Hvernig líður okkur í vinnunni?

Sem ungur hjúkrunarfræðingur efaðist ég ekki um að hafa valið rétta starfið fyrir lífstíð. Í dag hefði ég valið á annan hátt. Heilbrigðiskerfinu okkar hefur hnignað mjög síðustu 20 ár vegna sparnaðar og hagræðingar. Verst hefur mér þótt hversu mjög hefur verið sparað í starfsfólki. Fyrir hrun var byrjað að fækka starfsfólki á vöktunum og eftir hrun var haldið áfram að fækka.Svo var farið að spara klukkustund hér og klukkustund þar og vaktirnar styttar. Þrátt fyrir að nægur tími og umhyggja sé það sem oftast skiptir skjólstæðingana hvað mestu máli.

Í dag kvíða margir heilbrigðisstarfsmenn vinnudögunum enda náum við sjaldan að hlaupa nógu hratt til að sinna þörfum heimilisfólksins eins vel og við vildum. En að hafa starfsfólk sem vinnur meira og hleypur hraðar fyrir léleg laun kemur sér vel fyrir ráðamenn sem halda áfram að herða sparnaðarólina.

Við svona vinnuálag og virðingarleysi fer óánægjan að krauma og vinnugleðin þverr. Gæðastundum fækkar, mórallinn verður neikvæður, bök bresta, veikindadögum fjölgar og góðir starfsmenn kulna í starfi. Faglærðu hjúkrunarfólki hjúkrunarheimila fækkar, sem er mjög slæmt að öðru starfsfólki ólöstuðu. Á sumarleyfistíma fastra starfsmanna eru ófaglærðar ungar skólastúlkur í meirihluta. Þær eru reynslulausar en koma með ferskan blæ, kappsemi, dugnað, jákvæðni, falleg bros og hafa góð áhrif á alla í kringum sig.

Dagurinn í dag hefur verið erfiður, deildin þung og heimilismenn þurfa mikla hjúkrun. Okkar viðfangsefni er lifandi fólk. Ekki pakkar í hillum eða seðlar í skúffum. Ég gleypi í mig morgunmat klukkan hálftólf og sé fram á að sleppa hádegismatnum. Það mun spara tíma og koma sér vel fyrir deildina.

Eftir stutt rapport spyr ég ungu stúlkurnar hvernig þeim líði í vinnunni. Svörin flæða fram og ég skrifa þau hjá mér; það er alltof mikið að gera, mér líður svo illa að geta ekki sinnt öllu eins vel og ég vildi, þegar ég kem heim – vá þá er ég svo þreytt og get ekki hætt að hugsa um vinnuna, það er svo leiðinlegt að þurfa að segja bíddu aðeins þegar fólkið biður um eitthvað, mér finnst sumir aðstandendur halda að við séum ekki að vinna vel. Ein þeirra bætir við: ég vildi óska þess að hjúkrunarfræðingarnir hefðu meiri tíma fyrir sín störf, þær hafa alltof mikið að gera og það er slæmt fyrir alla.

Þegar ég kem heim sest ég niður og byrja að skrifa. Starf mitt hefur markað líf mitt og ég er ekki lengur ung. Að vinna sem hjúkrunarfræðingur við þessar aðstæður gerir mig sorgmædda og mér finnst eins og gamli neistinn í hjartanu hafi horfið með niðurskurðinum.

Álag á hjúkrunarheimilum er alls staðar svipað. Mér þykir vænt um minn ágæta vinnustað. Þar er mjög gott starfsfólk sem vinnur vel. En ég deili á þá sem forgangsraða fjármunum þjóðfélagsins án þess að huga betur að þeim sem minna mega sín. Það hlýtur að vera hægt að spara annars staðar. Mér er næst að halda að þrátt fyrir mikla umfjöllun geri hvorki ráðamenn né almenningur sér grein fyrir ástandinu í heilbrigðiskerfinu sem er oft óboðlegt bæði fyrir skjólstæðinga og starfsfólk.

Stjórnendur og millistjórnendur heilbrigðiskerfisins ættu að standa betur með þeim sem vinna á gólfinu, þeirra skyldur eru ekki bara að framfylgja skipunum að ofan um sparnað. Þetta fólk getur sagt hingað og ekki lengra og stuðlað að því að snúa þróuninni við.