Eins og að búa í risafangelsi

Harðir bardagar hafa geisað í Aleppo síðustu daga milli stjórnarhersins og uppreisnarmanna, bæði í miðborginni og norðausturhverfum hennar. Þá hafa loftárásir stjórnarhersins, með aðstoð Rússa, haldið áfram af fullum þunga á svæði uppreisnarmanna.

Hundruð manna eru sögð hafa látist og gífurlegt álag er á þau fáu sjúkrahús eða læknamiðstöðvar sem enn eru starfandi.

„Öll gjörgæslupláss eru full,“ er haft eftir Abu Waseem, sem stjórnar sjúkrahúsi í austurhluta borgarinnar, á fréttavefnum Middle East Eye. „Sjúklingar þurfa að bíða eftir að aðrir deyi svo hægt sé að flytja þá í laust rúm á gjörgæslunni.“

Waseem starfar í Aleppo á vegum samtakanna Læknar án landamæra. Hann segir starfsfólkið vinna allt að 20 tíma á dag: „Það getur ekki bara farið heim og látið sjúklingana deyja.“

Á fréttavef The Guardian birtust fyrir helgi viðtöl við nokkra íbúa borgarinnar, sem lýsa því hvernig daglegt líf gengur þar fyrir sig meðan sprengingarnar dynja.

„Við sofum ekki vel því þoturnar eru alltaf í loftinu. Þær vekja mig snemma þótt ég reyni að gefa hljóðunum ekki gaum,“ segir Abo Awad, sem er leigubílstjóri. Hann segir að eitt af bestu hljóðunum sem heyrast á morgnana sé þegar nágranni hans kveikir á rafalnum sem hann er með: „Við hittumst allir til að hlaða batt­erí og síma, og tala um atburðina í Aleppo og sprengingar næturinnar yfir tebolla.“

Hann segist stundum fara út úr húsi, þegar kyrrð ríkir. Borgin sé hins vegar yfirgefin: „Það er ekkert fólk og engir bílar á götunum. Allt sem ég sé eru rústir og brak og einu fréttirnar sem ég heyri er að einhver hafi verið drepinn.“ Hann segir að sér líði eins og hann búi í fangelsi, risastóru fangelsi sem fylli mann innilokunarkennd: „Og þannig líður okkur þangað til við förum að sofa um tíu- eða ellefuleytið og reynum að sofna. Þetta er óþolandi ástand.“

Fréttin birtist fyrst í Fréttablaðinu.