Vargur lifir víða óáreittur

"Ég hef verið að fá fleiri minka í vor en dæmi eru um án þess að hafa aukið sóknina," segir Guðbrandur Sverrisson, sem eyðir dýrum fyrir þrjú sveitarfélög á Vestfjörðum. Hann segist lengst af hafa verið að fá um hundrað dýr á ári en hafi fengið 170 í fyrra og ef fram heldur sem horfir nær hann yfir tvö hundruð dýrum í ár. "Samt virðist þeim fjölga á svæðinu." Samkvæmt lögum ber sveitarfélögum að eyða tófu- og minkagrenjum og lengi vel skiptist kostnaður jafnt á milli ríkis og sveitarfélaga. Þótt sama upphæð hafi árum saman verið eyrnarmerkt veiðunum á fjárlögum hafi aukafjárveiting jafnan verið samþykkt fyrir því sem upp á vantaði, þar til fyrir þremur árum. Nú sé hlutfall ríkisins komið undir þrjátíu prósent. Þá benda margir sveitarstjórnarmenn á að þeir geti ekki metið virðisaukaskatt sem þeir greiði veiðimönnum til lækkunar. Því sé hlutur ríkisins í veiðunum ekki mikið hærri en það sem þeir borgi í skatt til ríkisins vegna veiðanna. Hjá Ísafjarðarbæ fengust þær upplýsingar að á tæplega 700 kílómetra strandlengju séu einu minkaveiðarnar fólgnar í því að 12-14 æðarvörp séu vöktuð. Bærinn greiðir ekki öðrum en ráðnum veiðimönnum fyrir veiðar og þær standi aðeins yfir þrjá mánuði á ári. Í Súðavíkurhreppi, með 250 kílómetra strandlengju í Ísafjarðardjúpi er minki eytt skipulega en ekki er gengið á tófugreni, heldur aðeins sinnt útköllum frá bændum. "Okkur er ekki vel við refinn en gerum þetta til að leggja áherslu á misvægið," segir Ómar Már Jónsson, sveitarstjóri þar. "Við bindum miklar vonir við að ríkið komi meira að þessu og geri okkur kleift að sinna þessu með jafnmiklum sóma og áður fyrr." Ómar segir kostnað sveitarfélagsins við veiðar nema tíu þúsund krónum á hvern íbúa. "Það jafngildir því að Reykjavík setti rúman milljarð í að eyða meindýrum."