Ekta landsbyggðartútta

Það er dálítil skorpa núna. Eitt þeirra verkefna sem ég er í heitir Brothættar byggðir og því fylgja ferðalög, íbúafundir og fleira slíkt,“ segir Eva Pandora Baldursdóttir hress. Hún tók nýlega við starfi sérfræðings á þróunarsviði Byggðastofnunar á Sauðárkróki þar sem hún var valin úr 29 umsækjendum. Hún er einmitt á ferð um landið, enda hinar brothættu byggðir hver á sínu landshorni.

„Ég fer til Þingeyrar, Kirkjubæjarklausturs og Borgarfjarðar eystri núna með stuttu millibili. Það er ágætt að hoppa beint út í djúpu laugina og líka lærdómur að fara um landið á vetrardögum. Maður verður að kynnast aðstæðum fólks á öllum árstímum.“

Eva Pandora sat á þingi síðasta kjörtímabil fyrir Pírata og kveðst þá hafa fylgst dálítið með dreifðum byggðum, enda átti hún meðal annars sæti í atvinnuveganefnd. „Þetta nýja starf á afskaplega vel við mig og ég féll inn í það á fyrsta degi. Svo fylgir því líka alþjóðlegt samstarf, Erasmus+ heitir það, þar er verið að styrkja brothættar byggðir í fleiri löndum.“ upplýsir hún.

Þannig að veran á þinginu hefur verið viss þjálfun fyrir þetta starf?

„Já, algerlega. Ég hef alltaf haft mikinn áhuga á stjórnsýslunni en þekkti hana aðallega úr akademísku námi áður en ég fór á þing. Ég er að ljúka diplómu í opinberri stjórnsýslu en á þingi fékk ég smá reynslu af henni sem var mjög gott, þó að tíminn væri ekki langur, bara tæpt ár. Ég fékk smjörþefinn.“

Eva Pandora er fædd og uppalin á Sauðárkróki og býr þar. „Ég flutti suður til að fara í háskóla, var þar í nokkur ár og eitt ár erlendis en ég er ekta landsbyggðartútta.“ Hún kveðst heppin að höfuðstöðvar Byggðastofnunar skuli vera á Króknum.

„Það vantar svo víða á landsbyggðinni áhugaverð störf fyrir unga fólkið. Ég held að marga langi að flytja aftur í heimabyggð en geta það ekki því þeir fá ekki störf við hæfi,“ segir hún. „Það sem nútímafólk kvartar undan er tímaskortur, það vantar meiri tíma fyrir fjölskylduna og önnur áhugamál og hann fæst á landsbyggðinni, þar er sólarhringurinn drýgri. Fólk er kannski komið heim og búið að sækja börnin klukkan 16.20, jafnvel koma við í búðinni líka. Þá hefur það allt síðdegið fyrir sig.

Svo eru streituvaldarnir færri á minni stöðum, ég hef samanburðinn, um leið og ég keyri inn í borgina finn ég fyrir stressinu en þegar ég kem norður fer af mér byrði og streitan hverfur. Mér finnst líka mikið öryggi í því að búa þar sem allir þekkja alla, samheldnin er svo verðmæt. Fólk sem er uppalið í borgum áttar sig ekki á þessu en ég mæli með að sem flestir prófi að búa á minni stöðum.“

gun@frettabladid.is