Mikilvægi vegslóða fyrir ferðaþjónustuna 17. desember 2009 06:00 Þorvarður Ingi Þorbjörnsson skrifar um vegslóða. Talsverð umræða hefur átt sér stað um vegslóða og utanvegaakstur. Vegslóðar eiga sér jafnlanga hefð og hestvagnar og vélknúin ökutæki hér á landi. Slóðar voru yfirleitt beinn undanfari vegagerðar. Enn nýtast slóðar í margvíslegum tilgangi. Sumir hafa öðlast varanlegan sess á meðan aðrir nýtast sem vinnuslóðar og ferðamannaleiðir. Vegslóðarnir eru mistorfærir en eiga það sameiginlegt að gera fólki kleift að njóta staða sem annars er erfitt að nálgast. Akstur með ferðamenn um torfæra vegslóða, einkum á dagleiðum í námunda við höfuðborgarsvæðið er stór hluti ferðaþjónustu á Íslandi. Fjöldi erlendra ferðamanna sem ferðast um slíka vegslóða á sérútbúnum fjallabílum gæti verið 200.000 manns á ári. Það eru um 40% allra erlendra ferðamanna sem til landsins koma. Þessi ferðamennska skilar miklum gjaldeyri í þjóðarbúið. Ferðaþjónusta er sú atvinnugrein sem viðheldur hvað best flæði gjaldeyris til landsins. Stór kostur við notkun þessara ferðamannaslóða er að þeir nýtast jafnt að vetri sem sumri og stuðla þannig að auknum fjölda ferðamanna allt árið um kring. Vegslóðar fyrir ferðaþjónustu eru því verðmætaskapandi, rétt eins og línuvegir fyrir stóriðju. Hagsmunir aðila í ferðaþjónustu sem byggja á notkun vegslóða eru hagsmunir þjóðarinnar. Því er áríðandi að stjórnvöld og félagasamtök skilji mikilvægi þessarar starfsemi og leggi ekki stein í götu hennar. Halda þarf áhugaverðum vegslóðum opnum og styðja við bakið á þeim aðilum sem vilja sjá vandfarna vegslóða myndaða þannig að þeir lagi sig að landinu. Einnig þarf að gæta þess að umferð um þá sé takmörkuð við vel útbúna fjallabíla sem ætla má að komist klakklaust um þá. Draga mætti stórlega úr utanvegaakstri með því að merkja upphaf og lok þessara vegslóða með skiltum og hafa þá vel merkta á á kortum og í GPS-tækjum. Þeir sem aka torfæra vegslóða til að njóta útsýnis og upplifunar eru ekki síður útivistarfólk en aðrir. Aðalatriðið er að bera virðingu fyrir ferðamáta hvers annars, lágmarka hljóð- og sjónmengun og sýna tillitssemi. Við rúmumst öll á hálendinu. Skipuleggjum þessa blönduðu umferð í sameiningu, þannig að allir megi vel við una. Við sem byggjum afkomu okkar af akstri á fjallabílum með ferðamenn bjóðum fram aðstoð við skipulag og viðhald vegslóða. Höfundur er formaður Jeppavina, samtaka súperjeppabílstjóra í ferðaþjónustu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson Skoðun Skoðun Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir skrifar Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir skrifar Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir skrifar Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson skrifar Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson skrifar Skoðun Dauði eða ofsakvíði? Sóley Dröfn Davíðsdóttir skrifar Skoðun Kílómetragjaldið: aukin skattheimta á þá sem minna mega sín? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson skrifar Skoðun Sjálfsmynd þjóðar Steinar Harðarson skrifar Skoðun Viltu ná niður þinni eigin verðbólgu? Sveinn Ólafsson skrifar Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Hvenær hætta börn að rétta upp hönd? