„Byrjuðu að öskra nafnið hans og hvað þeir elskuðu hann“

„Ég er ekki búinn að fara út í dag en pabbi sagði að hvar sem hann hefði farið væri stöðugt verið að minna á að Ítalir unnu í gær,“ segir Andri en Vísir heyrði í honum hljóðið í morgun.

Andri, sem er handboltamaður hjá Fram, ákvað ásamt fjölskyldu sinni fyrir skömmu að halda í stutt frí til Ítalíu. Þegar nær dró brottför gerðu þau sér svo grein fyrir því að mögulega myndi Ítalía spila úrslitaleik Evrópumótsins á meðan að þau væru í landinu. 

Fjölskyldan naut svo þeirra forréttinda að fylgjast með ástríðufullum Ítölum missa sig yfir úrslitaleiknum gegn Englandi og fagna sigrinum af mikilli innlifun.

Var líka í Þýskalandi þegar Þjóðverjar urðu heimsmeistarar

„Á torginu var stemningin alveg mögnuð. Fullt af vespum og bílum að flauta, fólk úti um allt og flugeldar og blys. Það rifu sig margir úr að ofan og fólk hópaðist að styttunni þarna, og svo var bara sungið í alla nótt.

Ég hef aldrei upplifað svona stemningu. Ég var samt í Þýskalandi árið 2014 þegar Þjóðverjar urðu heimsmeistarar og þar var stemning, en ekki svona. Mílanó er svo mikil fótboltaborg,“ segir Andri en pabbi hans, Rúnar Sigtryggsson, var handboltaþjálfari í Þýskalandi þegar þýska þjóðin fagnaði heimsmeistaratitlinum.

Andri var með símann á lofti í gærkvöld og fangaði stemninguna í Mílanó eins og sjá má hér að heðan.

Það var heldur betur margt um manninn í miðborg Mílanó og ljóst að heimamenn kusu að fylgjast með úrslitaleiknum annars staðar en í sófanum heima:

Þögnuðu þegar Shaw skoraði en fljótir að taka við sér

„Það voru allir veitingastaðir sem voru með sjónvarp fullir. Við enduðum þó á stað þar sem við rétt svo fengum borð, tveimur tímum fyrir leik. Þegar leikurinn byrjaði var fullt af fólki mætt í kringum staðinn – allir að horfa á leikinn og þvílík ástríða í Ítölunum,“ segir Andri.

„Í fyrsta lagi þá syngja allir með þjóðsöngnum af sömu ástríðu og leikmennirnir gera. Það var því vel tekið undir í honum. Svo kom markið mjög snemma hjá Englendingum og það var smásjokk fyrir Ítali, og það sló þögn á hópinn í smástund. En svo fór stemningin fljótt upp á við og ástríðan var svo greinileg. Ef einhver bara hreinsaði boltanum í burtu þá byrjuðu allir að klappa,“ segir Andri.

Þegar Bonucci skoraði þá trylltist allt

Luke Shaw kom Englandi yfir strax á 2. mínútu en Leonardo Bonucci gerðist þjóðhetja þegar hann jafnaði metin um miðjan seinni hálfleik:

„Þegar Bonucci skoraði þá trylltist allt. Menn byrjuðu að öskra nafnið hans og hvað þeir elskuðu hann. Í hvert einasta skipti sem hann sást í mynd þá var klappað aftur og kallað „Bonucci, Bonucci“, og bara látið eins og hann væri guð. Um leið og jöfnunarmarkið var komið þá var líka andinn í loftinu þannig að Ítalir væru að fara að taka þetta,“ segir Andri.

Ítalir voru þó engu að síður stressaðir þegar vítaspyrnukeppnin var að hefjast. Ítalir klúðruðu þar tveimur spyrnum en Gianluigi Donnarumma sá til þess að það kom ekki að sök.

Fann lyktina af mörgum sígarettum í vító

„Þetta var mjög stressandi fyrir marga þarna. Maður fann lyktina af mörgum sígarettum. Við vorum með ekta Ítali við hliðina á okkur sem ég held að hafi ekki setið í eina mínútu á meðan að leikurinn var í gangi.“

„Ég hafði persónulega engar áhyggjur því við vorum með Donnarumma í markinu. Það var samt alltaf sjokk þegar þeir [Ítalir] klúðruðu en um leið og hann varði síðustu spyrnuna þá stukku allir upp. Við vorum við aftasta borðið og maður sá eiginlega ekkert á sjónvarpið þegar lokaspyrnan kom. Fólk hafði bara myndað vegg við skjáinn. Maður horfði bara á hvernig fólkið fagnaði og það var alveg sturlað.

Um leið og Donnarumma varði lokaspyrnuna þá brutust út þvílík fagnaðarlæti og nokkur blys fóru í gang. Svo hvarf sjónvarpið allt í einu og fólk var byrjað að henda stólum og það var bara mögnuð stemning. Svona var þetta samt bara í svona fimm mínútur en svo löbbuðu bara allir eins og það væri fyrir fram ákveðið, beinustu leið að torginu,“ þar sem eins og fyrr segir var sungið og fagnað í alla nótt, rétt eins og í Róm þar sem þessar myndir voru teknar:

Sjálfur á leiðinni á Evrópumót

Andri er sjálfur á leiðinni á Evrópumót í ágúst en þá keppir hann með U19-landsliði Íslands á EM í Króatíu. Ekkert stórmót var á síðasta ári vegna kórónuveirufaraldursins og hætt var við heimsmeistaramótið í ár en Evrópumótið kom í staðinn og Andri hlakkar til að komast aftur á stórmót:

„Ég hef fulla trú á að við getum náð langt. Við erum með hörkulið. Síðasta mót okkar var hins vegar í desember 2019 svo það er svolítið langt um liðið, og maður hefur ekki getað fylgst nógu vel með öðrum landsliðum. En það eru alla vega allir í góðum gír að fá loksins að taka þátt í stórmóti,“ segir Andri sem er nú búinn að kynnast því vel hvernig fagna skal Evrópumeistaratitli af ástríðu.