Hugleiðingar um loftslagsráðstefnuna

Sigurlaug Knudsen Stefánsdóttir skrifar um loftslagsmál.

Það þarf ekki vísindaleg sannindi til að sjá eyðileggingarmátt mannkyns. Sannleikurinn uppljóstrast með flóðum, stækkun eyðimarka, aukinni tíðni hvirfilbyla og storma, hækkandi sjávarmáli, súrnun sjávarins, eyðileggingu skóglenda, bráðnun jökla vítt og breitt um heiminn í dag – einnig þeirra sem stóðu háreistir í minni æsku í norðrinu.

Það er sárlega augljóst að núverandi aðferðir okkar gagnvart náttúru munu hafa slíka skaðsemi á yfirborð jarðar að lífið í heild, eins og við þekkjum það, verður alvarlega ógnað. Orsök þess er gífurlega ósjálfbært líferni okkar. Þeir sem munu líða hvað mest eru þau sem hafa enga rödd – komandi kynslóðir. Munið að sú hugsun er huggun þeirra sem átta sig á ástandinu en kjósa að aðhafast ekki.

Því er það ekki spurning um stjórnmál, persónulegan ávinning eða vísindaleg sannindi sem fær okkur til að virða heiminn í kringum okkur – það ætti að vera okkar siðferðilega skylda. Ekki bara okkar heldur hvers barns á unga aldri af hálfu foreldra, þjóðfélaga, skóla, trúarfélaga, miðlana og ríkisstjórna. Því miður erum við langt frá slíkum hillingum. Í lok dags kemur þetta allt niður á þessa einu spurningu um siðferði okkar; hvernig göngum við að náttúrunni í kringum okkur?

Í dag má heyra háværar efasemdaraddir. Það eru þær sem efast um tilvist hitnun jarðkringlunnar. Hafið hugfast að þessar raddir heyrast langoftast frá þeim sem verða hvað minnst fyrir barðinu, fólk í Englandi, hluta úr Evrópu og Bandaríkjunum. Það er því auðvelt að loka augunum þegar vandamálið starir ekki á þig né bankar í sífellu á dyrnar þínar. Svo eru einnig þeir sem hafa bein sambönd í olíuiðnaðinn. Við hin, eða langflest, vitum vel að núverandi lifnaðarhættir okkar ganga ekki til lengdar. En hví aðhefst þá enginn?

Kaldhæðnislega staðreyndin er sú að flestir nenna því ekki.

Í seinni heimsstyrjöld var fólk reiðubúið að fórna lífi og lifum fyrir sameiginlegan málstað. Nú megum við ekki einu sinni vera að því að fórna óþarfa lífsmunaði líkt og sjónvarpinu, rafmagnstannburstanum, brauðvélinni eða batteríhlaðna mjólkurfreyðaranum, hvað þá að eyða 15 mínútum á viku í að flokka sorp.

Við erum löt og sjálfhverf. Sagan mun sýna okkur vera „þau sem gerðu ekkert“…eða hvað?

Höfundur er söngkona.