Gleymda vinstristjórnin 20. apríl 2007 05:00 Eftir 16 ár af ríkisstjórnum Sjálfstæðis- og samstarfsflokks hefur nú runnið upp sá tími sem hver einasti hægrimaður hefur óttast lengi: Kjósendur hafa gleymt því hvernig íslenskir vinstrimenn stjórna landinu. Góðærið er slíkt, og tíminn orðinn það langur frá seinustu vinstristjórn, að sveitarfélög eru byrjuð að afþakka störf, fjármálafyrirtækjum er hótað með skattavendinum fyrir að skila of miklum hagnaði, farsælum útgerðarfyrirtækjum er hótað með eignaupptöku á kvóta, atvinnuástandinu góða er bölvað fyrir að vera þensluhvetjandi og svona má lengi telja. Kjósendur hafa með öðrum orðum gleymt því hvernig vinstrimenn fara með völdin á Íslandi. Nú mætti eflaust spurja sig að því hvort ekki sé kominn tími á „breytingar“ og skipta hinum jakkafataklæddu og kynköldu peningamönnum út fyrir nútímalega og kynæsandi „græna“ stjórnmálamenn sem vilja „velferð“ og „jöfnuð“ í stað starfa og stöðugleika. Svarið við þeirri spurningu er nei. Reykvíkingar fengu nýverið nóg af sínum vinstrimönnum eftir 12 ára sjóðasukk og misheppnuð fjárfestingarævintýri. Af hverju ekki að nota þá reynslu til að minna okkur á stjórnunarhæfileika íslenska vinstrisins? Sagan á það vissulega til að endurtaka sig, en er slíkt alltaf nauðsynlegt þegar hún er svo fyrirsjáanleg og umvafin dæmisögum úr íslenskum sveitarfélögum og ógnvekjandi kreppusögum úr fortíð? Ekki þykir mér það. Höfundur er verkfræðingur. Reykvíkingar fengu nýverið nóg af sínum vinstrimönnum eftir 12 ára sjóðasukk og misheppnuð fjárfestingarævintýri. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Litla beiðnin kemur fyrst, svo sú stóra. Birna Bragadóttir Skoðun Nei fyrir komandi kynslóðir Ingibjörg H. Sverrisdóttir Skoðun Angan lótusblómsins Meyvant Þórólfsson Skoðun Rétturinn er sá sami – en tækifærið er það ekki Anna Margrét Bjarnadóttir Skoðun Aðildarviðræður eru ekki prufuáskrift Guðbjörg Oddný Jónasdóttir Skoðun Hvernig lækka vextir með upptöku evru? Gauti B. Eggertsson Skoðun Er betra? Sigþrúður Ármann Skoðun Ísland, Evrópa og áhrifasvæði stórvelda Þorsteinn Kristinsson Skoðun Hinn ólánsami Ólafur Ragnar Lúðvík Bergvinsson Skoðun 600 þúsund manna Ísland – ætlum við að byggja það sjálf? Eyjólfur Ingvi Bjarnason Skoðun Skoðun Skoðun Rétturinn er sá sami – en tækifærið er það ekki Anna Margrét Bjarnadóttir skrifar Skoðun Litla beiðnin kemur fyrst, svo sú stóra. Birna Bragadóttir skrifar Skoðun Nei fyrir komandi kynslóðir Ingibjörg H. Sverrisdóttir skrifar Skoðun Angan lótusblómsins Meyvant Þórólfsson skrifar Skoðun Er ég að bregðast börnunum mínum með því að segja NEI? Monika Margrét Stefánsdóttir skrifar Skoðun Gamli sáttmálinn og sá nýi Aðalsteinn Már Þorsteinsson skrifar Skoðun Er betra? Sigþrúður Ármann skrifar Skoðun Útgerðarauðvaldið vill í ESB - ég segi nei Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Gervigreind, gagnaver og tækifæri Íslands Eymundur Sigurðsson skrifar Skoðun Sveitirnar þagna Walter Fannar Kristjánsson skrifar Skoðun Áður en lengra er haldið Þórarinn Ingi Pétursson skrifar Skoðun Erum við of fljót að kenna samfélagsmiðlum um? Elísabet