Gleymir aldrei augna­blikinu þegar hún fékk þær fréttir að það væri enginn hjart­sláttur

Helga lýsir þeim hjónum sem „excel skjali“ og þau skipulögðu allt í þaular þegar í ljós kom að þau ættu von á sínu fyrsta barni.

„Meðgangan gengur bara ótrúlega vel og ég finn sama sem ekkert fyrir henni, kannski aðeins byrjunarerfileikar en ekkert óeðlilegt. Við vorum ótrúlega spennt og tókum myndir alveg í hverri viku, alltaf á sama stað svo við sáum breytinguna,“ segir Helga.

Eftirvæntingin var mikil og hreiðurgerðin í fullum gangi.

„Eins og ég er þá er ég mjög skipulögð og var búin að undirbúa allt og mér finnst mjög óþægilegt að gera allt á síðasta snúning. Á 34. viku er barnaherbergið tilbúið.“

Finnur ekki neitt

Mánudaginn 25. júlí 2016 átti Helga tíma í hefðbundið mæðraeftirlit á heilsugæslunni. Hún var þá gengin 34 vikur og því einungis sex vikur í áætlaðan fæðingardag. Hún segir að kvöldið áður hafi hún fundið kröftugt spark frá Kormáki í móðurkviði.

„Mæðraverndin gengur bara venjulega fyrir sig og svo í lokin ætlar hún að hlusta eftir hjartslætti og það gerist bara ekkert. Hún heldur að tækið sé bara batteríslaust og hleypur yfir og ætlar að ná í hitt tækið sem hún gerir. Hún finnur ekki neitt og ákveður að hringja niður á Landspítala og sendir okkur þangað til að skoða þetta betur.

Helga og Björgvin fóru beint á Landspítalann. Hún segir að á leiðinni þangað hafi hún verið með mjög öran hjartslátt og fundið það á sér að það væri ekki allt með felldu.

„Við komum og það er strax tekið á móti okkur og við förum beint inn í skoðunarherbergi. Hún skoðar og kemur og það er ekki neitt. Hún tilkynnir okkur þá, því miður það er enginn hjartsláttur. Mig grunaði þetta á leiðinni en þetta var ákveðin staðfesting og ég man að ég öskraði og hef held ég aldrei sýnt eins miklar tilfinningar.“

Eftir að þau fengu þessar erfiðu fréttir fór læknir farið yfir næstu skref með þeim

„Næstu skref voru í raun bara að við fengum að velja hvenær við vildum fara í gangsetningu. Ég var einhvern veginn aldrei til staðar og leið eins og ég væri ekki inni í líkaman mínum og fylgdi bara flæðinu. Fyrir mér var þetta eðlilegur hlutur að ég væri að fara fæða barnið mitt og ég hugsaði einhvern veginn ekki þarna að ég væri að fara fæða hann dáinn. Maðurinn minn segir þarna, er ekki keisari í svona málum. Þá er okkur sagt að það sé best fyrir konuna og líkamann að fæða barnið eðlilega og best fyrir sorgarúrvinnsluna, sögðu þau.“

Lokuðu strax herberginu hans

Þau ákváðu í sameiningu að fara í gangsetningu sem fyrst og fóru heim til þess að sækja þá hluti sem þau þurftu að hafa með sér.

„Okkur fannst ótrúlega skrýtið að koma heim. Þó hann væri ekki fæddur, það var einhver tómleikatilfinning þegar þú labbaðir inn. Við lokuðum strax herberginu hans sem við vorum búin að gera tilbúið og vorum ekki alveg tilbúin að fara þangað inn.“

Á Landspítalanum tók svo við gangsetningarferlið. Foreldrar Helgu og Björgvins komu og voru með þeim í ferlinu. Ferlið tók rúman sólarhring. Hún segir að fæðingin hafi gengið hratt fyrir sig og Kormákur sonur þeirra fæddist andvana klukkan tíu á þriðjudagskvöldið.

„Og þar annað kemur þessi tilfinning sem helltist yfir mig. Þetta er eins og venjuleg fæðing og hann kemur á bringuna á mér og þá varð þetta enn þá raunverulegra að hann væri dáinn. Þó að maður vissi að hann væri dáinn, þá kom aftur þessi yfir yfirþyrmandi sorg.“

Í ár heldur Gleym mér ei styrktarfélag upp á tíu ára afmæli félagsins. Félagið er til staðar fyrir þá sem verða fyrir missi á meðgöngu og í eða eftir fæðingu. Eitt af þeim verkefnum sem félagið hefur fjármagnað er að kaupa kælivöggur fyrir Landspítalann sem gera foreldrum barna sem hafa látist meiri tíma til að vera með barninu. Helga segir að eftir fæðingu Kormáks hafi þau fengið slíka vöggu á stofuna til sín.

„Og það munaði ótrúlega miklu. Ég hugsaði það eftir á að hvað hefði gerst ef þessi vagga hefði ekki verið, þá hefði þurft að taka ann strax af okkur. Hann var með okkur um nóttina og síðan daginn eftir.“

Helga segir að þau hafi farið djúpt í sorgina eftir missinn. Þau tóku ákvörðun um að tilkynna vinum, vandamönnum og samstarfsfólki um missinn opinberlega til þess að forðast spurningar og að þau hafi alltaf talað opinskátt um barnsmissinn. Hún segir að á árum áður hafi missir sem þessi ekki verið viðurkenndur en að margt hafi breyst til hins betra.

Hún segir að þau hafi mætt miklum skilningi og fengið mikinn stuðning hjá vinum og vandamönnum.

Fólk mun segja heimskulega hluti

„Það voru allir sem viðurkenndu þetta. Ljósmóðirin sagði við okkur áður en við fórum að fólk sé misjafnt og fólk mun segja allskonar heimskulega hluti, vitlausa hluti og við ættum ekki að taka það inn á okkur.“

Þau voru staðráðin í því eftir að Kormákur lést að reyna að eignast annað barn. Helga verður ófrísk frekar stuttu eftir að þau byrja að reyna á ný og hún segir að hún hafi upplifað mikinn kvíða á meðgöngunni og að hræðslan um að sagan myndi endurtaka sig hafi læðst aftan að henni.

Dóttir Helgu og Björgvins kom í heiminn síðla árs 2017 og þau eignuðust svo dreng á síðasta ári. Helga var um tíma formaður Gleym mér ei og segir félagið skipta gríðarlegu máli fyrir fólk sem er í þeirri hörmulegu stöðu að missa barn en hér að neðan má sá innslagið í heild sinni.