Segja marga ágalla á seðlabankafrumvarpi

alþingi Án þess að vera nefndur á nafn var Davíð Oddsson oft miðpunktur þingumræðna um frumvarp ríkisstjórnarinnar um breytingar á lögum um Seðlabankann í gær. Sjálfstæðismenn eru sannfærðir um að málið sé aðeins fram komið til að losna við Davíð úr bankanum og tjáðu þeir þá skoðun sína ýmist undir rós eða án vífi-lengja.

Stjórnarliðar, og þá einkum þingmenn Samfylkingarinnar, sögðu á hinn bóginn svo ekki vera; málið snúist ekki um einstaka persónur heldur endurreisn trausts Seðlabankans og um leið íslensks efnahagskerfis.

Jóhanna Sigurðardóttir forsætis-ráðherra mælti fyrir frumvarpinu sem í stuttu máli snýst um að einn bankastjóri sé við Seðlabankann og við hann starfi sérstakt peningastefnuráð er fari með vaxtaákvarðanir og fleiri helstu stjórntæki bankans. Sagði hún að traust á íslensku peningamálakerfi hefði beðið hnekki og að gífurlegir hagsmunir væru fólgnir í að endurvekja það.

Birgir Ármannsson fór fyrir sjálfstæðismönnum í umræðunni og gerði margvíslegar athugasemdir. Hann sagði augljóst að vinnubrögð við frumvarpssmíðina hefðu ekki verið fagleg og kallaði eftir upplýsingum um hvaða sérfræðinga ríkisstjórnin hefði kallað til sér til aðstoðar. Svör stjórnarliða við þessum gagnrýnisorðum voru einfaldlega þau að frumvarpið væri faglegt og að leitað hefði verið til færustu sérfræðinga.

Birgir og samflokksmenn hans furðuðu sig á að meðal hæfisskilyrða seðlabankastjóra væri meistarapróf í hagfræði og bentu á að margvísleg önnur menntun gagnaðist í starfið. Þeir undruðust að ekkert væri minnst á peningamálastefnu bankans og bentu líka á að við fyrri breytingar á lögum um Seðlabanka hefði víðtæks pólitísks samráðs verið leitað. Slíku væri ekki að heilsa nú.

Samfylkingarmenn vörðu frumvarpið en viðurkenndu um leið að um það þyrfti að fjalla vel og ítarlega í meðförum nefndar.

Pétur H. Blöndal, Sjálfstæðisflokki, marglýsti hneykslan sinni á bréfi því sem forsætisráðherra sendi seðlabankastjórunum fyrr í vikunni þar sem hún tjáði þeim að lagabreyting væri í farvatninu og bað þá um að víkja. Innti hann flesta ræðumenn álits á slíkum vinnubrögðum sem hann taldi forkastanleg. Stjórnarliðar voru á einu máli um að bréfasendingin hefði verið eðlileg.