Fólk með lífsskrá gefur líffæri

Flestir þeirra sem hafa skilað inn svokallaðri lífsskrá til Landlæknisembættisins vilja gefa líffæri sín að sér látnum, að sögn Sigurðar Guðmundssonar landlæknis. Lífsskráin var tekin í notkun í sumar og hafa á bilinu 50-60 manns nú skjalfest og undirritað hinsta vilja sinn. Þrenns konar kostir eru í lífsskránni, að sögn landlæknis. Hinn fyrsti er lífsskráin sjálf þar sem viðkomandi lýsir því hvernig hann vilji að meðferð sé háttað við lok lífs þegar öll sund eru lokuð. Um er að ræða ákvörðun um að einhver mneðferð sé ekki viðhöfð, eins og notkun öndunarvélar, nýrnavélar eða endurlífgun. „Þá leggjum við mjög að fólki að með þessu verði umboðsmaður og varaumboðsmaður, sem viðkomandi treystir vel,“ segir landlæknir. „Það getur verið maki, ættingi eða náinn vinur. Einhver sem hefur alltaf hagsmuni þess sem skrifar undir lífsskrána í huga. Við leggjum líka mikið upp úr því að ættingjar fái að vita um ákvörðun lífsskráreiganda. Eftir undirskrift heldur hann einu eintaki af henni, umboðsmaður hans fær eitt, læknir hans fær það þriðja og landlæknisembættið hið fjórða,“ heldur landlæknir áfram. „Embættið heldur skrá yfir þetta og ef svo ólíklega vildi til að seint um kvöld eða um miðja nótt kæmi eitthvað upp og enginn vissi neitt, þá gæti heilbrigðisstofnun leitað til embættisins og athugað hvort viðkomandi hefði undirritað lífsskrá.“ Í þriðja lagi gefur lífsskráin fólki kost á því að gera upp hug sinn um hvort það vilji gefa líffæri eða ekki að sér gengnu. Um getur verið að ræða hornhimnu, hjartað, lifur, nýru, bris og smáþarma. „Athugun á fjölda líffæragjafa hér á landi á á tíu ára tímabili, 1992-2002, sýndi að heldur hefur dregið úr leyfum fólks til gjafa líffæra úr látnum ættingja,“ segir landlæknir. „Við erum með miklu lægra hlutfall en ýmsar aðrar Evrópuþjóðir hvað þetta varðar. En sóknin eftir líffærum er sívaxandi.“