Auðvitað kláfferjuferðir upp á Esjuna… Magnús H. Skarphéðinsson skrifar 15. september 2016 07:00 Ég ætla bara rétt að vona að borgarstjórn Reykjavíkur heykist ekki á því að leyfa kláfferjuflutninga upp á Esjuna, eins og sótt hefur verið um. Gleðilegra og sjálfsagðara erindi hefur ekki komið lengi á borð borgaryfirvalda fyrir okkur gigtarvini heimsins. Því ljóst er að gigtaraðdáendur eins og ég eygja nú raunverulegan möguleika á að komast einhvern tíma í þessu jarðlífi upp á Esjuna. Að öðrum kosti er það líklega borin von. Ég starfa sjálfur allnokkuð í ferðamennsku (rek m.a. Álfaskólann fyrir útlendinga og hef gert í 28 ár), og þekki vel hversu ólíkir þeir ferðamenn eru sem sækja okkur heim, og langanir og þarfir þeirra eru. Það er nauðsynlegt að hafa sem allra mesta og fjölbreyttasta þjónustu ef halda á þessari stóriðju okkar gangandi áfram sem ferðamannaiðnaðurinn er, og hafa af honum góðan arð – og gleði fyrir gestina sem ganga í bæinn. Enda sjálfsagðasta mál í heimi að ráðast í svona framkvæmdir. Ekki verður það mengunin eða hávaðinn sem okkur mun drepa í þessu máli. Öruggt má telja að hundruð þúsunda ferðamanna og Íslendinga myndu fara upp á Esjuna á hverju ári á góðviðrisdögum til að berja Seltjarnarnesið augum sem meginhluti Reykjavíkurborgar stendur á, ef vel væri að verkefninu staðið, og verðinu yrði stillt í hóf. Að ég tali nú ekki um ef huggulegt kaffihús með stjörnuútsýni væri þar fyrir aðkomendur. Einnig mætti og þyrfti að hafa sýningaraðstöðu fyrir gesti sem sýndi jarðsögulega þróun svæðisins sem og Íslandssögulegt yfirlit yfir borgina og svæðin í kring. Ógleymanleg gæti slík ferð verið upp í þessar útsýnishæðir fyrir flesta sem þangað færu. Sjálfsagt er að verða við ósk heimamanna um að hafa samkeppni um fyrirkomulag og staðsetningu svona mikillar framkvæmdar áður en nokkuð yrði ákveðið um útfærslu hennar. Því betur sjá augu en auga í þessu máli sem öðrum. En það er engin ástæða til að hlusta á nöldur og úrtöluraddir þeirra um sjónmengun eða álag á svæðið ef af yrði. Það minnir mig á kvartanirnar sem Strætó fékk alltaf og fær þegar nýjar biðstöðvar eru settar upp. Enginn vill hafa biðstöðina fyrir utan hjá sér, bara fyrir utan hús nágrannans. Helst ekki lengra í burtu en það. En það hefur ekkert upp á sig að koma svona mannvirki upp ef verðlagningin verður eitthvað í líkingu við okrið á sundsprettinum í Bláa lóninu. (Þar kostar sundspretturinn frá 5.400 krónum ódýrasta gjald fyrir fullorðna, og upp úr, allt að 26.500 krónur, fyrir eina heimsókn). – Það yrði að tryggja það með forsjá borgarinnar að verðinu yrði stillt í hóf í kláfinn og fyrir kaffisopann uppi á Esjunni svo almenningur geti átt þessa kost einnig. Annars getum við bara sleppt því að gefa leyfi fyrir þessari annars þörfu og góðu framkvæmd, ef bara ríkir túrhestar hefðu efni á þessum lúxus.Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Halldór 04.04.2026 Halldór Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson Skoðun Hvenær hætta börn að rétta upp hönd? Sigurður Árni Reynisson Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Álftanes – ný byggð á flóðasvæði Einar Sveinbjörnsson Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir Skoðun Hver heldur á fjarstýringunni í íslensku samfélagi? Sigurður Sigurðsson Skoðun Skoðun Skoðun Dauði eða ofsakvíði? Sóley Dröfn Davíðsdóttir skrifar Skoðun Kílómetragjaldið: aukin skattheimta á þá sem minna mega sín? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson skrifar Skoðun Sjálfsmynd þjóðar Steinar Harðarson skrifar Skoðun Viltu ná niður þinni eigin verðbólgu? Sveinn Ólafsson skrifar Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Hvenær hætta börn að rétta upp hönd? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar hljóð og mynd fara ekki saman Sigurður Eyjólfur Sigurjónsson skrifar Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar Skoðun Beiting helmingaskiptareglunnar við fjárskipti hjóna Sveinn Ævar Sveinsson skrifar Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson skrifar Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson skrifar Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Sterkari saman og til þjónustu reiðubúin Hanna Katrín Friðriksson skrifar Skoðun Hver heldur á fjarstýringunni í íslensku samfélagi? