Rógurinn er allur þín megin Sigurður Einarsson

Sigurður Einarsson fór mikinn í grein sinni sem birtist í Fréttablaðinu fyrir helgi. Orðin sem hann notar þar dæma sig sjálf.

Af reglulega hörundssárri grein Sigurðar í Fréttablaðinu mætti ráða að ég hefði sérstaklega veist að honum. Það er alrangt, enda hef ég ekki einu sinni nefnt hann á nafn. Þar skilur á milli mín og Sigurðar.

Ég hef hins vegar aftur og aftur boðið Sigurði að koma í viðtöl til mín og verið afskaplega kurteis í ítrekuðum póstum mínum til hans í ein tvö ár. Það veit Sigurður. Hann hefur hins vegar ekki aðeins neitað að koma í viðtöl, heldur hefur hann líka neitað að hitta mig til að ræða málin. Hver skýringin á því er veit ég ekki og hann verður að svara því. Ég bauðst til að hitta hann hvort sem er á Íslandi eða í London síðasta haust, en Sigurður sá ekki ástæðu til þess, jafnvel þó að ég tæki sérstaklega fram að mig langaði að fá að heyra hans hlið mála um Kaupþing Lúxemburg, þar sem ég hefði upplýsingar um bankann úr öðrum áttum.

Hvorki hann né aðrir yfirmenn gamla Kaupþings hafa nokkurn tíma svarað ítrekuðum spurningum mínum. Ólíkt því sem Sigurður heldur fram hef ég einmitt lagt mig fram um að fá allar hliðar mála upp á yfirborðið. Úr því Sigurður fylgist svo vel með því sem ég skrifa og geri hefði honum verið í lófa lagið að svara spurningu minni fyrir tveimur mánuðum síðan sem var svohljóðandi:  

“Hvernig mun Gazprom fá peninginn sinn sem var inn i Kaupþingi í Luxemburg til baka og er málið ekki óþægilegt i ljósi þess hver á peningana?”

Það gerði hann ekki og enginn annar úr sömu herbúðum þrátt fyrir tölvupósta og færslur af minni hálfu. Þeir héldu kannski að málið myndi sofna. Tveimur mánuðum síðar endurtók ég því spurninguna og skrifaði hvers vegna ég bæri hana upp. Sigurður svarar nú í grein sinni í Fréttablaðinu í megindráttum þessu (Skætinginn hef ég ekki með, enda langloka, en hann má lesa nánar í grein hans):

“Hið rétta er að engin rússnesk fyrirtæki voru nokkru sinni með nokkur viðskipti við Kaupthing Luxembourg.”

Sigurður beitir í greininni landsþekktum aðferðum sem útrásarvíkingar hafa ítrekað notað til að svara fjölmiðlamönnum. Félög geta verið skráð annars staðar en í Rússlandi og útibúin í Kaupþingi eru fleiri en eitt. Með því að svara tæknilega er reynt að drepa málinu á dreif.

Hvað með Ushmanov?

En ég tel rétt að Sigurður svari því til úr hvaða útibúi átti að greiða lán til Úsbekans Alisher Úshmanovs? Var það lán ekki ætlað til að endurgreiða honum peninga sem hann átti inni í Kaupþingi? Þessar spurningar eru bara byrjunin á því sem þarf að spyrja hann að ef hann einhvern tíma gefur kost á viðtali.

Heimildarmenn mínir, sem eru fleiri en einn og hafa alltaf áður reynst hafa rétt fyrir sér í málum bankanna hafa lofað mér því að láta mig hafa umrædd gögn úr Kaupþingi í Lúxemburg ef Sigurður kemur til mín í viðtal. Þess vegna býð ég honum það hér með enn og aftur.

Rógurinn er komin úr þínum huga Sigurður

Sigurður kýs í grein sinni að gerast persónulegur og kalla mig rógbera, slúðrara og mann sem er sama um að bera út lygar og standa sig illa í starfi. Eina skýringin sem ég get fundið á því að hann kjósi að nota þessi orð um mig að ástæðulausu er að hann þekki þessar tilfinningar vel sjálfur.

Sigurður hefur áhyggjur af hraða íslenskra fjölmiðla og ég deili þeim með honum. Sigurður gæti kannski kennt okkur fjölmiðlamönnum hvernig á að höndla allan þennan hraða, en hann var sem kunnugt er stjórnarformaður í banka sem setti heimsmet í hröðum vexti.