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar hljóð og mynd fara ekki saman Sigurður Eyjólfur Sigurjónsson skrifar Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar Skoðun Beiting helmingaskiptareglunnar við fjárskipti hjóna Sveinn Ævar Sveinsson skrifar Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson skrifar Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson skrifar Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Sterkari saman og til þjónustu reiðubúin Hanna Katrín Friðriksson skrifar Skoðun Hver heldur á fjarstýringunni í íslensku samfélagi? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Hvar býrðu? Ásta Þórdís Skjalddal Guðjónsdóttir skrifar Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Föstudagurinn langi spyr: stöndum við með týndu börnunum okkar? Steinþór Þórarinsson skrifar Skoðun Lágir skattar og góð þjónusta fara saman í Kópavogi Guðmundur Jóhann Jónsson skrifar Skoðun Píeta samtökin 10 ára – samstaða um von Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Markaðsöflin græða meðan börnin tapa Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar Sjá meira
Þorvarður Ingi Þorbjörnsson skrifar um vegslóða. Talsverð umræða hefur átt sér stað um vegslóða og utanvegaakstur. Vegslóðar eiga sér jafnlanga hefð og hestvagnar og vélknúin ökutæki hér á landi. Slóðar voru yfirleitt beinn undanfari vegagerðar. Enn nýtast slóðar í margvíslegum tilgangi. Sumir hafa öðlast varanlegan sess á meðan aðrir nýtast sem vinnuslóðar og ferðamannaleiðir. Vegslóðarnir eru mistorfærir en eiga það sameiginlegt að gera fólki kleift að njóta staða sem annars er erfitt að nálgast. Akstur með ferðamenn um torfæra vegslóða, einkum á dagleiðum í námunda við höfuðborgarsvæðið er stór hluti ferðaþjónustu á Íslandi. Fjöldi erlendra ferðamanna sem ferðast um slíka vegslóða á sérútbúnum fjallabílum gæti verið 200.000 manns á ári. Það eru um 40% allra erlendra ferðamanna sem til landsins koma. Þessi ferðamennska skilar miklum gjaldeyri í þjóðarbúið. Ferðaþjónusta er sú atvinnugrein sem viðheldur hvað best flæði gjaldeyris til landsins. Stór kostur við notkun þessara ferðamannaslóða er að þeir nýtast jafnt að vetri sem sumri og stuðla þannig að auknum fjölda ferðamanna allt árið um kring. Vegslóðar fyrir ferðaþjónustu eru því verðmætaskapandi, rétt eins og línuvegir fyrir stóriðju. Hagsmunir aðila í ferðaþjónustu sem byggja á notkun vegslóða eru hagsmunir þjóðarinnar. Því er áríðandi að stjórnvöld og félagasamtök skilji mikilvægi þessarar starfsemi og leggi ekki stein í götu hennar. Halda þarf áhugaverðum vegslóðum opnum og styðja við bakið á þeim aðilum sem vilja sjá vandfarna vegslóða myndaða þannig að þeir lagi sig að landinu. Einnig þarf að gæta þess að umferð um þá sé takmörkuð við vel útbúna fjallabíla sem ætla má að komist klakklaust um þá. Draga mætti stórlega úr utanvegaakstri með því að merkja upphaf og lok þessara vegslóða með skiltum og hafa þá vel merkta á á kortum og í GPS-tækjum. Þeir sem aka torfæra vegslóða til að njóta útsýnis og upplifunar eru ekki síður útivistarfólk en aðrir. Aðalatriðið er að bera virðingu fyrir ferðamáta hvers annars, lágmarka hljóð- og sjónmengun og sýna tillitssemi. Við rúmumst öll á hálendinu. Skipuleggjum þessa blönduðu umferð í sameiningu, þannig að allir megi vel við una. Við sem byggjum afkomu okkar af akstri á fjallabílum með ferðamenn bjóðum fram aðstoð við skipulag og viðhald vegslóða. Höfundur er formaður Jeppavina, samtaka súperjeppabílstjóra í ferðaþjónustu.
Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar
Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar
Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar