Kankvísi á skítugum bar

The Good Heart

Leikstjóri Dagur Kári Pétursson.

The Good Heart, nýjasta kvikmynd Dags Kára Péturssonar, var loks frumsýnd á Íslandi á miðvikudaginn. Handritið var til fyrir mörgum árum og einu sinni stóð víst til að Tom Waits og Ryan Goosling léku aðalhlutverkin.

Tom Waits hefði smellpassað í hlutverk önuga barþjónsins Jacques því það er mikil Tom Waits-ára yfir þessari mynd. Í sem allra stystu máli má segja að The Good Heart sé eins og Tom Waits-remix af Staupasteini.

Önugi barþjónninn er reffilega leikinn af Brian Cox. Leiðinlegir karldurgar poppa stundum upp í bíó og þessi er nokkuð góður. Á barnum hans hanga alltaf sömu sex týpurnar og minna á liðið í Staupasteini. Týpurnar segja stundum eitthvað fyndið og stundum eitthvað djúpt og „satt“. Samband þeirra við barþjóninn og sín í milli er sterkasti hluti myndarinnar. Gaman er líka að sjá Harald Jónsson birtast og fá sér kaffi.

Inn í þetta lúðasamfélag dregst góðhjartaði utangarðsdrengurinn Lucas (Paul Dano). Þeir Jacques kynnast á spítala og rónabarnið er munstrað á barinn sem barþjónn. Persónusköpun Lucasar hefur álíka dýpt og Pappírs-Pési.

Hann hengslast á barnum, gónir út í loftið eins og honum sé illt í maganum og við erum engu nær um hann þegar myndin er búin. Hann æsist reyndar aðeins upp þegar kvenmaðurinn April (Isild Le Besco) ranglar inn á barinn.

Samband þeirra er ótrúverðugt enda er persóna April álíka kjötmikil og Lucasar. Samband þeirra er eins og að sjá pappaspjöldum nuddað saman. Af þremur aðalhlutverkum er því bara eitt af holdi og blóði: Gamli fretur.

Það er sem sé helst hann Jacques og barrotturnar sem ættu að trekkja fólk á þessa mynd. Þótt hún sé í grynnra lagi og fljótgleymanleg er hún nokkuð skemmtileg. Kankvís húmor Dags Kára smýgur alls staðar í gegn, enda mikið hlegið á sýningunni. Dagur tekur Tom Waits-fílinginn alla leið í skítugu skuggahverfi New York og grámyglulegur barinn, sem var settur upp á setti í Reykjavík, lítur mjög sannfærandi út. Tónlist Slowblow passar vel við myndina og sniðugt er að láta sjálfspilandi píanó sjá um undirleikinn á barnum.

Ég hef fulla trú á að Dagur Kári eigi eftir að gera betri mynd en þessa. Nói albinói, sem enn er besta mynd Dags Kára, sýndi hvað í honum býr. Ég sá Voksne mennesker sem var auðgleymanleg – ég gæti ekki sagt um hvað hún er þótt líf mitt lægi við. Vonandi gerist næsta mynd á Íslandi og verður úr íslenskum raunveruleika. Ég er ekkert svo viss um að þjóðlegur húmor Dags passi við erlend snið.

Dr. Gunni

Niðurstaða: Tom Waits-remix af Staupasteini.