Sau­tján ára Ís­lendingur sigrar heiminn: „Getur farið alla leið“

Átján ára gaur sem er fimmtíu kíló, vinnur á Domin­os og borðar ekki pizzu því hann ætlar að vera góður í hnefaleikum Það segir ógeðs­lega mikið

Á undan­förnum níu mánuðum hefur Ronald látið til sín taka og unnið fimm alþjóð­leg stór­mót. Nú síðast hafði hann betur gegn marg­földum írskum meistara með fjór­falt fleiri bar­daga á feril­skránni og það á vel þekktu móti.

Frammistaða Ís­lendingsins unga vakti at­hygli hjá ríkjandi WBC heims­meistaranum Charli­e Edwards. Spólum til baka þrjú ár aftur í tímann, þá mætti Ronald á sína fyrstu æfingu í hnefa­leikum.

„Ég var nýhættur í fót­bolta á þeim tíma, bara eins og flestir og var ekki að gera neitt annað en að hanga heima og spila FIFA,“ segir Ronald í viðtali við íþrótta­deild Sýnar „Frændi minn var á þeim tíma í boxi og var ein­mitt að æfa undir stjórn Davíðs sem er núna þjálfarinn minn. Davíð bauð mér að koma á æfingu og prófa, ég tók nokkra einkatíma hjá honum, fór svo á grunnnám­skeið og byrjaði svo að æfa á fullu eftir það.“

Það var ekki aftur snúið hjá drengnum unga sem hefur hlotið gífur­lega reynslu á skömmum tíma í íþróttinni.

„Í byrjun vildi ég bara gera frænda minn stoltan, reyna vera góður í þessu og sýna mig fyrir honum en svo hélt þetta bara áfram, ég fór að keppa og tók fram­förum eftir því sem á leið.“

Draumur hvers þjálfara

Ronald æfir undir hand­leiðslu Davíðs Rúnars Bjarna­sonar hjá Hnefa­leikafélagi Reykja­víkur.

„Það er nú ekkert brjálæðis­lega langt síðan að Ronald kom hingað á sína fyrstu æfingu en hann er draumur hvers þjálfara,“ segir Davíð Rúnar um Ronald. „Það skiptir engu máli hvað þú setur honum fyrir eða ætlast til af honum, Ronald bara fylgir því.“

Studdur með ráð og dáð

Hugur og hjarta stráksins er í hnefa­leikunum og þar fær hann að blómstra með stuðningi fjöl­skyldu sinnar. Faðir Ron­alds býr í Kanada og hafa bæði Ronald og Davíð Rúnar orð á því af fyrra bragði hversu gott það hefur gert honum að faðirinn sýni hans fram­göngu í sportinu skilning og áhuga.

„Pabbi er voða mikið að hjálpa mér við að fá alla reynslu sem ég þarf. Ástæðan fyrir því að ég er kominn þetta langt þrátt fyrir að vera æfa í stuttan tíma er sú að ég hef fengið að æfa og keppa er­lendis, pabbi tekur mig út um allan heim að æfa og keppa og þar er mjög stór partur af þessu.“

Því það getur reynst erfitt að finna bæði æfingafélaga sem og and­stæðinga hér heima, vanda­mál sem er ekki einungis bundið við litla Ís­land.

„Það sem hefur verið að aftra honum, þar sem hann er það léttur og er í 50 kílóa flokki, er að það er ekki mikið af kepp­endum að hafa yfir höfuð,“ segir Davíð. „Hann er heppinn með allan þann stuðning sem hann fær að heiman og getur því ferðast út um allt og elt þessa flokka þangað. Það er það sem er að koma honum lengra, stig fyrir stig. Ef hann væri ekki að fá þennan stuðning þá væri hann rosa­lega ein­angraður með enga and­stæðinga. Við eigum rosa mikið af góðum kepp­endum hér heima á Ís­landi en þegar að við tölum um efni­lega hnefa­leika­kappa þá er hann þar nú­mer eitt.“

Úlfur í sauðargæru

Núna í upp­hafi árs, eins og komið var inn á í upp­hafi greinarinnar kom Ronald, sá og sigraði á Al­gar­ve Cup mótinu þar sem að hann lagði marg­faldan írskan meistara, með fjór­falt fleiri bar­daga á bakinu, örugg­lega.

Ronald vissi ekkert um and­stæðinginn fyrir bar­dagann og spáir yfir höfuð ekkert í reynslu og stærð and­stæðinga sinna.

