„Fann í líkama, hjarta og sál að nú væri komið gott“

„Fyrst og fremst fann maður þetta í líkama, hjarta og sál. Að nú væri komið gott,“ segir Jón Daði í viðtali við íþrótta­deild Sýnar. . „Í full­komnum heimi hefði maður reynt að klára tíma­bilið með Sel­fossi en ég er búinn að vera meiddur. Síendur­tekin meiðsli. Það fyrst og fremst var mér bara ákveðin vakning um að nú væri komið gott. Þegar að maður er að reima skóna á dóttur sína og það er vont þegar maður fer niður á hné.

Það var komið að þeim punkti að ég var ekki að ná að gefa af mér eins og ég hefði viljað gera. Maður er ekki alveg 100 pró­sent maður sjálfur. Ef ég er í síendur­teknum meiðslum og ekki alveg heils­hugar í þessu þá er ég að sjálfsögðu ekki að gera sjálfum mér neinn greiða og þá að sjálfsögðu ekki félaginu sjálfu. Mér fannst það því það rétta í stöðunni að segja þetta bara gott. Mér líður mjög vel með það.“

„Auðvitað er ég ekki fullkominn“

Jón Daði lauk ferlinum þar sem að hann hóf hann. Heima með upp­eldis­félaginu á Sel­fossi. Heim­koma sem fékk ekki enda­lok eins og sjá má í ævintýrum því sam­starfið fór ekki eins og vonast hafði verið eftir.

Fyrr í sumar var sagt frá því að Jón Daði hafi verið rekinn heim af æfingu og nú er orðið ljóst að hann klárar ekki yfir­standandi tíma­bil. Síendur­tekin meiðsli spila þar inn í sem og sjokk við heim­komu í ís­lenska boltann en allir skilja í góðu.

„Jú ég var rekinn af æfingu og ég held að flest allir sem hafa spilað íþróttir eða fót­bolta þess vegna vita að það er skap í þessu og ástríða. Eðli­lega var maður tekinn til hliðar á æfingu, málin svo rædd og allt orðið gott næsta dag á eftir.“

Voru það mistök að snúa aftur heim?

„Ég myndi ekki segja að það hafi verið mistök. Ég er mjög ánægður með að hafa tekið þetta skref. Auðvitað hefði maður viljað að þetta hefði endað betur. Maður ímyndar sér þetta alltaf þannig að maður muni labba í sól­setrið og að allt sé voða rómantískt og fínt. Engu að síður tel ég mig hafa gefið mjög vel af mér á meðan að ég var þarna. Auðvitað er ég ekki full­kominn. Maður er kröfu­harður. Á köflum getur maður líka verið „nai­ve“. Að ég sé að koma beint úr C-deild á Eng­landi í fyrstu deildina á Ís­landi og síðan í 2.deildina á mjög stuttum tíma. 

Ég held það sé mjög eðli­legt að það sé krefjandi að venjast ákveðnum aðstæðum og standard. En það er ekkert út á félagið að setja. Ég held það sé bara á ís­lenskum mæli­kvarða yfir höfuð. Það er það sem við hér á Ís­landi erum að reyna gera. Reyna betrum­bæta um­gjörð og gæða­stig og annað. Það kemur bara hægt og ró­lega. Það voru aðal­lega þær and­stæður sem var erfitt að eiga við. Ég viður­kenni það alveg fús­lega. Sam­bland af því og minni líkam­legu og and­legu heilsu er það sem gerir út­slagið á endanum. Sem er allt í lagi. Ég er bara mjög ánægður með alla heilu myndina í þessu. Sjálfan mig og hvað maður hefur af­rekað. Það er það sem skiptir mestu máli í þessu.“

Mun sakna þess að spila á Laugardalsvelli

Farsæll ferill runninn sitt skeið. Lengst af á Eng­landi með félagsliðum og svo sögu­legur árangur með ís­lenska lands­liðinu, tvö stór­mót, þau einu til þessa.

Lands­liðs­ferlinn er sá sem ég muni sakna hvað mest. Að vera á Laugar­dals­velli þegar að allt gekk eins og það gekk. Í þessi ár sem þessi ákveðna vel­gengni var til staðar. Þá stendur það mér nærri að hafa veitt yngri kynslóðinni inn­blástur, leik­menn sem eru kannski að stíga sín fyrstu skref í at­vinnu­mennskunni í dag eða í meistara­flokki á Ís­landi. Það er það sem mér finnst mikilvægast í þessu.

Mörk og sigrar fara mikið til bara í ein­hvern einn graut. Þegar að maður lítur til baka þá er það sem stendur mest upp úr bara til­finninga­lega hliðin á þessu. Hvernig manni leið í ákveðnum mómentum. Það er að sjálfsögðu EM. Og ekki bara EM heldur lands­liðið í heild sinni. Það gat ekki gerst betur fyrir mig og minn feril.

Maður er stoltur af öllu þessu tíma­bili og komist í gegnum þennan fót­bolta­feril sem er enda­laust mótlæti. Fót­bolti er bara 70 pró­sent mótlæti og hin 30 pró­sentin gera þetta þess virði.“