Sé maður nógu góður er maður nógu gamall til að vera valinn í landsliðið

„Ég var glaður og stoltur og allt það en ég get alveg viðurkennt að þetta er aðeins á undan áætlun,“ segir Rúnar Haraldsson, faðir Cecilíu Ránar sem fagnaði 16 ára afmæli sínu ekki alls fyrir löngu. Cecilía var valin í A-landslið kvenna á fimmtudag.

Aðalmarkvörður landsliðsins, Guðbjörg Gunnarsdóttir, er ólétt og verður því ekki með í komandi verkefnum en Cecilía mun berjast um stöðuna við þær Söndru Sigurðardóttur, markvörð Vals, og Sonný Láru Þráinsdóttur, markvörð Breiðabliks.

„Nú er það bara hennar að standa sig. Hún er ekki að fara á þessar æfingar bara til að vera með, svo mikið er víst. Það myndi koma mér mjög á óvart og væri alveg nýtt því þannig er ekki hennar karakter. Ég veit alveg hver hennar takmörk eru og þetta er vonandi bara fyrsta skrefið, en ég er kannski ekki alveg hlutlaus,“ segir Rúnar.

Móðir Cecilíu, Hrund Guðmundsdóttir, var stödd erlendis þegar kallið kom. „Það er leiðinlegt að vera í burtu á svona stórum degi. Hún er ótrúlega flott og hefur rosalega mikinn metnað og flott í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur. Ég varð ótrúlega glöð fyrir hennar hönd,“ náði hún að segja við Fréttablaðið rétt áður en hún þurfti að fara um borð í flugvélina til Íslands.

Stærri en RenardKnattspyrnuáhugamenn heyrðu trúlega nafn Cecilíu fyrst fyrir um tveimur árum þegar hún var þá rétt við fermingaraldurinn og spilaði fimm leiki fyrir Aftureldingu/Fram í 2. deildinni. Liðið flaug upp í Inkasso deildina þar sem hún var hún komin í rammann sem aðalmarkvörður. 

„Júlíus Ármann Júlíusson, sem þjálfaði liðið, sá hana á æfingum og tók hana upp í meistaraflokkinn. Gefur henni séns og hún er komin í byrjunarliðið nánast fyrir fermingu,“ segir Rúnar og bætir við að aldur sé bara einhver tala. Ef maður er nógu góður sé maður nógu gamall.

„Hún er stór og ég held að hún sé orðin 188 sentimetrar sem gerir hana einum sentimetra stærri en Wendie Renard, sem er leikmaður Frakka og var hæsta konan á HM kvenna. Hún hefði sem sagt verið hæsti leikmaðurinn á HM sem við sáum og hlógum mikið að. Hún er allavega hærri en ég,“ segir hann og hlær.

Cecilía byrjaði snemma að æfa fótbolta. Fyrst með Þrótti en eftir að hún flutti í Mosfellsbæinn fóru hanskarnir á loft. „Frá því á Pæjumótinu, þegar hún fór fyrst í markið, þá sá maður að það var eitthvað þarna. Taktarnir og annað, sem var henni svo eðlilegt að gera og er nánast vonlaust að kenna, var auðvelt. Hún hefur alltaf skarað svolítið fram úr og fundið sig vel í markinu,“ segir hann og bætir við að hún hafi verið hörkuspilari áður en hún tók upp markmannshanskana. „Hún var hörkuleikmaður og er góð með boltann. Hún var byrjuð að vera betri en ég ansi snemma. Það er bullandi fótbolti í henni líka varðandi tækni og annað og trúlega gæti hún haldið á lofti yfir þúsund sinnum.“

Lukkuskref að vera hjá SteinaRúnar segir að það hafi verið mikil heppni fyrir dóttur sína að kynnast Þorsteini Magnússyni markmannsþjálfara. „Steini er búinn að vera með henni í einhver þrjú ár. Hann kynntist henni í KSÍ markmannsbúðum og hafði samband við mig og vildi vinna með henni.

Ég kynntist honum svo betur og vildi að hún væri hjá honum. Það var mikið lukkuskref. Svo fer hann til Fylkis á síðasta ári og verður markmannsþjálfari karla og kvenna. Cesilía fann eftir tímabilið í fyrra að hún vildi færa sig skrefi ofar og fara í Pepsi. Kjartan Stefánsson, þjálfari Fylkis, hafði verið verið að fylgjast með henni og fyrir okkur var þetta engin spurning eða efi að ganga í raðir Fylkis.

Nú er hún komin með markmannsþjálfarann sinn sem aðstoðarþjálfara og mann sem er á öllum æfingum sem er erfitt að toppa. Plús líka að ég vissi að Kjartan væri til í að taka áhættu með því að henda henni út í djúpu laugina. Hún var bara 15 ára og flestir voru ekki alveg að kaupa það að hann ætlaði að setja 15 ára stelpu í markið í Pepsi Max deildinni. Svo þegar tækifærið kom þá greip hún það og hefur ekki litið um öxl síðan.

Ég held líka að hún hafi tekið lítil skref, ekki of stór í einu. Þetta snýst bara um að fá að spila. Það er það eina sem skiptir máli, finnst mér. Að finna stað þar sem leikmaður finnur traust og fær að spila.

En auðvitað er þetta að gerast hraðar en ég átti von á, eðlilega. En hitt var líka hratt. Að fara að spila með meistaraflokki UMFA áður en hún fermdist og vera komin í Pepsi Max aðeins 15, en landsliðið er auðvitað miklu stærra. Ég hef samt engar áhyggjur af henni.“