Íslensk selalátur gætu lokkað sundfima hvítabirni

Staðfesting sem fékkst á síðasta ári á ótrúlegu sundþreki ísbjarna sýnir að þeir geta synt milli Íslands og Grænlands, jafnvel fram og til baka, án þess að stoppa. Vísindamenn fylgdust þá með birnu í hafinu norður af Alaska synda látlaust nærri sjöhundruð kílómetra leið á níu dögum án þess að nærast.

Vísindamenn bandarísku jarðfræðistofnunarinnar birtu niðurstöður sínar í janúar í fyrra. Þeir höfðu komið fyrir hálsól á ísbirninum með GPS-sendi og nema sem greindi hvort björninn var í vatni eða á þurru. Þeir urðu síðan vitni að ótrúlegu sjósundi en björninn synti samfellt 687 kílómetra í tveggja til sex stiga heitum sjó á níu dögum án þess að nærast.

Stysta leið milli Grænlands og Íslands er 287 kílómetrar þannig að þessi björn hefði leikandi komist þá leið fram og til baka. Sundið hefði reynst birninum enn auðveldara ef hann hefði aðeins þurft að fara frá ísröndinni, sem oft er miðja vegu milli landanna.

Athyglisvert er að ísbirnirnir sem sést hafa á Íslandi á undanförnum árum hafa allir komið fyrri hluta sumars, á sama tíma og landsselir kæpa, eða eru með unga kópa. Þeirri spurningu hefur því verið varpað fram hvort það sé lyktin af kópum á selalátrum sem lokki þá til Íslandsstranda á þessum árstíma. Þekkt er að ísbirnir eru einhver þefnæmustu dýr jarðar, með margfalt öflugra lyktarskyn en hundar, og finna lykt af selum í tuga kílómetra fjarlægð.

Á Vatnsnesi, þar sem ísbjörn er talinn hafa sést í gær, eru einhverjar mestu selaslóðir hér við land og af þeim sökum er Selasetur Íslands starfrækt á Hvammstanga.

Vatnsnes stendur við Húnaflóa, en örnefnið er eitt skýrasta dæmið um að hvítabirnir hafa verið þekktir frá fyrstu tíð mannvistar á landinu. Í Vatnsdælasögu segir frá því að landnámsmaðurinn Ingimundur gamli fann birnu og tvo húna á vatninu og nefndi það því Húnavatn. Síðar fór hann með bjarndýrin til Noregs og gaf þau Haraldi konungi hárfagra.