Þegar tröllið stal heilsunni, jólunum og hamingjunni Þórhallur Heimisson skrifar 16. desember 2016 07:00 Já, ég er orðin alveg stíf í hnakkanum og öxlunum aftur alveg eins og í fyrra,“ sagði hún. „Svo sef ég líka illa,“ bætir hún við „er andvaka allar nætur. Er eitthvað sem ég get gert í þessu?“ heldur hún áfram. „Um hvað ertu að hugsa á nóttunni þegar þú getur ekki sofið?“ spurði ég hana. „Allt og ekkert. Hugsanirnar þeytast bara um, hring eftir hring. Ég hugsa um allt það sem ég á eftir að gera, börnin og vinnuna til dæmis. Og þá fæ ég í magann. Ég og M., maðurinn minn, eigum þrjú börn, átta, tólf og fjórtán ára. Þau eru á fullu í félagsstarfi. En ég verð stundum svo þreytt á öllu veseninu í kringum þetta allt. Og það er sko margt sem við foreldrarnir eigum að gera í þessu öllu. Við eigum að koma á alla foreldrafundi og auðvitað líka foreldrafundina í skólanum. Það þarf líka að skutlast með börnin í flest. Og núna fyrir jólin nær þetta algeru hámarki með jólatónleikum og jólasýningum og jólaskemmtunum. Stundum líður mér eins og ég sé að reka flutningafyrirtæki!“ „Ertu ein að standa í þessu öllu,“ spurði ég. „Maðurinn minn er svo upptekinn í vinnunni, hann þarf oft að vinna yfirvinnu og þá fær hann að vita af því með mjög stuttum fyrirvara. Börnin lenda því að mestu á mér. Ég er líka að vinna, en bara hálfan daginn. Þannig að okkur veitir ekkert af peningunum sem maðurinn minn vinnur inn, erum að byggja og allt það.“ „Hvernig líður ykkur þá saman núna?“ sagði ég. „Okkur hefur nú oft liðið betur. Mér finnst ég vera svo mikið ein. Ég veit varla hvort okkur þykir vænt um hvort annað lengur, tilfinningarnar eru að mestu horfnar. Svo eru jólin að koma með öllu jólaveseninu. Ég velti því oft fyrir mér hvernig þetta muni nú allt saman enda…“ Það eru víst margir sem velta því fyrir sér eins og G. hvernig þeirra líf muni nú fara. Ætli við séum ekki of mörg föst í einhverri ofkeyrslu sem kemur niður á okkur bæði andlega og líkamlega núna fyrir jólin. Stundum verður keyrslan innan fjölskyldunnar og allar kröfurnar sem við viljum standast, eins og eitthvert óviðráðanlegt tröll sem stelur frá okkur kröftum og hamingju. Látum ekki tröllin stela heilsunni og hamingjunni frá okkur fyrir þessi jól. En hvað er til ráða? Hér fylgir lítill listi, jólagjöf til ykkar, sem þið getið hengt á ísskápinn heima og tékkað á þegar jólastressið fer að segja til sín.Gátlisti hamingjunnar Ég get gefið mér tíma til þess að tala við fjölskyldu mína um hluti sem í raun og veru skipta okkur máli. Ég get reglulega tekið þátt í einhverju með maka mínum sem auðgar sambandið. Ég get tekið á vandamálum í sambandi okkar í stað þess að forðast að ræða um þau. Ég get talað reglulega og einlæglega, helst á hverjum degi, við maka minn, um samskipti okkar. Ég get lært að rækta ástina í samskiptum mínum við maka minn með því að fullnægja þörfum okkar beggja fyrir hrós, viðurkenningu, snertingu, hlýju, virðingu og umhyggju. Ég get gagnrýnt á uppbyggilegan og heiðarlegan hátt og tekið gagnrýni án þess að fara í fýlu. Ég get viðhaldið vináttu minni við gamla vini, gert mitt til að eignast nýja með maka mínum og stutt vináttu maka míns við sína vini.Gleðileg jól Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson Skoðun Skoðun Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir skrifar Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir skrifar Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir skrifar Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson skrifar Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson skrifar Skoðun Dauði eða ofsakvíði? Sóley Dröfn Davíðsdóttir skrifar Skoðun Kílómetragjaldið: aukin skattheimta á þá sem minna mega sín? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson skrifar Skoðun Sjálfsmynd þjóðar Steinar Harðarson skrifar Skoðun Viltu ná niður þinni eigin verðbólgu? Sveinn Ólafsson skrifar Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Hvenær hætta börn að rétta upp hönd? