Glötuð tækifæri

Bjarni Jónsson skrifar: Mikils misskilnings gætir í málflutningi stjórnarandstöðunnar, þegar hún lætur að því liggja, að eftir 5 ára kyrrstöðu í fjárfestingum í orkukræfum iðnaði verði unnt að taka upp þráðinn við sömu fjárfesta, þar sem frá var horfið. Ekkert er fjær lagi en að fjárfestar sitji með hendur í skauti og bíði þess, að valdhöfum í stjórnmálum á Íslandi þóknist að leyfa samninga um stóriðju. Fjárfestarnir munu freista gæfunnar annars staðar í heiminum í stað þess að bíða.

Sveltur sitjandi kráka, en fljúgandi fær. Hið sama á við um fjárfestana. Þeir eiga á hættu að tapa markaðshlutdeild, ef þeir bíða í 5 ár; hvað þá lengur. Þess vegna yrði valdaskeið núverandi stjórnarandstöðu tímabil hinna glötuðu tækifæra. Þjóðarbúskapurinn íslenzki yrði af um 200 milljörðum króna á slíku stöðnunarskeiði, og er þá aðeins reiknað með því erlenda fé, sem mundi streyma um æðar íslenzks efnahagskerfis vegna fjárfestinga í virkjunum fyrir álver og í álverunum sjálfum. Miðað er við hóflegan uppbyggingarhraða, sem íslenzka efnahagskerfið ræður við án verðbólgu. Þetta jafngildir því, að stjórnmálamenn forræðishyggjunnar hafi með handstýringu sinni og úreltum vinnubrögðum haft eina milljón króna í tekjuaukningu af hverjum einasta launþega í landinu.

Sameignarsinnarnir yrðu landsmönnum miklu dýrari en þetta, kæmust þeir til valda eftir kosningarnar 12. maí 2007. Þeir væru með sínu „stóriðjustoppi“ búnir að stórskaða trúverðugleika íslenzkra yfirvalda í samskiptum við fjárfesta. Trúnaðarbrest tekur langan tíma að bæta fyrir. Þá er og líklegt, að sameignarsinnarnir í Samfylkingu og VG færu að föndra við skattakerfið með þeim afleiðingum, að allir bæru skarðan hlut frá borði; ríkissjóður, fjármagnseigendur og launþegar. Slíkt er ávísun á samdrátt efnahagslífsins, skuldasöfnun hins opinbera og gengissig. Hafa þá skapazt aðstæður fyrir verðbólgu, og í heild gætu landsmenn undir nýrri vinstri stjórn setið uppi með dýrtíð og kreppu (e. „stagflation“). Sameignarsinnarnir á Íslandi skilja hvorki gangverk viðskiptalífsins né efnahagslífsins.

Forystumenn vinstri manna eru hugmyndafræðilegar fornaldareðlur, sem engan veginn er þorandi að hleypa inn í Stjórnarráðið. Þeir boða stjórnunaraðgerðir, sem henta ekki frjálsu efnahagskerfi í heimsviðskiptum, en þóttu nothæfar, þegar stjórnmálamenn ginu yfir atvinnulífinu.

Höfundur er verkfræðingur.