Ég var alein og símalaus

„Okkur leist best á fallega, litla einbýlishúsið í Halsviksvägen, á eyjunni Styrsö, þar sem tólf hundruð manns búa,“ segir lögfræðineminn og fyrirsætan Snjólaug Árnadóttir sem flutti nýverið til Svíþjóðar, nánar tiltekið til Gautaborgar, ásamt kærasta sínum, Arngrími Jóni Sigurðssyni. Þar stundar Snjólaug meistaranám í lögfræði.

Við flutningana út fékk parið að vita að erfitt gæti verið að finna íbúðir til leigu í borginni og því ákváðu þau að hafa augun opin fyrir öðrum kostum. Þau búa nú í einbýlishúsi á lítilli eyju rétt fyrir utan Gautaborg og taka ferju yfir á meginlandið á degi hverjum.

„Eitt kvöld fór ég út að borða með skólafélögunum og ætlaði að taka síðustu ferjuna heim. Þegar ég var komin niður á höfn komst ég að því að ég hafði misskilið tímatöfluna og hafði rétt misst af síðustu ferjunni. Ég neyddist til að eyða nóttinni alein á bryggjunni í skítakulda. Ég hringdi í Arngrím til að láta hann vita að mín væri ekki von heim, en síminn varð batteríslaus í miðju samtali.

Ég hafði ekkert til að gera til að drepa tímann og vissi ekki einu sinni hvað tímanum leið á meðan ég beið. Þegar ferjan loksins kom hoppaði ég himinlifandi inn í hlýjuna. Ég endaði að vísu í vitlausri höfn og þurfti að ganga þvert yfir eyjuna í þoku,“ segir hún hlæjandi þegar hún rifjar upp kvöldið.

Snjólaug segir það ævintýri líkast að búa á eyju og ekki spillir fyrir að mánaðarleigan fyrir heilt hús sé sambærileg því sem þau hefðu greitt fyrir eitt herbergi í Gautaborg.

„Þarna eru margar gönguleiðir, risavaxinn skógur sem minnir á Fangorn Forest úr Lord of the Rings-myndunum, og mikið dýralíf. Hér er mikill fjöldi dádýra, froska og fugla,“ segir hún að lokum.