Að setja fólk í kassa og engan eins

Þó lífið sé flókið og einfalt í senn, hefur hagsmunasamtökum, stjórnvöldum og ekki síst embættismönnum tekist að flækja líf fólks sem þarf aðstoð óendanlega. Ef maður þarf aðstoð þá er byrjað á að finna „kassa" sem hægt er að setja þig í.

Ert þú: barn, fullorðinn, eldri borgari, andlega veikur, líkamlega veikur, langveikur, „stutt" veikur, með krabbamein, með MND, með SMA og svo má lengi telja. Ekki má svo gleyma aðal kassanum „hvar á landinu býr viðkomandi". Til að kóróna ruglið þá verður barnið fullorðið og sá fullorðni eldri borgari sem þýðir að finna verður nýjan kassa til að setja þau í.

Fram að þessu þá hafa úrræðin verið stofnanatengd, valdsviftandi, ósanngjörn, rándýr og um leið mannréttindabrot á viðkomandi einstakling og nánustu ættingja og vini.

Lausnin er ákaflega einföld, hagkvæm og tryggir mannréttindi allra borgara landsins. Látum notandan stýra sinni aðstoð og þá gildir einu hvort viðkomandi býr í Hafnarfirði eða á Raufarhöfn. Fjármagnið fylgi einstaklingnum. Ég er Íslendingur og þarf ákveðna aðstoð og mér er flatt sama um í hvaða kassa aðrir vilja setja mig.

Ósk mín fyrir árið 2010 er að okkur beri gæfu til að að gera Ísland að fyrirmynd annarra þjóða í velferðarmálum.

Höfundur er formaður MND félagsins.