„Þetta er bara annar gæi ef maður pælir í því. Þetta skiptir engu máli, Davíð segir við mig að þetta að þetta sé bara annar gæi með tvær hendur eins og þú.“

Þegar Davíð er beðinn um að lýsa Ronald sem boxara vitnar hann í góðan þjálfara og vin sinn sem sagði að það væri gaman að horfa á boxara sem líta ekkert út fyrir að vera boxarar.

„Svona úlfur í sauðargæru og hann er eigin­lega besta dæmið um það. Hlédrægur gæi sem segir ekki neitt. Fylgir bara fyrir­mælum, alltaf, og mót­mælir aldrei. Svo þegar að bjallan hringir og bar­daginn hefst breytist hann í skrímsli. Hann hefur sti­geflst jafnt og þétt, svo tekur hann þessi stökk í fram­förum. 

Það hefur auðvitað komið fyrir að eitt­hvað hefur ekki gengið nógu vel en það er aldrei eitt­hvað sem er þess valdandi að hann missi hausinn, auðvitað verður maður fúll í smá tíma en svo er bara farið að pæla í því hvað við þurfum að gera til að bæta okkur og hvernig við gerum það. Bara áfram gakk.

Ronald er örv­hentur, sem er rosa góður kostur fyrir þá sem geta boxað vel þannig. Hann boxar mjög dansandi og stimplar sig út (e. Checkes out). Hann er mikið í því að sveifla mönnum til hliðar þegar hann kýlir og fer síðan á þá fá öðru sjónar­horni. Það virkar mjög vel, sér­stak­lega ef þú ert örv­hentur og gerir það vel. Það er svolítið ein­kennandi fyrir hann. Þá er hann jafn­vel oft með hendurnar niðri til þess að búa til opnun. Hann er kominn á það stig að geta það og það getur verið mjög hættu­legt vopn.“

Með báða fætur á jörðinni

Í gegnum sinn stutta feril til þessa hefur Ronald upp­lifað stóra sigra en einnig töp. Hann talar hins vegar ekki um töp, heldur reynslu. Frá öllu dregur hann lær­dóm sem hann nýtir sér í fram­haldinu.

„Á Norður­landa­mótinu í eitt skiptið tapaði ég bar­daga en var þá að keppa við einn besta boxara í heimi í þyngdar­flokknum mínum. Eftir tapið fékk ég samt ótrú­lega mikið sjálf­s­traust, vitandi það að ég hafi staðið í honum. Það var geggjuð reynsla og mér fannst ég taka skref fram á við eftir það.“

Ronald er kominn langt þrátt fyrir að eiga aðeins þrjú ár undir beltinu en vill hann gera úr þessu feril?

„Já hundrað pró­sent en ég horfi ekkert svo langt fram í tímann. Ég hugsa bara út í árið sem er fram­undan, næsta móti. Ég ætla bara að vinna næsta mót og pæla í hinu seinna. Næsta mót er það eina sem skiptir máli núna.“

Og það styttist í næsta mót. Ronald heldur út til Las Vegas á næstu dögum þar sem að hann mun æfa í stóru gymmi áður en leið hans liggur til Kanada þar sem honum bauðst að æfa með hluta af kana­díska lands­liðinu sem er að undir­búa sig fyrir mót sem er á sama tíma og næsta mót Ron­alds, Norður­landa­mótið.

Getur farið alla leið

Davíð segir Ronald hafa allt til brunns að bera til þess að ná langt í íþróttinni.

„Það er engin pressa, ég hef ekki neinar einustu áhyggjur. Ekki neinar. Púlsinn minn er fjörutíu þegar að ég segi þetta. Hann getur farið alla leið, hann þarf bara að taka réttu skrefin og ég ætla gera allt sem ég get til þess að fara með hann þangað og alla hina sem eru til í að leggja á sig vinnuna eins og hann er að gera.

Það er enginn að tala um at­vinnu­mennsku núna. Hann er átján ára. Ég er bara að hugsa um að komast alla leið í áhuga­manna­hnefa­leikum. Það hefur enginn Ís­lendingur komist á Ólympíu­leikana í hnefa­leikum, aldrei. Það er hægt. Við höfum aldrei náð verð­launum eða marktækum árangri á EM eða HM. Það er líka hægt.

Áhuginn, aginn og viljinn er til staðar hjá Ronald Bjarka.

„Átján ára gaur sem er fimmtíu kíló, vinnur á Domin­os og borðar ekki pizzu því hann ætlar að vera góður í hnefaleikum. Það segir ógeðs­lega mikið.“