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar hljóð og mynd fara ekki saman Sigurður Eyjólfur Sigurjónsson skrifar Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar Skoðun Beiting helmingaskiptareglunnar við fjárskipti hjóna Sveinn Ævar Sveinsson skrifar Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson skrifar Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson skrifar Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Sterkari saman og til þjónustu reiðubúin Hanna Katrín Friðriksson skrifar Skoðun Hver heldur á fjarstýringunni í íslensku samfélagi? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Hvar býrðu? Ásta Þórdís Skjalddal Guðjónsdóttir skrifar Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Föstudagurinn langi spyr: stöndum við með týndu börnunum okkar? Steinþór Þórarinsson skrifar Skoðun Lágir skattar og góð þjónusta fara saman í Kópavogi Guðmundur Jóhann Jónsson skrifar Skoðun Píeta samtökin 10 ára – samstaða um von Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Markaðsöflin græða meðan börnin tapa Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar Sjá meira
Já, ég er orðin alveg stíf í hnakkanum og öxlunum aftur alveg eins og í fyrra,“ sagði hún. „Svo sef ég líka illa,“ bætir hún við „er andvaka allar nætur. Er eitthvað sem ég get gert í þessu?“ heldur hún áfram. „Um hvað ertu að hugsa á nóttunni þegar þú getur ekki sofið?“ spurði ég hana. „Allt og ekkert. Hugsanirnar þeytast bara um, hring eftir hring. Ég hugsa um allt það sem ég á eftir að gera, börnin og vinnuna til dæmis. Og þá fæ ég í magann. Ég og M., maðurinn minn, eigum þrjú börn, átta, tólf og fjórtán ára. Þau eru á fullu í félagsstarfi. En ég verð stundum svo þreytt á öllu veseninu í kringum þetta allt. Og það er sko margt sem við foreldrarnir eigum að gera í þessu öllu. Við eigum að koma á alla foreldrafundi og auðvitað líka foreldrafundina í skólanum. Það þarf líka að skutlast með börnin í flest. Og núna fyrir jólin nær þetta algeru hámarki með jólatónleikum og jólasýningum og jólaskemmtunum. Stundum líður mér eins og ég sé að reka flutningafyrirtæki!“ „Ertu ein að standa í þessu öllu,“ spurði ég. „Maðurinn minn er svo upptekinn í vinnunni, hann þarf oft að vinna yfirvinnu og þá fær hann að vita af því með mjög stuttum fyrirvara. Börnin lenda því að mestu á mér. Ég er líka að vinna, en bara hálfan daginn. Þannig að okkur veitir ekkert af peningunum sem maðurinn minn vinnur inn, erum að byggja og allt það.“ „Hvernig líður ykkur þá saman núna?“ sagði ég. „Okkur hefur nú oft liðið betur. Mér finnst ég vera svo mikið ein. Ég veit varla hvort okkur þykir vænt um hvort annað lengur, tilfinningarnar eru að mestu horfnar. Svo eru jólin að koma með öllu jólaveseninu. Ég velti því oft fyrir mér hvernig þetta muni nú allt saman enda…“ Það eru víst margir sem velta því fyrir sér eins og G. hvernig þeirra líf muni nú fara. Ætli við séum ekki of mörg föst í einhverri ofkeyrslu sem kemur niður á okkur bæði andlega og líkamlega núna fyrir jólin. Stundum verður keyrslan innan fjölskyldunnar og allar kröfurnar sem við viljum standast, eins og eitthvert óviðráðanlegt tröll sem stelur frá okkur kröftum og hamingju. Látum ekki tröllin stela heilsunni og hamingjunni frá okkur fyrir þessi jól. En hvað er til ráða? Hér fylgir lítill listi, jólagjöf til ykkar, sem þið getið hengt á ísskápinn heima og tékkað á þegar jólastressið fer að segja til sín.Gátlisti hamingjunnar Ég get gefið mér tíma til þess að tala við fjölskyldu mína um hluti sem í raun og veru skipta okkur máli. Ég get reglulega tekið þátt í einhverju með maka mínum sem auðgar sambandið. Ég get tekið á vandamálum í sambandi okkar í stað þess að forðast að ræða um þau. Ég get talað reglulega og einlæglega, helst á hverjum degi, við maka minn, um samskipti okkar. Ég get lært að rækta ástina í samskiptum mínum við maka minn með því að fullnægja þörfum okkar beggja fyrir hrós, viðurkenningu, snertingu, hlýju, virðingu og umhyggju. Ég get gagnrýnt á uppbyggilegan og heiðarlegan hátt og tekið gagnrýni án þess að fara í fýlu. Ég get viðhaldið vináttu minni við gamla vini, gert mitt til að eignast nýja með maka mínum og stutt vináttu maka míns við sína vini.Gleðileg jól Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.
Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar
Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar
Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar