„Þróunin á Ís­landi sorg­leg síðan ég var hér síðast“

Dagný eignaðist sinn þriðja son fyrir aðeins fimm mánuðum en náði engu að síður að spila síðustu leiki Selfyssinga á nýafstaðinni leiktíð í Lengjudeildinni. Áður var hún hjá West Ham í ensku úrvalsdeildinni, þar sem hún er nú orðin sendiherra, bandarískur meistari með Portland Thorns og þýskur meistari með Bayern München, eftir fjölda titla með Val hér á landi.

Dagný er orðin 35 ára en stóð til boða að spila erlendis í vetur og ætlar að gefa sér tíma í að ákveða framhaldið.

„Staðan á mér er bara fín en þetta er alveg krefjandi. Það er öðruvísi að koma til baka [eftir barneignir] á Íslandi heldur en í hundrað prósent atvinnumannaumhverfi, þar sem maður er með þjálfarana og sjúkraþjálfarana sem þjálfa mann upp í það, og jafnvel kokkana til að hugsa um mataræðið og passa að maður borði nóg. En ég er í fínu standi og það er bara fínt skref að fara í Lengjudeildina,“ segir Dagný.

Þjálfaði liðsfélagana og kennir þeim núna í grunnskóla

Eftir að hafa áður spilað með Selfossi 2014-15 og 2020, gæti Dagný vel verið mamma flestra liðsfélaga sinna í liðinu núna.

„Selfoss er með ógeðslega ungt lið, ég held að meðalaldurinn sé um 20 ár. Ég þjálfaði mikið þessum stelpum þegar ég var ólétt af elsta syni mínum en þá voru þær í 4. flokki og 7. flokki. Svo er ég líka kennari hérna við Sunnulækjarskóla þannig að ég er að æfa og spila með einhverjum nemendum mínum líka. Mér líður alltaf bara eins og ég sé 25 ára en einhvern veginn þegar þær mæta þarna 15 ára líður mér eins og ég sé aðeins eldri.

Ég ætla bara að skoða í vetur hvað ég ætla að gera og hvernig áframhaldið verður. Ég ætlaði ekkert endilega að taka slaginn með Selfossi á þessu tímabili en svo heyrðu þeir í mér og mér fannst þetta spennandi. Ungt lið og þeir vilja laga margt, bæði umgjörð og líka umhverfið á æfingum, og ég sló til og tók síðustu vikurnar með þeim.“

Kvennaboltinn tekið skref aftur á bak á Íslandi

En er Dagný hætt í fótbolta á hæsta stigi? Mögulega, en hún er að minnsta kosti staðráðin í að gefa til baka til íslensks fótbolta:

„Mér finnst að þegar maður er búinn að vera í þessu ótrúlega lengi, flakka út um allan heim og spila fyrir stór félög. að maður skuldi svolítið til baka. Núna þegar ég kem aftur til Íslands þá áttar maður sig á því hvað framfarirnar hjá klúbbunum hafa verið litlar, hvort sem það er Selfoss eða Reykjavíkurklúbbarnir.

Ég get svo sem ekki talað fyrir karlaboltann en kvennaboltinn hefur ótrúlega mikið staðið í stað, jafnvel tekið skref aftur á bak, á meðan að úti í heimi er þetta í sókn og allt að verða betra. Mér finnst að maður skuldi að aðstoða ungu stelpurnar við að láta allt verða betra. Svo hef ég ótrúlega mikinn áhuga á þjálfun, hvort sem ég fer í það strax eða ekki því ég er náttúrulega með lítil börn, en mér finnst maður skulda það að reyna að hækka standardinn á Íslandi. Fyrir okkur sem þjóð, landsliðið og þannig að ungu stelpurnar eigi möguleika á að ná lengra.“

Aðspurð um dæmi sem sýni að íslenskur kvennafótbolti sé að dragast aftur úr svarar Dagný:

„Það eru ýmsir litlir hlutir sem eru samt prinsipp. Til dæmis eru sum lið ekki með styrktarþjálfara. Æfingafatnaður leikmanna er ekki þveginn. Svo líka að liðin séu ekki með nógu stóran leikmannahóp eins og sást til dæmis hjá Breiðabliki [í Evrópukeppni]. Það er galið að eitt besta lið landsins sé að setja markmann inn á sem útispilara.

Það mætti nefna fleira. Til dæmis að sjúkraþjálfarar séu ekki að koma á æfingar. Ef þeir koma þá komast kannski bara fjórir leikmenn að en það eru 24 leikmenn í hóp. Alls konar svona hlutir sem koma í veg fyrir að leikmenn geti æft á hærra getustigi og gert sitt besta. Plús það að leikmenn eru náttúrulega allir í vinnu eða skóla. Þess þá heldur þarf allt hitt að vera betra, líka svo leikmenn tolli í þessu og vilji vera áfram.“

Þurfi alltaf að heyja einhverja baráttu

Dagný segir að ekki þurfi endilega að vera um mikinn kostnað að ræða fyrir félögin á Íslandi heldur einnig vitundarvakningu.

„Ef ég tala til dæmis um Selfoss þá var standardinn allur hærri þegar ég spilaði með liðinu fyrir nokkrum árum, sem er náttúrulega bara galið af því það ættu að vera framfarir. Maður heyrir að það sé sama saga í toppklúbbum í Bestu deildinni. Einhvern veginn allir að taka skrefið aftur á bak. Ég veit ekki hvort að klúbbarnir viti bara ekki betur, hvort stelpurnar séu ekki að krefjast nóg af því að hvort sem ég er í West Ham eða í Selfossi þá erum við alltaf að heyja einhverja baráttu, berjast fyrir meiru af því að það er bara alls staðar stórt bil á milli karla- og kvennaboltans.

Þetta eru oft litlir hlutir sem að þurfa ekki endilega að kosta ótrúlega mikið, en kosta auðvitað eitthvað, en mér finnst að heilt yfir þurfi þetta að vera betra hjá klúbbunum. Við getum tekið Tindastól sem dæmi, féllu í fyrra og eru að falla aftur úr Lengjudeildinni. Þá er greinilega eitthvað ekki í lagi og mér finnst þróunin hafa verið sorgleg á Íslandi, alla vega síðan ég var síðast.“