Hvetja skemmdar­varg til að hafa sam­band, spjalla um listina og fá sér vöfflu

Vetrarhátíðin í Reykjavík stendur yfir frá 1. til 3. febrúar í ár. Meðal viðburða sem eru á dagskrá er verkefnið Hafnarhaus Hringekja sem vann ljóslistaverkssamkeppni á vegum hátíðarinnar og Veitna. 

Nafn verksins er lýsandi, í því er skipt á milli þriggja listaverka sem er varpað upp á vegg Tollhússins á meðan samhangandi hljóðheimur spilast undir. 

Þorsteinn Eyfjörð, tónlistarmaður og Owen Hindley, stafrænn myndlistarmaður, standa að baki Hringekjunni og eru höfundar Tíðar, eins verks af þremur. Hin verkin eru eftir Atla Bollason og Heimi Frey Hlöðversson.

Verkið hefur hlotið góðar viðtökur enda mikið sjónarspil en það hafa greinilega ekki allir verið sáttir. Í morgun tóku listamennirnir eftir því að búið var að skera á snúru hátalarans sem spilar hljóðheim verksins.

Gegnumgangandi stef að fólk tali ekki saman

„Það er ekki þannig að við séum voða sárir og leiðir yfir því per se. Bara leiðinlegt að viðkomandi sá sér ekki fært að koma og ræða við okkur. Það er kannski gegnumgangandi stef í þróun í okkar samfélagi, við náum ekki að tala saman,“ sagði Þorsteinn Eyfjörð, einn listamanna verksins, þegar blaðamaður hafði samband.

Hvenær atvikaðist þetta?

„Laust um tíu í morgun þá verðum við varir við að það er búið að klippa á hljóðsnúrurnar í hátalarana sem eru úti. Hljóðið er fyrir verkin sem er verið að varpa frá Hafnarhaus út á Tollhúsið gamla, á vesturvegg þess,“ segir Þorsteinn.

Atvikið minnir um margt á það þegar klippt var á snúru hátalara sem spiluðu verkið „Andskotans hávaða“ eftir listamanninn Curver Thoroddsen á Hamraborgarhátíðinni í Kópavogi. Á daginn kom að um misskilning var að ræða, húsvörður taldi listaverkið einhvers konar hrekk unglinga.

Að sögn Þorsteins gengur Hringekju-verkefnið meðal annars út á að sýna fjölbreytta flóru listamanna í  menningarhúsinu Hafnarhausi.

„Það var verið að bjóða fólki inn í samtal, þetta er gagnvirkt verk í samtali við áhorfendur þannig okkur fannst það skjóta skökku við að viðkomandi ákvað að taka algjöra afstöðu án þess að koma og tala við okkur því við erum boðnir og búnir til þess,“ segir Þorsteinn. 

Verk þeirra Owens og Þorsteins byggir á ljóðinu „Barni“ eftir Stein Steinarr en túlkun þeirra er áhugaverð í ljósi skemmdarverksins.

„Það sem við erum að vinna með úr ljóðinu er hvernig aðilar geta séð sjálfan sig öðruvísi en þeir eru séðir út á við. Það er þetta rof í skilningi okkar á hvoru öðru og hvaðan við erum að koma. Þannig þetta er svolítið  grátbroslegt og átti ágætlega vel við,“ segir hann.

Fólk getur breytt listaverkinu í rauntíma

Verkið felst þó ekki bara í myndböndunum og hljóðinu sem fólk getur séð og heyrt úti á götu. Inni í Hafnarhausi er hægt að taka þátt í verkinu og sjá fleiri verk til.

„Síðan er hægt að koma inn í stúdíóaðstöðuna í Hafnarhaus, tala við okkur, taka þátt í verkinu með því að skanna höfuðið sitt inn í vörpunina og breyta hljóðinu í rauntíma. Svo erum við með vöfflubar, hægt að kaupa vöfflur og heitt kakó, spjalla og pæla í listinni og lífinu,“ segir hann.

„Inni vildum við líka búa til vettvang fyrir allt þetta flotta skapandi fólk sem er hérna í húsinu. Þannig það er vídjósalur þar sem rúlla verk, heimildamyndir, tónlistarmyndbönd og lifandi stafræn verk,“ bætir hann við.

Bjóða viðkomandi í samtal og vöfflu

Þó mest fari fyrir myndböndunum sem birtast á veggnum er hljóðhlutinn ekki síður áhugaverður.

„Það er tónlistar- og hljóðheimur sem áhorfendur geta haft bein áhrif á í gegnum tölvuforrit sem er uppi á vöfflubarnum. Þar getur þú sniðið tónlistina og leikið með hana eins og hvert annað skúlptúrefni, mótað upplifun þína og annarra á verkinu,“ segir hann.

„Helmingur verksins er að geta hlustað og notið þess. Það er svolítið ankannalegt að einhver komi og taki þessa afdrifaríku ákvörðun,“ segir Þorsteinn og bætir við „en við erum hvergi bangnir og löguðum snúrurnar og vonum að sá hinn sami vilji koma og spjalla.“

„Það væri merkilegt og áhugavert að sjá hvað þessum aðila ætlaðist til. Það býr örugglega ekkert slæmt að baki,“ segir Þorsteinn.

Það gæti kannski verið viðbót við verkið?

„Ég held að það væri fallegur og farsæll endir á þessu verki,“ segir Þorsteinn.

„Fá þennan aðila til að koma til okkar í spjall og reyna að búa til samtalið sem við vildum eiga. Ég hvet viðkomandi til að setja sig í samband svo við getum rætt málin yfir kaffi og vöfflum,“ segir hann að lokum.