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Hvar býrðu? Ásta Þórdís Skjalddal Guðjónsdóttir skrifar Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Föstudagurinn langi spyr: stöndum við með týndu börnunum okkar? Steinþór Þórarinsson skrifar Skoðun Lágir skattar og góð þjónusta fara saman í Kópavogi Guðmundur Jóhann Jónsson skrifar Skoðun Píeta samtökin 10 ára – samstaða um von Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Markaðsöflin græða meðan börnin tapa Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar Skoðun Álftanes – ný byggð á flóðasvæði Einar Sveinbjörnsson skrifar Skoðun Má lækka skatta? Helgi Brynjarsson skrifar Skoðun Um langa föstudaga, fólk á flótta og konur sem þora Þórhallur Guðmundsson skrifar Skoðun Horn í síðu fyrirtækjareksturs Diljá Matthíasardóttir skrifar Skoðun Flokksformaðurinn sem styður þjóðarmorð Hjálmtýr Heiðdal skrifar Skoðun Bændur, páskalamb og sjókvíaeldi Jóhann Helgi Stefánsson skrifar Skoðun Nokkrar staðreyndir um frítt í strætó fyrir börn og ungmenni í Hafnarfirði Árni Rúnar Þorvaldsson skrifar Sjá meira
Ég ætla bara rétt að vona að borgarstjórn Reykjavíkur heykist ekki á því að leyfa kláfferjuflutninga upp á Esjuna, eins og sótt hefur verið um. Gleðilegra og sjálfsagðara erindi hefur ekki komið lengi á borð borgaryfirvalda fyrir okkur gigtarvini heimsins. Því ljóst er að gigtaraðdáendur eins og ég eygja nú raunverulegan möguleika á að komast einhvern tíma í þessu jarðlífi upp á Esjuna. Að öðrum kosti er það líklega borin von. Ég starfa sjálfur allnokkuð í ferðamennsku (rek m.a. Álfaskólann fyrir útlendinga og hef gert í 28 ár), og þekki vel hversu ólíkir þeir ferðamenn eru sem sækja okkur heim, og langanir og þarfir þeirra eru. Það er nauðsynlegt að hafa sem allra mesta og fjölbreyttasta þjónustu ef halda á þessari stóriðju okkar gangandi áfram sem ferðamannaiðnaðurinn er, og hafa af honum góðan arð – og gleði fyrir gestina sem ganga í bæinn. Enda sjálfsagðasta mál í heimi að ráðast í svona framkvæmdir. Ekki verður það mengunin eða hávaðinn sem okkur mun drepa í þessu máli. Öruggt má telja að hundruð þúsunda ferðamanna og Íslendinga myndu fara upp á Esjuna á hverju ári á góðviðrisdögum til að berja Seltjarnarnesið augum sem meginhluti Reykjavíkurborgar stendur á, ef vel væri að verkefninu staðið, og verðinu yrði stillt í hóf. Að ég tali nú ekki um ef huggulegt kaffihús með stjörnuútsýni væri þar fyrir aðkomendur. Einnig mætti og þyrfti að hafa sýningaraðstöðu fyrir gesti sem sýndi jarðsögulega þróun svæðisins sem og Íslandssögulegt yfirlit yfir borgina og svæðin í kring. Ógleymanleg gæti slík ferð verið upp í þessar útsýnishæðir fyrir flesta sem þangað færu. Sjálfsagt er að verða við ósk heimamanna um að hafa samkeppni um fyrirkomulag og staðsetningu svona mikillar framkvæmdar áður en nokkuð yrði ákveðið um útfærslu hennar. Því betur sjá augu en auga í þessu máli sem öðrum. En það er engin ástæða til að hlusta á nöldur og úrtöluraddir þeirra um sjónmengun eða álag á svæðið ef af yrði. Það minnir mig á kvartanirnar sem Strætó fékk alltaf og fær þegar nýjar biðstöðvar eru settar upp. Enginn vill hafa biðstöðina fyrir utan hjá sér, bara fyrir utan hús nágrannans. Helst ekki lengra í burtu en það. En það hefur ekkert upp á sig að koma svona mannvirki upp ef verðlagningin verður eitthvað í líkingu við okrið á sundsprettinum í Bláa lóninu. (Þar kostar sundspretturinn frá 5.400 krónum ódýrasta gjald fyrir fullorðna, og upp úr, allt að 26.500 krónur, fyrir eina heimsókn). – Það yrði að tryggja það með forsjá borgarinnar að verðinu yrði stillt í hóf í kláfinn og fyrir kaffisopann uppi á Esjunni svo almenningur geti átt þessa kost einnig. Annars getum við bara sleppt því að gefa leyfi fyrir þessari annars þörfu og góðu framkvæmd, ef bara ríkir túrhestar hefðu efni á þessum lúxus.Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.
Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar
Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar
Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar
Skoðun Nokkrar staðreyndir um frítt í strætó fyrir börn og ungmenni í Hafnarfirði Árni Rúnar Þorvaldsson skrifar