Sannleikur í hæstarétti eða kristinni trú?

Frosti Logason ritar Bakþanka Fréttablaðsins 2. júlí. Í lokaorðum hans kemur skýrt í ljós, að sjónarmið greinar hans byggjast sannarlega ekki á kristnu siðferði, miklu fremur á andúð á kirkju og kristindómi. Þetta er orðið einum of algengt meðal skriffinna. Hvers vegna að skera sig svona frá því sem er helzta lífakkeri Íslendinga þegar á bjátar í tilverunni? Hvers vegna að óvirða vizku aldanna og þá siðakenningu meistarans frá Nazaret og lærisveina hans, sem fylgt hefur þjóðinni til góðs? – m.a. grundvallað hér flesta spítala okkar á miðöldum jafnt sem á 20. öld, haft hér ómæld menningaráhrif í rit- og myndlist, auk þess að afleggja útburð barna, hólmgöngur (einvígi), þrælahald og mannfórnir.

Frosti minnist á afnám þrælahalds „á síðustu áratugum“ (svo) og lætur sem það hafi verið kristinni kirkju þvert um geð! (Svo talar hann um vanþekkingu annarra!) – En afnám þrælahalds í Bandaríkjunum og Bretlandi var fyrst og fremst baráttu kristinna hugsjónamanna að þakka – Granville Sharp, Fox, Wilberforce lávarðar, Douglass, Beecher Stove, Abrahams Lincoln o.m.fl., og þá hafði kaþólska kirkjan um eitt og hálft árþúsund beitt sér gegn þessu óréttlæti, hver páfinn á fætur öðrum allar götur út miðaldir og lengur fordæmt þrælahald, einnig þrælaflutninga til Nýja heimsins.

Hvað gerði Hæstiréttur Bandaríkjanna í þrælahaldsmálinu árið 1857? Úrskurðaði, að það væri löglegt! Í alræmdu máli Dreds Scott úrskurðaði rétturinn, að þeldökkt fólk væri ekki persónur að lögum (not legal „persons“) samkvæmt bandarísku stjórnarskránni. Þræll væri því eign eiganda síns og mætti seljast og kaupast, þræla honum út og jafnvel drepa hann að vild þrælahaldarans! (Því breytti Bandaríkjaþing ellefu árum og heilli borgarastyrjöld síðar með nýjum viðauka, 13th & 14th Amendments, við stjórnarskrána.)

Frosti ætti því sízt að gefa í skyn óskeikulleik og skínandi „sannleika“ þessa bandaríska hæstaréttar; og fráleitt er að telja það réttan úrskurð, að stjórnarskráin frá 18. öld hafi falið í sér rétt samkynja fólks til að giftast. Eins var það „legal fiction“ (lagalegur tilbúningur) hjá sama hæstarétti 1973 að úrskurða að stjórnarskráin gæfi konum lagalegan rétt til að láta eyða ófæddum afkvæmum sínum; ekkert var fjær hugsun stjórnarskrárhöfundanna. Í öllum þremur tilvikum (1857, 1973, 2015) var þetta lögleysa hæstaréttar, þar sem látið var undan tíðaranda áhrifamikilla þrýstihópa.

Eitt má þó þakka Frosta Logasyni: að minna lesendur á Kristin stjórnmálasamtök, sem ganga út frá kristnum gildum og andæfa mörgu ranglætinu.