri t.d. ekki óásættanleg krafa að borgarfulltrúar vissu að hámarksprósenta útsvars er 13,28% en ekki 13,03%. Skattar eru ekki klám og þeir eru ekki af hinu illa. Það má þannig benda á að vinnuþreyttir Íslendingar skila minni framlegð en skattpíndir Danir. Velferðarsamfélög verða ekki til með græðgisvæðingu og hinu svokallaða frelsi. Við erum búin að ganga þá leið og hún skilaði okkur efnahagshruni á heimsmælikvarða.

Þorbjörg Helga og vinir hennar í frjálshyggjufélaginu trúa á markaðinn og lausnir hans. Þau trúa líka á einkavinavæðingu og að þeirra vinir séu best til þess fallnir að fara með fjöregg þjóðarinnar. Við sjáum hvert það leiddi okkur, nú er kominn tími fyrir aðrar leiðir, leiðir félagshyggju og velferðar.

Höfundur er sveitarstjóri í Dalabyggð.