Reynisdóttir skrifar Skoðun Börn læra ekki fyrir framtíð sem þau skynja ekki Helgi S. Karlsson skrifar Skoðun Danir, ESB og staða Íslands Finnur Torfi Magnússon skrifar Skoðun Hvað kostar „þetta reddast“? Guðríður Lára Þrastardóttir skrifar Skoðun Frá öllum til allra með nútímalegum sjúkratryggingum Sigurður H. Helgason skrifar Skoðun Tækifærið er núna Agnar H. Johnson skrifar Skoðun Einelti og samskiptahættir kvenna á Íslandi Vigdís Ásgeirsdóttir skrifar Skoðun 600 þúsund manna Ísland – ætlum við að byggja það sjálf? Eyjólfur Ingvi Bjarnason skrifar Skoðun Hlaupið er búið - en láttu það ekki stoppa þig Sigrún Elva Einarsdóttir skrifar Skoðun Aðildarviðræður eru ekki prufuáskrift Guðbjörg Oddný Jónasdóttir skrifar Skoðun Trump á ekki að vera ástæðan Friðjón R. Friðjónsson skrifar Skoðun Hvernig lækka vextir með upptöku evru? Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Eldra fólk ætti alls ekki að kjósa nei Björn B Björnsson skrifar Skoðun Fleiri valkostir og sterkari staða ef við segjum já Ragna Sigurðardóttir skrifar Skoðun Samkeppniseftirlitið eitt og sér Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun Opnum dyr fyrir innviðafjárfestingu um allt land Logi Einarsson skrifar Skoðun Hinn ólánsami Ólafur Ragnar Lúðvík Bergvinsson skrifar Skoðun Milljarða ávinningur af evru – fyrir heimilin, fyrirtækin, ríkið, sveitarfélögin og þjóðina alla Baldur Pétursson skrifar Skoðun Skipulag sem má ekki borga sig! Íris Björk Hreinsdóttir skrifar Sjá meira
Eftir 16 ár af ríkisstjórnum Sjálfstæðis- og samstarfsflokks hefur nú runnið upp sá tími sem hver einasti hægrimaður hefur óttast lengi: Kjósendur hafa gleymt því hvernig íslenskir vinstrimenn stjórna landinu. Góðærið er slíkt, og tíminn orðinn það langur frá seinustu vinstristjórn, að sveitarfélög eru byrjuð að afþakka störf, fjármálafyrirtækjum er hótað með skattavendinum fyrir að skila of miklum hagnaði, farsælum útgerðarfyrirtækjum er hótað með eignaupptöku á kvóta, atvinnuástandinu góða er bölvað fyrir að vera þensluhvetjandi og svona má lengi telja. Kjósendur hafa með öðrum orðum gleymt því hvernig vinstrimenn fara með völdin á Íslandi. Nú mætti eflaust spurja sig að því hvort ekki sé kominn tími á „breytingar“ og skipta hinum jakkafataklæddu og kynköldu peningamönnum út fyrir nútímalega og kynæsandi „græna“ stjórnmálamenn sem vilja „velferð“ og „jöfnuð“ í stað starfa og stöðugleika. Svarið við þeirri spurningu er nei. Reykvíkingar fengu nýverið nóg af sínum vinstrimönnum eftir 12 ára sjóðasukk og misheppnuð fjárfestingarævintýri. Af hverju ekki að nota þá reynslu til að minna okkur á stjórnunarhæfileika íslenska vinstrisins? Sagan á það vissulega til að endurtaka sig, en er slíkt alltaf nauðsynlegt þegar hún er svo fyrirsjáanleg og umvafin dæmisögum úr íslenskum sveitarfélögum og ógnvekjandi kreppusögum úr fortíð? Ekki þykir mér það. Höfundur er verkfræðingur. Reykvíkingar fengu nýverið nóg af sínum vinstrimönnum eftir 12 ára sjóðasukk og misheppnuð fjárfestingarævintýri.
Skoðun Milljarða ávinningur af evru – fyrir heimilin, fyrirtækin, ríkið, sveitarfélögin og þjóðina alla Baldur Pétursson skrifar