Enn um blekkingar gagnvart neytendum

Sæmundur E. Þorsteinsson ritar þann 29. nóvember svar við grein undirritaðs í Fréttablaðinu frá 25. nóvember sl. þar sem leitast var við að leiðrétta rangfærslur forstjóra Símans.

Sæmundur játar í upphafi greinar sinnar með nokkru stolti að hafa vísvitandi blekkt notendur fjarskiptatenginga með því að búa til orðið „Ljósnet“ til nota fyrir kopartæknina VDSL. Rétt er að halda því til haga að „Ljósnet“ er hugtak sem búið var til, til þess að blekkja fólk sem margt hélt raunverulega að það væri komið með ljósleiðara alla leið inn í hús til sín. Lesendum og Sæmundi til fróðleiks er hér á ensku skilgreining á VDSL-tækninni sem hann kaus að nefna „Ljósnet“:„VDSL offers speeds of up to 52 Mbit/s downstream and 16 Mbit/s upstream,[3] over a single flat untwisted or twisted pair of copper wires (breiðletrunin er mín) using the frequency band from 25 kHz to 12 MHz“. VDSL-tæknin er nefnilega gagnaflutningstækni sem nýtir koparlínur en ekki ljósleiðara eins og fram kemur í skilgreiningunni. Það er aumt ef leikmaður eins og sá er hér skrifar þarf að leiðrétta fjarskiptaverkfræðinginn og sérfræðinginn Sæmund þegar kemur að því að útskýra fyrir almenningi hvað orðið „Ljósnet“ stendur fyrir í notkun Sæmundar, Símans og Mílu.

Öllu alvarlegra er að Sæmundur fékk staðfestingu Neytendastofu á því að hann, fyrir hönd Símans, mætti komast upp með að blekkja neytendur því Neytendastofa gerði á sínum tíma ekki athugasemdir við blekkingarleik Sæmundar og félaga hjá Símanum. Hann má vissulega vera stoltur yfir því að hafa fengið staðfestingu Neytendastofu á því að komast upp með það athugasemdalaust að blekkja neytendur.

Því meiri hraði, þeim mun styttri vegalengd

Sæmundur fer í svargrein sinni yfir fjarskiptasöguna á höfuðborgarsvæðinu. Nefnir þar til Breiðbandið og ADSL-tæknina (sem skv. skilgreiningu Sæmundar ætti að flokkast sem „Ljósnet“ með sömu rökum og hann beitir til að heimfæra VDSL-tæknina undir ljós-eitthvað) en skautar fram hjá því að meðan Gagnaveita Reykjavíkur hugsaði til framtíðar þá hugsaði Síminn til nútíðar en vanrækti framtíðina. Hér skal því haldið til haga að Breiðband Símans og ADSL-væðingin voru miklar framfarir í fjarskiptum á sínum tíma. En enginn lifir á fornri frægð.

Sæmundur fræðir lesendur um stöðuga framþróun í gagnaflutningum um koparlínur og nefnir í því sambandi G.fast-tæknina. Hann nefnir hins vegar ekki að þær framfarir sem verða í gagnaflutningum um koparlínur eru þess eðlis að vissulega eykst hraðinn en á kostnað fjarlægðar frá notanda að tengipunkti þar sem ljósleiðari endar. Því meiri hraði, þeim mun styttri vegalengd. Sæmundur nefnir allt að 1 Gb/s nethraða yfir kopar en gleymir að nefna fjarlægðartölur í því sambandi. Honum og lesendum til fróðleiks þá næst 500-1000 Mbits nethraði í gegnum koparlínur á innan við 100 metra langri koparheimtaug. Hraðinn er síðan dottinn niður í um 150 Mbits á 250 metrum. Til fróðleiks er með ódýrum búnaði hægt að senda 1 Gb/s fjarskiptamerki allt að 80 km í gegnum einn ljósleiðaraþráð og raunar miklu lengra ef svo ber undir.

Sæmundur gerir að umtalsefni í grein sinni þekkingarleit starfsmanna Símans. Í öllum rekstri er þekkingarleit og þróun mikilvæg og eru fjarskipti þar engin undantekning. Þrátt fyrir þessa þekkingarleit starfsmanna Símans sofnaði fyrirtækið þegar kom að því að horfa til framtíðar og hefja lagningu ljósleiðaraheimtauga.

Vanræksla Símans/Mílu við uppbyggingu á ljósleiðaraheimtaugum í dreifbýli er síðan efni í sérstaka grein.

Hér skal fullyrt að framtíð fjarskipta felist í lagningu og notkun ljósleiðara, ekki koparlagna. Ef G.fast-tæknin er heillandi má spyrja sig hvaða tilgangi það þjónar hjá Símanum að leggja ljósleiðaraheimtaugar á höfuðborgarsvæðinu.

Almenningur á betra skilið en að sérfræðingar beiti hann blekkingum. Fróðlegt væri að vita hvort Sæmundur hafi verið einn af „sérfræðingunum“ sem á sínum tíma áttu þátt í að fullyrða að ekki væri hægt að skipta Landsímanum upp í dreifikerfið sér og virðisaukandi þjónustur sér. Það tók ekki nema tvö ár eftir að Síminn var seldur að fyrirtækinu var skipt upp í Símann og Mílu. Svo góð voru ráð „sérfræðinganna“, hverjir sem þeir nú annars voru.

 

Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.