Fótboltastjórnmál Eva H. Baldursdóttir skrifar 6. júlí 2016 00:00 Meginstef júnímánaðar voru fótbolti og forseti. Fátt annað komst að á kaffistofunni eða í hugum þjóðarinnar. Í þetta sinn varð fótboltaliðið sameiningartákn íslensku þjóðarinnar. Hver Íslendingur flykkti sér á bak við þetta frábæra lið, sem rauf múr þess raunverulega og sýndi fram á hvað áralöng vinna og hjarta getur komið lítilli þjóð langt. Nýkjörinn forseti sýndi enn fremur frábæra takta sem maður fólksins og virðist gæddur sömu hæfileikum og þjálfarateymi fótboltaliðsins, yfirvegun og engir stælar. Árangur íslenska landsliðsins er afrakstur mikils uppbyggingarstarfs og þrotlausrar vinnu. Ég hef á tilfinningunni að menn hafi haft skýra framtíðarsýn og stóra drauma sem markvisst var unnið að. Fjárfest hefur verið í góðri aðstöðu og þjálfun. Árangur tekur svo tíma, það þarf aga, yfirvegun og skipulag og það er hugsað til margra ára. Svo þarf hjartað og hugarfar að fylgja með. Í slíkri vinnu er ekkert svigrúm fyrir smákónga með stórt egó heldur þarf samheldni og liðsheild. Liðið blómstraði svo á hárréttum tíma. Líkt og með aðrar velgengnisögur er sýnilegur árangur aðeins toppurinn á ísjakanum. Leið landsliðsins ætti að nota sem fyrirmynd um hvernig vinna eigi hlutina á mörgum sviðum lífsins til að ná árangri, t.d. á sviði stjórnmála. Þó stjórnmálin séu flóknari vettvangur ætti að tileinka sér sömu vinnubrögð. Ísland hefur alla burði til að vera framúrskarandi á mörgum sviðum, enda höfum við bæði nauðsynlega innviði og mannauð. Í því er kostur hvað við erum fá sem auðveldar breytingar. Fyrst þarf hins vegar skýra framtíðarsýn og drauma, samheldni og þrotlausa vinnu. Við skulum tileinka okkur viðhorfið að árangur tekur tíma og það eru engar skyndilausnir. Farsælust í því er leið landsliðsins, sænska leiðin, að ræða sig að niðurstöðu þangað til allir eru sáttir. Leggja egóið til hliðar og hugsa um verkefnið. Ná fram málamiðlunum og róa svo taktfast í sömu átt, út fyrir hefðbundin síló flokkanna. Ég er þess fullviss að í íslenskri pólitík sé nefnilega of mikið um falskar andstæður þrátt fyrir að markmiðin séu í grófum dráttum þau sömu. Á flestum sviðum má finna góðar málamiðlanir. Ef við förum að spila sem lið ætti árangur Íslands ekki að láta á sér standa.Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen Skoðun Skoðun Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir skrifar Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir skrifar Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir skrifar Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson skrifar Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson skrifar Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson skrifar Skoðun Dauði eða ofsakvíði? Sóley Dröfn Davíðsdóttir skrifar Skoðun Kílómetragjaldið: aukin skattheimta á þá sem minna mega sín? Júlíus Valsson skrifar Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson skrifar Skoðun Sjálfsmynd þjóðar Steinar Harðarson skrifar Skoðun Viltu ná niður þinni eigin verðbólgu? Sveinn Ólafsson skrifar Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Hvenær hætta börn að rétta upp hönd? Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar hljóð og mynd fara ekki saman Sigurður Eyjólfur Sigurjónsson skrifar Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar Skoðun Beiting helmingaskiptareglunnar við fjárskipti hjóna Sveinn Ævar Sveinsson skrifar Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson skrifar Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson skrifar Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Sterkari saman og til þjónustu reiðubúin Hanna Katrín Friðriksson skrifar Skoðun Hver heldur á fjarstýringunni í íslensku samfélagi? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Hvar býrðu? Ásta Þórdís Skjalddal Guðjónsdóttir skrifar Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir skrifar Skoðun Föstudagurinn langi spyr: stöndum við með týndu börnunum okkar? Steinþór Þórarinsson skrifar Skoðun Lágir skattar og góð þjónusta fara saman í Kópavogi Guðmundur Jóhann Jónsson skrifar Skoðun Píeta samtökin 10 ára – samstaða um von Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Markaðsöflin græða meðan börnin tapa Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar Sjá meira
Meginstef júnímánaðar voru fótbolti og forseti. Fátt annað komst að á kaffistofunni eða í hugum þjóðarinnar. Í þetta sinn varð fótboltaliðið sameiningartákn íslensku þjóðarinnar. Hver Íslendingur flykkti sér á bak við þetta frábæra lið, sem rauf múr þess raunverulega og sýndi fram á hvað áralöng vinna og hjarta getur komið lítilli þjóð langt. Nýkjörinn forseti sýndi enn fremur frábæra takta sem maður fólksins og virðist gæddur sömu hæfileikum og þjálfarateymi fótboltaliðsins, yfirvegun og engir stælar. Árangur íslenska landsliðsins er afrakstur mikils uppbyggingarstarfs og þrotlausrar vinnu. Ég hef á tilfinningunni að menn hafi haft skýra framtíðarsýn og stóra drauma sem markvisst var unnið að. Fjárfest hefur verið í góðri aðstöðu og þjálfun. Árangur tekur svo tíma, það þarf aga, yfirvegun og skipulag og það er hugsað til margra ára. Svo þarf hjartað og hugarfar að fylgja með. Í slíkri vinnu er ekkert svigrúm fyrir smákónga með stórt egó heldur þarf samheldni og liðsheild. Liðið blómstraði svo á hárréttum tíma. Líkt og með aðrar velgengnisögur er sýnilegur árangur aðeins toppurinn á ísjakanum. Leið landsliðsins ætti að nota sem fyrirmynd um hvernig vinna eigi hlutina á mörgum sviðum lífsins til að ná árangri, t.d. á sviði stjórnmála. Þó stjórnmálin séu flóknari vettvangur ætti að tileinka sér sömu vinnubrögð. Ísland hefur alla burði til að vera framúrskarandi á mörgum sviðum, enda höfum við bæði nauðsynlega innviði og mannauð. Í því er kostur hvað við erum fá sem auðveldar breytingar. Fyrst þarf hins vegar skýra framtíðarsýn og drauma, samheldni og þrotlausa vinnu. Við skulum tileinka okkur viðhorfið að árangur tekur tíma og það eru engar skyndilausnir. Farsælust í því er leið landsliðsins, sænska leiðin, að ræða sig að niðurstöðu þangað til allir eru sáttir. Leggja egóið til hliðar og hugsa um verkefnið. Ná fram málamiðlunum og róa svo taktfast í sömu átt, út fyrir hefðbundin síló flokkanna. Ég er þess fullviss að í íslenskri pólitík sé nefnilega of mikið um falskar andstæður þrátt fyrir að markmiðin séu í grófum dráttum þau sömu. Á flestum sviðum má finna góðar málamiðlanir. Ef við förum að spila sem lið ætti árangur Íslands ekki að láta á sér standa.Þessi grein birtist fyrst í Fréttablaðinu.
Skoðun Hvert stefnir stríðið í Íran? Trump valdi það, en hvað tekur við núna? Jun Þór Morikawa skrifar
Skoðun Virðisaukaskattur, raunverulegur greiðandi og áhrif á samkeppnishæfni Þórir Garðarsson skrifar
Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson skrifar