Ég nam land á Íslandi

Eins og forfeður okkar sem fóru frá landinu sínu fór ég líka frá landinu mínu í leit að nýjum tækifærum. Alveg eins og þeir skapaði ég mér líf hér á Íslandi. Og alveg eins og þeir fannst mér stundum að mér tækist það ekki.

Að skapa sér líf hér var ekki auðvelt en það er það sjaldan þegar maður flytur á nýjan stað langt í burtu. Það var erfitt og ég viðurkenni að nokkrum sinnum var ég næstum því búin að gefast upp. Að ég myndi aldrei geta talað, skrifað, lesið og skilið íslensku. Stundum hélt ég að ég myndi aldrei eignast vin sem var ekki líka innflytjandi, að ég myndi aldrei finna mína hillu á íslenska vinnumarkaðnum og að ég myndi aldrei verða hluti af hversdagslífinu á Íslandi.

Stundum var ég tilbúin að gefast upp og fara heim. En ég gerði það ekki. Ég bretti upp ermar og lagði hönd á plóg. Smám saman varð útlitið betra og auðveldara. Ég byrjaði að hugsa um mig sem Íslending. Vissulega er ég bæði Íslendingur og dóttir heimalands míns, Bandaríkjanna. Það er ekki erfitt að ímynda sér að fyrstu Íslendingunum hafi liðið eins. Fæðingarlandið verður alltaf hluti af mér en það mun Ísland líka vera.

Ég hef oft verið spurð af Íslendingum hvenær ég ætli heim. Ég hef lagt grunn að mínu lífi á Íslandi, með íslenskum eiginmanni mínum og börnunum okkar. Ísland er heimili mitt núna. Ég er hér til að vera. Vandamál Íslands eru mín vandamál og framtíð Íslands er mín framtíð og framtíð barna minna. Ísland er mér mikilvægt en skipti ég máli fyrir Ísland? Ég vona það því ég er tilbúin að leita lausna og vinna það verk sem er nauðsynlegt til að endurbyggja Ísland. Ég er viss um að fleirum líði eins og mér.

Vinnum saman. Munum að við skiptum öll máli, við erum öll landnemar.

Höfundur er nýkjörinn formaður Landnemans, félags Samfylkingarinnar um málefni innflytjenda.