Leitaði aftur til Stíga­móta eftir að gömul sár gerðu vart við sig

Þetta er meðal þess sem fram kemur í viðtali við Hallgrím í hlaðvarpsþættinum Karlmennskan. Hallgrímur steig fram árið 2015 og lýsti því að honum hafi verið nauðgað af ókunnugum manni þegar hann var 22 ára nemi í Listaakademíunni í Munchen. Hallgrímur skrifaði bók um eigin lífsreynslu, Sjóveikur í Munchen.

Verst að heyra pistilinn í útvarpi

„Ég var náttúrulega fórnarlamb kynferðisofbeldis, mér var nauðgað þegar ég var tuttugu ára þannig ég tengdi rosalega við Metoo. Ég var reyndar kominn út með mína nauðgun 2015 og Metoo kemur þarna 2017 en það var rosalegt skref fyrir mig að fara að tala um þetta. Ég treysti þá á Sóleyju og allar þessar stelpur að sýna stuðning og ég fékk þann stuðning um leið og ég kom út með þetta,“ segir Hallgrímur í hlaðvarpsþættinum.

„Maður fann það á Facebook og það voru eiginlega bara konur sem studdu og karlarnir drógu sig í hlé en svo olli þetta fjaðrafoki í menningunni og Guðbergur skrifaði þetta ógeð og Eiríkur tók undir þetta og meira að segja vinir hans skildu ekki að það væri eitthvað rangt við það og hafa enn ekki skilið það enn þann dag í dag.“

Hallgrímur segir það hafa verið mikið átak að opna sig um þessa lífsreynslu. Hann hafi gert heila málverkasýningu og skrifað heila bók nvegna þessa. Hann hafi svo þurft að undirbúa krakkana sína sem þá hafi verið ellefu og níu ára.

„Þetta var svona undirbúningsaðgerð sem maður þurfti að fara í gegnum um. Svo kom bara stuðningur fyrst og svo kom þetta ógeð frá kollegunum og þá brotnaði ég saman og endaði upp á Stígamótum sem ég hefði náttúrulega löngu átt að vera búinn að fara til. Og var bara í depression í tvo mánuði, náði mér svo upp og fór til Indlands og byrjaði að skrifa Sextíu kíló af sólskini og byrjaði bara nýtt líf og þá fann ég að þetta hafði verið reynsla sem hafði breytt mér það mikið að ég skrifaði öðruvísi, ég málaði öðruvísi, ég var bara annar maður, ég var bara eins og endurfæddur. Þetta var svo lúmsk byrði að maður áttaði sig ekki á því fyrr en eftir á hvað hún var lúmsk, ég hélt að já já ég væri nú búinn að jarða þetta og þennan viðburð en hann hafði svona mikil áhrif á mig og það var dálítið sjokk svona eftir á að hyggja. En þetta er það besta sem ég hef gert á ævinni.“

Segir viðbrögðin enn elta sig

Í þættinum er Hallgrímur nánar spurður út í viðbrögð kollega sinna, nánar tiltekið rithöfundarins Guðbergs Bergssonar og Eiríks Guðmundssonar rithöfundar og útvarpsmanns. Eiríkur lést árið 2022 og Guðbergur árið 2023.

Þú kemur þarna fram, hvað eru þessir menn að segja?

„Guðbergur Bergsson rithöfundur, hann var náttúrulega hommi sem aldrei samt kom út úr skápnum og eitthvað beyglaður og skrítinn með það og kemur og skrifar grein í blað um það að Hallgrímur sé nú bara að setja þessa senu í bókina til að selja meiri bækur og fleiri eintök, svona sensationalismi og sé að selja sjálfan sig og svo var ein setning sem var eiginlega versta setningin, það var: Hvaða kynvillingur hafði svona slæman smekk? Og svo var einhver lýsing á því hvernig hann væri að höndla rassinn á mér og þetta var alveg yfirgengilegt. En ég gat alveg afgreitt það sem: Guðbergur er svo klikkaður bara. Ég tók ekkert mark á því,“ segir Hallgrímur.

„En þegar þetta var endurómað, Eiríkur Guðmundsson las pistilinn í útvarpi og tók undir og var svona að grínast með þetta, fannst þetta skemmtilegt. Þá var mér öllum lokið. Þá brotnaði ég saman. Þetta var í Víðsjá, aðal kúltúrþætti landsins, á stærstu menningarstöðinni, RÚV, Rás 1.“

Vísir greindi frá því árið 2021 þegar Eiríkur bað Hallgrím afsökunar vegna málsins í þætti af Víðsjá.

Viðbrögð vina Eiríks hafi verið verst

Hallgrímur rifjar upp að hann hafi mætt í jarðarför Eiríks og þótt það heilandi. Hann hafi með því verið að reyna að ná sáttum vegna málsins.

„En þetta var erfitt og þegar ég sé myndir af honum....þetta eltir mann ennþá. Svo voru viðbrögð vinar hans verst, að þeir skildu....ég fór í viðtal held ég haustið '24 þar sem ég var að lýsa þessu, hvað þetta hefði verið erfiður tími, þá mátti ég ekki segja það. Þá voru þeir vinirnir að vernda minningu Eiríks. Þá mátti ég ekki segja það, og þá bara...það var erfitt að díla við það. Þá þurfti ég að fara aftur upp á Stígamót, þeir voru að skamma mig fyrir að sverta minningu hans. En þetta er svona drusluskömmun, þannig að þolandinn þurfi að skammast sín af því að hann segir sannleikann. Þetta er tough og er ennþá í manni, held ég, þetta fer aldrei alveg. Á þennan hátt veit maður hvernig er að vera kona, á margan hátt.“