Fann strax fyrir mótlæti í dansflokknum

„Þetta var draumastarfið mitt og ég hlakkaði til en það snerist upp í martröð,“ segir Lára Stefánsdóttir fyrrverandi skólastjóri Listdansskólans í opnuviðtali í Fréttatímanum. Lára er hætt sem listrænn stjórnandi Íslenska dansflokksins, en miklar deilur hafa verið innan flokksins að undanförnu.

Fimm ára samningur Láru rennur út haustið 2017, en listrænn ágreiningur og deilur innan dansflokksins ollu því að hún ákvað að hætta. Í viðtalinu segir Lára að ákvörðunin hafi vera erfið, en á margan hátt rétt. Hana hefur lengi langað að stýra dansflokknum og fór sérstaklega í nám með það í huga að sækja um starfið.

Þegar Lára tók við starfinu hafði hún sterka sýn á hvernig virkja mætti unga dansara betur, en þær hugmyndir mættu mótspyrnu. „Mér fannst ég strax finna fyrir því að fólk væri uppteknara af því hvað það sjálft fengi út úr hlutunum frekar en að vilja öll leggjast á eitt og vinna í sameiningu að því að gera þetta skemmtilegra og betra. Mér finnst þessi hugsunarháttur vera svolítið einkenni á samfélaginu okkar þessi árin,“ segir Lára.

Hún segist hafa viljað ná breidd í áhorfendahóp dansflokksins. „Mér fannst svolítið gleymast að dansflokkurinn er þjóðareign. Ég spurði mig því að því hvers vegna áhuginn á Íslands dansflokknum væri ekki meiri og af hverju áhorfendum hefði ekki fjölgað.“

Lára segir danssamfélagið á Íslandi lítið og því þurfi að sinna, en einnig þurfi að huga að hinum almenna borgara. Eftir að Lára tók við segir hún að sýningum hafi fjölgað mikið og að dansarar hafi aldrei áður fengið jafn mikinn pening í vasann né haft jafn mikið að gera.

„En um leið skapaðist mjög mikil óánægja yfir álaginu sem var á þeim. En ég er þannig manneskja að ég myndi aldrei misbjóða neinum.“ Lára segist hafa fylgt öllum hvíldarákvæðum í samningum og reynt að koma til móts við flestar óskir einstaklinga. Hún hafi mikið unnið með hópum alla sína tíð og finnst óvægið að tala um að hún misþyrmi dönsurum.

Lára segir í viðtalinu við Fréttatímann að auðvitað sé í lagi að fólk gagnrýni störf hennar á málefnalegum grunni, en segir málið stærra en það að hún sé að hætta. Þetta snúist líka um framtíðarhorfur dansflokksins og hvaða kröfur gerðar séu til hans. Það olli henni mjög miklum vonbrigðum að dansarar mæti ekki vel í tíma og sinni þjálfun ekki vel. „Það er ákveðið agavandamál þegar dansari gerir það ekki,“ segir Lára.

„Ég er ráðin til að móta stefnu og stjórna en fékk ekki mikið svigrúm til þess,“ segir Lára. Hún telur að veikleiki hennar hafi að miklu leyti verið hve vel hún þekkti dansarana. „Ég var kannski veik að því leyti að ég tók ekki strax á því þegar ég fann að það var einhver pirringur í gangi.“