Handritaforðinn góði

Guðrún S. Guðlaugsdóttir skrifar um Icesave

Mikið er ég fegin að handritin eru komin heim. Það var fallegt af Dönum að skila okkur þeim aftur.

Ekki er að vita hvað gerist þegar hinn pelsklæddi hluti þjóðarinnar er búinn að fella Icesavesamning nr. 2 í þjóðaratkvæðagreiðslunni 6. mars. Líklega fer eftir það hver eyrir í að greiða hinar geigvænlegu skuldir þjóðarbúsins og ekki lengur hægt að kaupa matvörur til landsins vegna gjaldeyrishafta. Ekki einu sinni maðkað mjöl, sem dönsku einokunarkaupmennirnir fluttu þó hingað af náð sinni þegar illa áraði á Íslandi í „den tid". Matvörubúðirnar munu standa tómar, uppetið verður kindakjötið og kartöflurnar. Fiskmetið ekkert, útvegsmenn búnir að binda skipaflotann í höfn.

En hinir pelsklæddu hafa spil uppi í erminni, - þá hefð á Íslandi að eta gömul handrit í harðindum. Þeir ganga því keikir til atkvæðagreiðslu, handritaforðinn vel geymdur. Sumir landar vilja kannski eta fyrst innflutt góðærisleður af sófum, veski, skó og hanska. En skv. reynslunni þyrfti þjóðaratkvæðagreiðslu um forgangsröðina. Þar tækjust á þeir sem fjárfestu í góðærisleðurskartinu og menningarlegir unnendur handritaarfsins. Hvernig sem sú þjóðaraatkvæðagreiðsla færi kæmu á endanum ný „móðuharðindi" yfir okkur. Einn af öðrum myndu hinir harðgeru Íslendingar leggjast til hinstu hvílu á landshlutaráfi í leit að fæðu. Uppgrafnar yrðu þá rætur allra jurtategunda, meira að segja hinnar marghötuðu lúpínu. Loks myndi landið leggjast í eyði. En það á tímann fyrir sér, öfugt við mannskepnuna. Það mun gróa upp og bíða þess í rólegheitum að nýir sundurlyndisseggir frá meginlandinu komi siglandi.

En eitt getum við huggað okkur við - Íslendingar falla með sæmd - án þess að hafa látið þann blett falla á mannorð sitt að borga umsamdar Icesaveskuldir í útlöndum. Á hörðum diskum framtíðarinnar verður í minnum haft að Ísland byggði eitt sinn þjóð sem taldi mikilvægast að muna að „orðstír deyr aldregi, hveim er sér góðan getur".

Höfundur er blaðamaður og rithöfundur.