Er skipulag endurhæfingar krabbameinssjúklinga í skötulíki?

Í Morgunblaðinu þann 12. feb. sl. ræðir forstjóri Krabbameinsfélagsins, Ragnheiður Haraldsdóttir, um endurhæfingu krabbameinssjúklinga. Þar sem enginn af þeim þúsundum einstaklinga sem notið hafa þessarar frábæru þjónustu hefur gert athugasemdir við þessi skrif ætla ég að gera það.

Í greininni kemur fram, að hennar mati, að skipulag endurhæfingar hér á landi fyrir krabbameinssjúklinga sé sannast sagna í skötulíki. Það má alltaf gera betur. En að kona í hennar stöðu skuli fullyrða að öll þjónusta við þennan erfiða sjúklingahóp sé ekki hærra skrifuð finnst mér lýsa vanþekkingu hjá forstjóranum. Ég trúi varla að formaður Krabbameinsfélagsins sé ekki betur upplýstur en raun ber vitni. Hún vitnar í ágæta skýrslu sem var gerð fyrir Krabbameinsfélagið en þar kemur fram að krabbameinssjúklingar hafa um þó nokkra möguleika að velja. Ég vil spyrja, er formaður Krabbameinsfélagsins tilbúinn að segja við starfsfólk endurhæfingardeildar Landspítala við Hringbraut, í Fossvogi og á Grensásdeild, að starf þeirra sé í skötulíki, eða úti á landi, Heilsustofnun NLFÍ í Hveragerði, Kristnes við Eyjafjörð, er starf þeirra einnig í skötulíki?

Ég vil einnig vitna beint í viðkomandi skýrslu. Í lið 2.8. Krabbameinsfélagið. „Hjá ráðgjafarþjónustu Krabbameinsfélagsins er veitt fjölbreitt þjónusta sem snýr að upplýsingagjöf, fræðslu, ráðgjöf og sálfélagslegum stuðningi við þá sem hafa greinst með krabbamein og við aðstandendur þeirra. Markmið þjónustunnar er að aðstoða fólk við að ná jafnvægi í lífinu eftir þær breyttu aðstæður sem greining krabbameins veldur.“ Tilvitnun lýkur. Er þetta starf ykkar einnig í skötulíki?

Svo enn sé vitnað í skýrsluna. 2.7. Ljósið. „Ljósið er endurhæfingar- og stuðningsmiðstöð fyrir krabbameinsgreinda og aðstandendur þeirra. Markmið Ljóssins er að þjónustuþegar fái þverfaglega endurhæfingu og stuðning frá sérhæfum fagaðilum. Þverfaglegt teymi sérfræðinga starfar í Ljósinu. Teymið samanstendur af iðjuþjálfum, sjúkraþjálfurum, hjúkrunarfræðingi, sálfræðingi, næringarfræðingi, markþjálfa og íþróttafræðingi. Auk þess starfar þar fleira starfsfólk með reynslu í handverki og sköpun. Fjöldi verktaka kemur að sérverkum. Þegar einstaklingur kemur í Ljósið fær hann fyrst viðtal við iðju- og sjúkraþjálfara sem eru tengiliðir allt endurhæfingarferlið. Þar er gerð einstaklingsmiðuð endurhæfingaráætlun sem miðar að því að byggja viðkomandi upp, andlega, líkamlega og félagslega eftir veikindin og efla þar með lífsgæðin.“ Er þetta skipulagsleysi?

Sleggjudómar

Í greininni stendur eftirfarandi: „Lítið er vitað um endurhæfingarþarfir krabbameinssjúklinga hér á landi, hvaða þjónustu þeir þurfa og hvaða þjónusta er í boði.“ Og svo stuttu seinna: „Margs konar endurhæfingarúrræði standa krabbameinssjúklingum til boða á Íslandi, bæði innan sem utan veggja Landspítalans.“ Er ekki eitthvað misræmi í þessu?

Hún bendir einnig á, að fjármagnið sem veitt er í þennan málaflokk mætti betur nýta. Hvaða fjármagns er verið að vísa til? Er það fjármagn Krabbameinsfélagsins? Ef svo er, er þá ekki hægðarleikur að stjórna því innan félagsins? Ár hvert er efnt til fjáröflunar að hálfu Krabbameinsfélagsins undir kjörorðinu „Mottumars“ sem á að höfða til karlmanna með krabbamein. Fyrir nokkrum árum var spjótunum beint að karlmönnum með krabbamein í blöðruhálskirtli og þeim afleiðingum sem það getur valdið. Sjálfsagt hafa einhverjar upphæðir safnast þá.

Er ekki allt í lagi að spyrja, hvernig þeim fjármunum var varið? Ég hef glímt við krabbamein í blöðruhálskirtli og afleiðingar þess í tæp sjö ár en ekki orðið var við neina breytingu á líðan minni á þessum árum sem rekja má til þessara fjáraflana. Það er að vísu erfitt að gera svo öllum líki.

Í grein Ragnheiðar kemur einnig fram: „Til þess að endurhæfing krabbameinssjúklinga verði skilvirkari og betri þarf meiri samstöðu og samstarf milli þeirra sem veita endurhæfingarþjónustu og jafnvel skipta endurhæfingunni upp í stig eftir endurhæfingarmeðferð.“ Þarna kemur lykilatriðið í þessum málaflokki. Samstarf og samvinna er tækifæri til úrbóta. Til að árangur náist, þarf samstarf og samvinnu og þar finnst mér hún og hennar stofnun hafa brugðist. Úrræðin eru til staðar og eru unnin af mikilli alúð víða um land við mjög bágan kost. Mig furðar því að forstjóri Krabbameinsfélagsins komi nú fram með sleggjudóma um að allt þetta frábæra starf skuli vera í skötulíki.

Hefurðu sögu að segja eða skoðun að deila? Ef svo er sendu okkur grein ásamt mynd á netfangið ritstjorn(hja)visir.is