Land jafnra tækifæra?

Þann 12. apríl sl. var víða um heim efnt til viðburða til þess að vekja athygli á þeim hörmulegum aðstæðum sem götubörn búa við. Enginn veit með vissu hversu mörg þau eru en Barnahjálp Sameinuðu þjóðanna, hefur áætlað að u.þ.b. 100 milljónir barna séu heimilislaus og búi á götunni. Ég nefni þetta til að minna okkur öll á þær miklu skyldur sem við höfum, sem íbúar í alþjóðasamfélaginu, við öll þessi fátæku og yfirgefnu börn.

Ég ætla þó aðallega að gera hér að umtalsefni þau íslensku börn sem standa illa vegna bágs efnahags foreldranna.

Samkvæmt upplýsingum frá Hagstofu Íslands bjuggu á árinu 2014 11,4% íslenskra barna á heimilum sem áttu mjög erfitt með að ná endum saman. 10% þeirra á heimilum undir lágtekjumörkum. Og 7,7% þeirra á heimilum sem skorti efnisleg gæði.

Á bak við þessar tölur eru afar mörg börn. Börn af holdi og blóði, stundum glöð og stundum leið og öll hafa þau sínar vonir og væntingar um að verða hitt og þetta þegar þau verða stór. Slökkviliðsmenn eða löggur eða læknar…

Er Ísland land jafnra tækifæra fyrir börn?

Samkvæmt upplýsingum Hagstofunnar var tæpur þriðjungur barna á Íslandi ekki í reglulegu tómstundastarfi árið 2014 en árið 2009 var það hlutfall 14,3%.

Hversu mörg þeirra skyldu fara á mis við tómstundastarfið, sem margir félagar þeirra fá sem betur fer að njóta, vegna þess að það eru einfaldlega ekki til peningar á heimilinu þegar búið er að borga matar- og húsnæðisreikningana?

Og hversu mörg þessara barna skyldu eiga foreldra sem þurfa nú að berjast fyrir því að laun þeirra nái 300 þúsund krónum á mánuði?

Á hvaða leið erum við eiginlega?

Erum við að byggja hér upp samfélag þar sem virkilega er reynt að skapa börnunum jöfn tækifæri?

Ég held að langflestir Íslendingar vilji að það sé og verði forgangsverkefni í samfélaginu og í stjórnmálunum.

En erum við, fólkið í landinu og þá alveg sérstaklega við stjórnmálamennirnir, að svara því kalli?

Ég held að mjög stór hluti landsmanna telji svo alls ekki vera og ég er hreint ekki hissa á því.