Á Degi leikskólans

Fyrir átta árum hóf ég störf á leikskólanum Fögrubrekku í Kópavogi. Ég var 22 ára gamall og hafði, eins og gengur og gerist, brasað við hitt og þetta í gegnum tíðina; unnið á afgreiðslukassa, selt raftæki, borið út póst, gengið í skóla og jú, ég hafði unnið áður á leikskóla í stuttan tíma. Þegar ég gekk í fyrsta skipti inn á Fögrubrekku var það ansi fjarri huga mér að átta árum seinna yrði ég enn þá starfandi þar og orðinn leikskólakennari og deildarstjóri.

Mér hafði aldrei dottið í hug að starf á leikskóla, hvað þá leikskólakennaranám, væri eitthvað sem gæti verið sniðugt að leggja fyrir sig. Ég leit fyrst og fremst á leikskólann sem skemmtilegan vinnustað á meðan ég væri að átta mig á því hvenær ég yrði eiginlega stór og hvað ég vildi verða þegar það gerðist. En smátt og smátt fór ég að átta mig á því hvað leikskólinn er spennandi vettvangur og hversu mikil tækifæri hann gefur einstaklingum til þess að nýta sterkar hliðar sínar í starfi.

Samskiptin við börnin eru auðvitað eitt það allra skemmtilegasta við starf leikskólakennara. Leikskólabörn eru fróðleiksfús og sífellt að kanna og prófa heiminn í kringum sig, þau kanna heiminn með tilraunum eins og vísindamenn. Og gleðin sem fylgir því að fylgjast með barni sem áttar sig á einhverju nýju og skemmtilegu eða uppgötvar einhverja áður óþekkta hæfni er sennilega með því magnaðasta sem hægt er að upplifa í starfi.

Fagheimurinn í leikskólanum er líka spennandi. Uppeldis- og menntunarfræði eru greinar í sífelldri þróun og inn í þær spinnast raun-, hug- og félagsvísindi. Faglegt starf á íslenskum leikskólum er almennt til fyrirmyndar og var það eitt af því sem hreif mig mest þegar ég hóf störf á leikskóla fyrir átta árum. Þá var þróunarverkefni um tónlist í leikskólum nýlokið og vinna við annað, þar sem fimm ára börn saumuðu bútasaumsteppi og kjól í fullri stærð, í fullum gangi.

Í dag er Dagur leikskólans. Þá gerum við sem störfum og nemum í leikskólum landsins okkur dagamun. Í ár gerum við það í skugga þess að aðsókn í leikskólakennaranám hefur minnkað á síðustu árum. Sumir vilja tengja það við kröfur um meistaragráðu leikskólakennara en mér þykir það hæpin tilgáta, sérstaklega þegar haft er í huga að sama þróun á sér stað víða á Vesturlöndum þar sem ekki er gerð krafa um meistaragráðu.

Í stað þess að velta upp þeirri hugmynd að stytta nám leikskólakennara aftur held ég að það væri farsælla að sveitarfélögin styddu enn frekar við starf leikskólanna og hjálpuðu þeim að gera það sýnilegra út á við. Ég er þess líka fullviss að ef sveitarfélögin hæfu aftur að styrkja starfsfólk í leikskólum sem skráir sig í námið þá myndi fjölga í því á ný.

En í dag fagna leikskólakennarar og gleðjast. Sjötta febrúar árið 1950 stofnuðu 22 leikskólakennarar úr Uppeldisskóla Sumargjafar fyrsta félag leikskólakennara á Íslandi. Þeir vissu það sem við sem tilheyrum stéttinni í dag vitum líka. Það er gaman að vera leikskólakennari!