Verkalýðshreyfingin hugsar minna um launþega og meira um fjármagnseigendur

Eiríkur Bergmann prófessor í stjórnmálafræði við Háskólann á Bifröst segir að allt frá þjóðarsáttinni 1990 hafi hagsmunir lífeyrissjóðanna dregið máttinn úr baráttu verkalýðshreyfinga fyrir bættum launakjörum almennings.

Eiríkur segir vissulega rétt að þjóðarsáttin hafi bundið enda á mjög alvarlegar og langvarandi vinnudeilur á Íslandi. Hún hafi hins vegar haft í för með sér aukaverkun.

"Út úr þjóðarsáttinni verður til það lífeyrissjóðskerfi sem er undir stjórn verkalýðshreyfingarinnar. Lífeyrissjóðirnir verða smám saman mestu fjármagnseigendur í landinu. Allt í einu verða hagsmunir verkalýðshreyfingarinnar beintengdir við hagsmuni fjármagnseigenda. Þetta dregur máttinn úr baráttu verkalýðshreyfingarinnar fyrir launakjörum almennings. Þessi partur verkalýðsbaráttunnar fer að fá miklu minna vægi því verkalýðshreyfingin fer að gæta hagsmuna fjármagnsins í staðinn fyrir að gæta hagsmuna launþega," segir Eiríkur.

Hann segir að þetta endurspeglist að nokkru leyti í þeim kjarasamningum sem voru undirritaðir fyrir jól.

"Það má leiða líkur að því að ef verkalýðshreyfingin væri ekki að hugsa um fjármálakerfið að neinu leyti þá myndi hún fara harðar fram í launakröfum. Við sjáum t.d. núna að ASÍ er að skrifa undir kjarasamning þar sem samið er um launahækkun sem er undir verðbólgu í landinu. Verðbólgan er 3,1% í dag en það verið að semja upp á 2,8%. Þetta er kjararýrnun," segir Eiríkur Bergmann.

Viðtalið í heild sinni má sjá hér fyrir ofan.