Það var sól þegar ég hitti Hákon fyrst

„Það var sól þegar ég hitti Hákon fyrst.“ Einhvern veginn þannig er setning sem leggur í eyra mitt þegar ég opna dyrnar að litla sviði Borgarleikhússins. Þar er æfing í gangi á leikriti Auðar Övu Ólafsdóttur, Ekki hætta að anda, og ég hef fengið leyfi til að fylgjast með. Fjórar konur eru á sviðinu. Þær virðast allar hafa deilt lífi sínu með sama manninum á mismunandi tímum og vera að undirbúa útför hans.

„Hver á að lesa?“

„Ætluðum við ekki að syngja?“

„Jú, hann vildi bara söng.“

Allar reyna að finna eitthvað til að byggja á en ýmislegt er í þoku.

„Hvað höfum við í höndunum ef við hugsum lausnamiðað?“ spyr ein.

„Getum við ekki verið sammála um að Hákon hafi verið með ljósar krullur og meðalmaður á hæð?“

„Jú, hann þurfti stól þegar hann skipti um peru?“

„Var hann kominn í viðhaldið hjá þér? Festi hann einhvern tíma hurð á eldhússkáp?“

„Nei, hann var bara í rafmagninu.“



Þegar smá hlé er gert á æfingunni fæ ég nokkrar mínútur með leikstjóranum, Stefáni Jónssyni.

„Ekki hætta að anda er blanda af raunsæi og fantasíu sem fléttast saman við eigin drauma og óra kvennanna fjögurra um eigin sögu og sína réttu mynd af manninum Hákoni. Þær teljast eiga það sameiginlegt að eiga allar með honum börn,“ byrjar hann þegar hann er beðinn að útskýra verkið.

Hann segir leikið á mörgum plönum. „Hákon getur líka staðið fyrir guð eða sannleikann,“ segir hann. „Þessar konur eru allar á einhverjum flótta. Um leið og þær vilja fá fullvissu og festu eru þær ekki tilbúnar til að takast á við vissar staðreyndir.“

Er Auður Ava búin að koma á æfingu?

„Nei, en hún fær það í jólagjöf að koma á eina æfingu fyrir jól. Hún er mjög spennt.“

Ertu búinn að breyta leikritinu mikið?

„Nei, ég vann í handritinu með höfundinum. Það er alltaf þannig með ný íslensk verk að þeim er kastað á milli höfundar og leikstjóra. Þetta er fjórða eða fimmta uppkast sem við lásum á fyrsta samlestri.“

Dansinn sem ég sá, hvað á hann að túlka? „Síðasta konan sem Hákon átti í sambandi við heitir Agnes. Hún setti sig í samband við hinar konurnar og bað þær að hitta sig því hann væri dáinn. Að ósk hins látna eigi þær að koma saman við jarðarförina hans og flytja atriði er byggist á dægurlagi sem heitir Ekki hætta að anda.“

Leikkonurnar eru Elma Lísa Gunnarsdóttir, Katla Margrét Þorgeirsdóttir, María Heba Þorkelsdóttir og Tinna Hrafnsdóttir. Á leiðinni út rekst ég á þær Tinnu og Maríu Hebu og þakka þeim fyrir ánægjulega stund. Þær minna á að mánuður sé eftir af æfingatímanum.



Auður Ava Ólafsdóttir hefur áður skrifað þrjú leikrit, Svartur hundur prestsins (2011) og Svanir skilja ekki (2014) sem Þjóðleikhúsið setti upp. Einnig útvarpsleikritið Lán til góðverka (2014).

Þar að auki er hún höfundur fjögurra skáldsagna og einnar ljóðabókar.

Skáldsaga Auðar Övu, Afleggjarinn, hefur verið þýdd á tuttugu og tvö tungumál.

Dansinn sem ég sá, hvað á hann að túlka? „Síðasta konan sem Hákon átti í sambandi við heitir Agnes. Hún setti sig í samband við hinar konurnar og bað þær að hitta sig því hann væri dáinn. Að ósk hins látna eigi þær að koma saman við jarðarförina hans og flytja atriði er byggist á dægurlagi sem heitir Ekki hætta að anda.“

Leikkonurnar eru Elma Lísa Gunnarsdóttir, Katla Margrét Þorgeirsdóttir, María Heba Þorkelsdóttir og Tinna Hrafnsdóttir. Á leiðinni út rekst ég á þær Tinnu og Maríu Hebu og þakka þeim fyrir ánægjulega stund. Þær minna á að mánuður sé eftir af æfingatímanum.



Auður Ava Ólafsdóttir hefur áður skrifað þrjú leikrit, Svartur hundur prestsins (2011) og Svanir skilja ekki (2014) sem Þjóðleikhúsið setti upp. Einnig útvarpsleikritið Lán til góðverka (2014).

Þar að auki er hún höfundur fjögurra skáldsagna og einnar ljóðabókar.

Skáldsaga Auðar Övu, Afleggjarinn, hefur verið þýdd á tuttugu og tvö tungumál.