Stoltur í „klámiðnaðinum“

Í kvöldfréttum Stöðvar 2 þann 21. febrúar komu fram áætlanir ÍTR um að neita fyrirtæki, sem rekur íþróttamiðstöð þar sem líkamsrækt á súlu er stunduð, um aðild að frístundakorti ÍTR. Formaður ráðsins, Eva Einarsdóttir, hélt því fram að íþrótt þessi væri á „gráu svæði“ hvað varðar skilgreiningu 2.1.3 í mannréttindastefnu Reykjavíkurborgar, en í grein 2.1.3 segir að „Reykjavíkurborg einsetur sér að vinna gegn klámvæðingu og vændi. Af þeim sökum er mikilvægt að sporna áfram gegn rekstri nektardansstaða í borginni“. Þetta er alls ekki í fyrsta skipti sem slíkir hlutir eru tengdir við þessa íþrótt og virðast sumir vera voða fljótir að tengja þetta við strippdans eða klám.

Sögu súlufimi, eða súludans, má rekja til Indlands og Kína þar sem hún hefur verið stunduð í mörg hundruð ár. Fyrstu skráðu heimildirnar um nektardans með súlu eru frá árinu 1968 í Oregon-fylki í Bandaríkjunum. Því er óhætt að segja að súlufimi eða súludans hafi verið mun lengur við lýði en nektardans með súlu.

Fordómarnir eru miklir og svo virðist sem fólk horfi öðruvísi á það íþróttafólk sem gerir æfingar á súlu en annað íþróttafólk. Ég er ekki viss um að þau sem hafa mestu fordómana hafi almennt gert sér grein fyrir því hvernig þessi íþrótt virkar. Í súlufimi er mikið verið að gera æfingar sem krefjast þess að iðkandi noti eigin styrk til þess að lyfta líkama sínum ásamt því að vera með góðan liðleika í líkamanum. Það krefst gríðarlega mikils styrks og þols að gera æfingar á súlu og iðkendur þurfa að nota alla útlimi til að gera æfingarnar.

Nú er ég einn af fáum karlmönnum hérna á Íslandi sem stunda þessa íþrótt. Ég hef aldrei verið nakinn á æfingu og ég hef aldrei séð aðra manneskju nakta á æfingu. Venjulega klæðist ég stuttbuxum og bol á æfingum þó að það komi fyrir að ég fari úr bolnum. Ástæða þess að fólk er svona klæðalítið er einfaldlega sú að ákveðnar æfingar krefjast þess að húðin sé í snertingu við súluna til þess að halda sér uppi á súlunni. Þrátt fyrir að mesta áreynslan sé án efa á vöðvana kemur það fyrir að það þarf að nota húðina líka.

Ég hef prófað margar íþróttir og súlufimi er án efa ein erfiðasta íþrótt sem ég hef stundað. Þessi íþrótt er alveg jafn saklaus og fimleikar (þar sem súlur eru láréttar en ekki lóðréttar), sund (þar sem íþróttamenn sýna mikið hold) og lyftingar (þar sem fólk lyftir þungum hlutum). Ég hvet eindregið alla til að prófa, þar skiptir hvorki máli kyn, aldur né vaxtarlag.

Ef fólk kýs að horfa á mig sem „kjötstykki“ eða aðila innan „klámiðnaðarins“ þegar ég er að gera æfingar á súlu, þá verður það að eiga það við sig en ég held að vandamálið liggi ekki hjá mér.