Margskipt veröld Jóns Ólafssonar

Liðlega þrítugur hjúkrunar­fræðingur í Reykjavík gaf nýverið út frumsamda barnabók sem hefur gengið vel, en í henni bregða krakkar sér í hlutverk dýra.

„Ég held það sé mér hreinlega lífsnauðsynlegt að gera eitthvað „einstaklingshæft“ eins og að skrifa bók til mótvægis við vinnuna mína sem hjúkrunarfræðingur sem er náttúrlega mjög félagsleg og gengur út á allt annað. Sinna fólki, hjálpa öðrum,“ segir hinn rétt liðlega þrítugi Jón Ólafsson. Hann er hjúkrunarfræðingur en gerði sér lítið fyrir og gaf nýverið út barnabók sem hann skrifar og teiknar myndir í. Bókin, sem heitir Voff pabbi, ég er hundur, hefur hlotið góðar viðtökur og er í fjórða sæti á sölulista Eymundsson. „Þetta er voða fjör. Þetta er bók um efni sem mér skilst að krakkar eigi auðvelt með að tengja sig við, það að bregða sér í hlutverk dýra.“

Nú virðist sem starf hjúkrunarfræðings eigi fátt skylt við hið einmanalega starf rithöfundarins og Jón segir það merg málsins. Vinna hjúkrunarfræðings er mikið út á við – mikil teymisvinna. „Ég held reyndar að það blundi í okkur öllum þessar tvær hliðar. Annars vegar félagsveran og hins vegar einstaklingurinn. Ég er mjög félagslyndur en hef líka mikla þörf fyrir einveru og að gera hluti einn.“

Jón á mjög fjölbreytt áhugamál sem þýðir að hann er ágætur í mörgu en ekki afbragðsgóður í neinu einu. „Ég er einn af þeim sem finnst allt áhugavert og verð helst að vera í öllu, ja í það minnsta að prufa allt. Ég mála, sker út í við, skrifa, hugleiði, stunda jóga, æfi jiujitsu, stunda kajaksiglingar, er að vinna í að eignast mótorhjól, ég er útivistarfrík, spila á gítar og fleira og fleira. Og svo þetta að skrifa og teikna bók og gefa hana svo út sjálfur. Ég ætlaði reyndar að fara með hana til útgefanda en svo vaknaði upp þessi löngun til að gera það sjálfur. Bara til að sjá hvort það væri hægt. Af hverju ekki?“

Höfundur bókarinnar Voff pabbi, ég er hundur gerir sér engar grillur þó viðtökurnar hafi verið ánægjulegar.

Metsölulistinn er byggður á vikulegri sölu og það þarf kannski ekki mikið til. „En, hey! Það var rosalega gaman að sjá bókina sína í einhverri hillu merktri 4. sæti. Held hún hafi verið komin í 7. sæti í síðustu viku og gáði svo í dag og þá var hún ekki lengur á topp tíu listanum. Það gengur svona.“

Aðspurður hvernig honum hafi dottið í hug þetta sjónarhorn – það að sögumaður telji sig hund segir Jón það einfaldlega hafa komið til sín. Hann horfi á börnin í kring um sig. Þar á meðal strákinn sinn. Það virðist vera börnum mjög eðlilegt að bregða sér í hlutverk hunds eða annarra dýra.

„Margar uppákomurnar í bókinni eru dagsannar. Mér fannst þetta bara svo sniðugt og ég man að ég hugsaði með mér að þetta, þessar uppá­komur, þessar furðulegu aðstæður, væri nokkuð sem ég yrði að koma frá mér. Deila með öðrum. Þetta er bara eitthvað svo frábært. Ímyndaðu þér bara að standa fyrir framan barnið þitt þar sem það heimtar að þú gangir með það í bandi niður Laugaveginn af því það er hundur. Það er ekki hægt annað en að gleðjast yfir slíkri innlifun og leikgleði.“